زلزله در هالیوود؛ ادغام تاریخی پارامونت و برادران وارنر چه آینده‌ای برای سینما رقم می‌زند؟

گزارش خبری

تعداد پنج استودیوی بزرگ هالیوود رسما به چهار استودیو کاهش یافته است. پس از ماه‌ها کشمکش و اتفاقات غیرمنتظره، استودیوی صدساله برادران وارنر که زمانی در آستانه تصاحب به دست غول استریم، نتفلیکس، قرار داشت، سرانجام به مالکیت اسکای‌دنس، شرکت مالک پارامونت به مدیریت دیوید الیسون، فرزند یک میلیاردر سرشناس، درآمد. اسکای‌دنس با پیشنهادی بالاتر از نتفلیکس توانست در این رقابت پیروز شود و پس از عبور از مخالفت‌های حقوقی، ادغام دو شرکت را نهایی کند.

اکنون برادران وارنر و پارامونت هر دو زیرمجموعه اسکای‌دنس هستند؛ شرکتی که در کنار سونی، دیزنی و یونیورسال، یکی از چهار بازیگر اصلی صنعت فیلم‌سازی هالیوود محسوب می‌شود. اما این ادغام فقط به تولید فیلم محدود نمی‌شود و پیامدهای آن می‌تواند از شبکه‌های تلویزیونی و سرویس‌های استریم تا سالن‌های سینما و آینده فیلم‌سازان مستقل را تحت تأثیر قرار دهد. در ادامه این گزارش خبری یلووال مدیا به بررسی این موضوع می پردازیم. با ما همراه باشید.

ادغام پارامونت و برادران وارنر؛ آینده HBO Max و Paramount+ چه می‌شود؟

یکی از مهم‌ترین نتایج این معامله، ادغام احتمالی دو سرویس استریم HBO Max و Paramount+ در یک پلتفرم واحد است؛ هرچند هنوز زمان مشخصی برای اجرای این برنامه اعلام نشده است. علاوه بر این، شبکه‌های بزرگی مانند HBO، شوتایم، CBS، MTV، کمدی سنترال، کارتون نتورک، نیکلودئون، TNT، TBS و CNN اکنون همگی زیر نظر یک شرکت فعالیت خواهند کرد.

در این میان، سرنوشت CNN بیش از سایر شبکه‌ها توجه‌ها را به خود جلب کرده است. دلیل این حساسیت، تغییراتی است که پس از ورود اسکای‌دنس در شبکه خبری CBS رخ داد؛ تغییراتی که با دخالت در روندهای تحریریه و مدیریت پرحاشیه باری وایس همراه بود و به کاهش اعتبار و میزان مخاطبان برنامه مشهور «۶۰ دقیقه» انجامید. اگرچه انتظار نمی‌رود مدیریت CNN نیز به باری وایس سپرده شود و مارک تامپسون، رئیس فعلی این شبکه، فعلا در سمت خود باقی خواهد ماند، نگرانی‌ها همچنان ادامه دارد.

آیا هزینه اشتراک سرویس‌های استریم افزایش پیدا می‌کند؟

برای مخاطبان، یکی از ملموس‌ترین پیامدهای این ادغام احتمالا افزایش دوباره قیمت اشتراک سرویس‌های استریم خواهد بود. در حال حاضر، پارامونت پلاس یکی از گزینه‌های نسبتا ارزان بازار است، درحالی‌ که HBO Max در میان سرویس‌های گران‌تر قرار دارد. بنابراین تصور اینکه پلتفرم مشترک این دو با هزینه‌ای بسیار کمتر از ۲۵ دلار در ماه عرضه شود، دشوار است.

حتی ممکن است قیمت اشتراک در آینده از این رقم نیز فراتر برود. البته ازآنجاکه ادغام دو سرویس احتمالا به‌سرعت انجام نخواهد شد، انتظار نمی‌رود مخاطبان در کوتاه‌مدت تغییرات چشمگیری مشاهده کنند. در بلندمدت، یکپارچه شدن پلتفرم‌ها شاید باعث شود کاربران دیگر مجبور نباشند برای دسترسی به محتوای موردعلاقه خود، اشتراک تعداد زیادی سرویس مختلف را خریداری کنند. بااین‌حال، کاهش تعداد رقبا لزوما اتفاق مثبتی برای مصرف‌کنندگان نیست. هرچه بازار در اختیار شرکت‌های کمتری قرار بگیرد، احتمال افزایش قیمت‌ها و محدود شدن انتخاب مخاطبان نیز بیشتر می‌شود.

