طراحی

تصور کنید دوربین در جایی ایستاده که سال‌ها پیش اتفاقی مهم در آن رخ داده است. آدم‌هایی که زمانی در قاب حضور داشته‌اند دیگر آنجا نیستند. خانه

از همان سال‌هایی که سینما هنوز هنری نوپا محسوب می‌شد، فیلمسازان برای یافتن داستان به سراغ ادبیات رفتند. رمان‌ها و داستان‌های کوتاه نه‌تنها

پیش از آن‌که شخصیت‌ها حرف بزنند، پیش از آن‌که داستان گره بخورد یا موسیقی اوج بگیرد، سینما ما را به «جایی» می‌برد. جایی که قرار است جهان فیلم

 هر بار که در سالن تاریک سینما، تصویر بدون قطع ادامه پیدا می‌کند و زمان انگار «جرئت کات شدن» ندارد، چیزی در تجربه تماشاگر تغییر می‌کند. انگار

یک سکانس تعقیب‌وگریز خوب فقط مجموعه‌ای از ماشین‌های پرسرعت و موسیقی هیجان‌انگیز نیست. همان لحظه‌ای است که بی‌اختیار روی لبه صندلی

در روزگاری که بسیاری از سریال‌های رازآلود تلویزیون بیش از هر چیز بر کش دادن معماها و بازی دادن مخاطب تکیه دارند، خلیج بیوه‌ها از همان ابتدا

وقتی هنگام تماشای یک فیلم ناگهان دچار ترس، هیجان، اندوه یا حتی اشک می‌شویم، معمولاً تصور می‌کنیم واکنش احساسی ما کاملاً طبیعی و خودانگیخته

سینما فقط قصه‌گویی نیست؛ سینما شیوه‌ی نگاه کردن به دنیاست. اگر فیلم‌های بزرگ در ذهن ما می‌مانند، اغلب به این دلیل است که کارگردان‌شان بلد

طراحی صحنه و دکور سینمایی یکی از نامرئی‌ترین و در عین حال تأثیرگذارترین عناصر سینماست. تماشاگر معمولاً متوجه حضور مستقل دکور نمی‌شود، اما

اگر از هر کارگردان بزرگ یا بازیگری که تجربهی چندین فیلم و صحنهی تئاتر را دارد بپرسید، مهم‌ترین بخش کارشان چیست، پاسخ تقریبا همیشه یک چیز است: