خانه

  وقتی دیدن فیلم جنگی برای زیر هفده سال مناسب نیست     این روزها که تیتر اول خبرها جنگ روسیه و اوکراین است و از پنج پست فضاهای مجازی حداقل

از خرمشهر تا خارکیف، از آوینی تا شان پن   جنگ، حتی برای من که بعد از پایان جنگ ایران و عراق متولد شده ام واژه ی ترسناکی است. یکی از کابوس های

تماشای رنج دیگران     تفاوتی ندارد در کدام سال ها زندگی کرده باشیم؛ هر بار هنگامه اخبار؛ جلوی تلویزیون در حال چرت زدن بودیم؛  یک جای جهان

  از پشت دوربین تا پشت میز ریاست جمهوری     اول از همه او را در سریالی با درون مایه ی طنز دیده اند. اما جایگاه بعدی او پشت میز ریاست جمهوری

  از جنگ افروزی قدرت طلبان تا جنگ ستیزی هنرمندان   اولین برخورد من با فیلم های جنگی، در 15 یا 16 سالگی بود. تلویزیون، فیلم “روز سوم” که

  سر کلاس با تقوایی، مهرجویی، کیارستمی، فرمان آرا، بیضایی ، حاتمی و فرهادی     چند وقت پیش از مشاورم جمله ای را شنیدم که قابل تامل بود. او

  سر کلاس با آلفرد هیچکاک، رومن پولانسکی، هاوارد هاکس و اینگمار برگمان     فیلم روانی هیچکاک را پلی کردم و تقریبا تا دقیقه ی چهلم، چیزی

    ساخت ویدیوی تبلیغاتی از روی دست دیوید فینچر     این که همه ی ما در ابتدای راه فیلمسازی دلمان می خواهد اصغر فرهادی باشیم، یا اگر قرار

  فیلمسازها پیش از این در مورد حوادثی مانند حادثه ی خونین اهواز هشدار داده بودند.     قرار دارم شنبه ای را که با انبوه کارها  بالاخره به

  چرا نام فیلمبردارهای خوب را فقط سالی یک بار می شنویم؟     جشنواره ی چهلم فیلم فجر به نقطه ی اعلام نتایج رسیده است و مرد جوانی با موهای فر