تغییرات مدیریتی در برادران وارنر؛ سرنوشت فیلم‌های آینده چه خواهد شد؟

مهم‌ترین تغییرات خلاقانه این ادغام احتمالا در بخش سینمایی آشکار خواهد شد. اسکای‌دنس پیش از این، پم عبدی و مایک دلوکا، مدیران مشترک بخش سینمایی برادران وارنر را کنار گذاشته است. این دو هنگام خروج از شرکت، با لحنی کنایه‌آمیز یادآوری کردند که ۳۹ فیلم را در مراحل مختلف توسعه و تولید از خود به جا گذاشته‌اند.

به بیان دیگر، اگر برادران وارنر در سال‌های آینده موفقیت‌های بزرگی به دست آورد، بخش مهمی از این موفقیت‌ها حاصل پروژه‌هایی خواهد بود که در دوران مدیریت عبدی و دلوکا شکل گرفته‌اند؛ نه لزوما تصمیم‌های مدیران جدید اسکای‌دنس. البته همه این ۳۹ فیلم آماده اکران نیستند، اما به نظر نمی‌رسد برنامه اکران برادران وارنر، به‌ویژه در سال ۲۰۲۶، فورا دستخوش تغییرات اساسی شود.

انتظار می‌رود این استودیو سال ۲۰۲۶ را با آثاری مانند فیلم ترسناک «کلی‌فیس» (Clayface) بر اساس شخصیت‌های دی‌سی، انیمیشن «گربه کلاه‌به‌سر» (The Cat in the Hat) اقتباس‌شده از آثار دکتر سوس و فیلم علمی‌تخیلی پرانتظار «تلماسه ۳» (Dune 3) به پایان برساند.

از سوپرمن تا سونیک؛ آینده مجموعه‌های پرفروش هالیوود

با نگاهی به برنامه‌های سال ۲۰۲۷، به نظر می‌رسد برادران وارنر همچنان پروژه‌های تجاری امیدوارکننده‌ای در دست تولید دارد. فیلم‌های جدید مجموعه‌های «سوپرمن»، «یازده یار اوشن»، «ماینکرفت» و «گودزیلا و کونگ» از جمله آثاری هستند که انتظار می‌رود در آینده نزدیک به نمایش درآیند.

در کنار این مجموعه‌های شناخته‌شده، پروژه‌های تازه‌ای از ام. نایت شیامالان با همکاری نیکلاس اسپارکس و همچنین جی. جی. آبرامز نیز در دست ساخت قرار دارند. پارامونت نیز برای آینده روی مجموعه‌هایی مانند «سونیک خارپشت»، «فعالیت فراطبیعی» و «یک مکان ساکت» حساب کرده است.

بازسازی فیلم ترسناک هنری‌تر «تسخیر» (Possession) و اقتباس سینمایی رمان پرفروش «فردا، و فردا، و فردا» (Tomorrow, and Tomorrow, and Tomorrow) نیز از دیگر پروژه‌های این شرکت هستند. بااین‌حال، نکته مهم این است که بیشتر فیلم‌هایی که از یک یا دو سال قبل تاریخ اکران مشخصی دارند، معمولا آثار پرهزینه، دنباله‌ها یا پروژه‌هایی مبتنی بر برندهای شناخته‌شده هستند. هنوز مشخص نیست شرکت ادغام‌شده چگونه می‌خواهد به هدف خود برای تولید تعداد معینی فیلم در سال برسد و آیا در میان این آثار، جایی برای فیلم‌های مستقل و داستان‌های تازه نیز وجود خواهد داشت یا خیر.

تعهد اسکای‌دنس به تولید ۱۵۶ فیلم در پنج سال

یکی از معدود جنبه‌های امیدوارکننده این ادغام، تعهد اسکای‌دنس به حفظ و حتی افزایش تولیدات سینمایی است. این شرکت وعده داده که ادغام پارامونت و برادران وارنر نه‌تنها باعث کاهش تعداد فیلم‌ها نخواهد شد، بلکه مجموع تولیدات آن‌ها را به ۳۰ فیلم جدید در سال خواهد رساند؛ رقمی که تقریبا معادل عملکرد دو استودیوی بزرگ در سال‌های پرکارشان است. توافق با دادستان‌های کل ایالت‌ها این تعهد را برای پنج سال الزام‌آور کرده است.

بر اساس توافق، اسکای‌دنس باید در دو سال نخست، سالانه ۳۰ فیلم و در سه سال بعد، سالانه ۳۲ فیلم تولید و عرضه کند. این قرارداد همچنین شرایطی درباره تعداد فیلم‌هایی که باید به‌صورت گسترده در سینماها اکران شوند و سهم آثار مستقل تعیین کرده است. البته تعریف ارائه‌شده از فیلم مستقل چندان امیدوارکننده نیست. در این توافق، فیلم مستقل عملا به اثری گفته می‌شود که بر یک دارایی فکری شناخته‌شده و پرهزینه متکی نباشد؛ تعریفی که لزوما با مفهوم رایج سینمای مستقل یکسان نیست.

نگرانی درباره آینده فیلم‌های مستقل و پروژه‌های خلاقانه

یکی از انتقادهای اصلی به مدیریت جدید پارامونت این است که سلیقه سینمایی شرکت بیشتر به دنباله‌های پرهزینه و فیلم‌های ترسناک کم‌بودجه محدود شده است. این دقیقا همان حوزه‌ای است که حضور مدیرانی مانند مایک دلوکا و پم عبدی می‌توانست اهمیت زیادی داشته باشد. دوران مدیریت آن‌ها در برادران وارنر با پذیرش ریسک و تنوع در انتخاب پروژه‌ها همراه بود؛ ویژگی‌هایی که با اعتبار تاریخی این استودیو تناسب داشت. در این دوره، برادران وارنر دو فیلم ترسناک موفق و محبوب «گناهکاران» (Sinners) و «سلاح‌ها» (Weapons) را تولید کرد. فیلم «نبردی پس از نبرد دیگر» (One Battle After Another) ساخته پل توماس اندرسون نیز نخستین اسکار بهترین فیلم برادران وارنر در بیش از یک دهه اخیر را برای این استودیو به ارمغان آورد.

همچنین به فیلم‌سازان مستقل فرصت داده شد تا پروژه‌های خود را در مقیاسی بزرگ‌تر بسازند؛ از جمله فیلم‌های «بلندی‌های بادگیر» (Wuthering Heights) و «پایان خیابان اوک» (The End of Oak Street).

آیا افزایش تعداد فیلم‌ها می‌تواند مشکلات هالیوود را حل کند؟

در تئوری، تولید و اکران تعداد بیشتری فیلم می‌تواند زیان ناشی از شکست‌های بزرگ تجاری را جبران کند. همچنین ممکن است مانع از تکرار اتفاقاتی شود که طی آن‌ها فیلم‌های تکمیل‌شده صرفا برای استفاده از مزایای مالیاتی کنار گذاشته می‌شوند. در توافق جدید، جریمه احتمالی ۳۰ میلیون دلاری برای هر فیلمی که کمتر از سهمیه تعیین‌شده عرضه شود، می‌تواند شرکت را از چنین تصمیم‌هایی منصرف کند.

اما مشکل اصلی همچنان باقی است: پارامونت در سال‌های اخیر علاقه چندانی به تولید طیف گسترده‌ای از آثار غیرتجاری نشان نداده است. به نظر می‌رسد تولیدات خارج از چارچوب بلاک‌باسترها بیشتر به فیلم‌های ترسناک ارزان‌قیمت و آثار الهام‌بخشِ ظاهرا غیرسیاسی محدود شده‌اند. دیوید الیسون نیز تاکنون سابقه چندان چشمگیری در حمایت از مجموعه متنوعی از فیلم‌های کمدی، درام و تریلر برای مخاطبان بزرگسال نداشته است. همین موضوع باعث می‌شود ادغام جدید، با وجود تأکید امیدوارکننده‌اش بر اهمیت اکران سینمایی، آینده‌ای نگران‌کننده داشته باشد. برادران وارنر استودیویی با تاریخچه‌ای طولانی، فرازونشیب‌های فراوان و میراثی ارزشمند در تاریخ سینماست. اکنون این استودیو در شرکتی ادغام شده که همچنان تصور می‌کند موفقیت صنعت سینما را می‌توان صرفا با اتکا به فیلم‌های عظیم و پرهزینه تضمین کرد.

هوش مصنوعی و آینده سینما؛ هالیوود به کارخانه تولید محتوا تبدیل می‌شود؟

بدترین سناریوی ممکن این است که برنامه سالانه ۳۰ فیلم اسکای‌دنس به چیزی شبیه فهرست تولیدات انبوه سرویس‌های استریم تبدیل شود؛ آثاری که بیشتر برای پر کردن جدول انتشار ساخته می‌شوند تا خلق تجربه‌هایی ماندگار در سینما.

تفاوت نگران‌کننده این است که حتی پلتفرم‌هایی مانند نتفلیکس و اپل گاهی برای جذب مخاطب و اعتبار هنری، از پروژه‌های شخصی و بلندپروازانه فیلم‌سازان حمایت می‌کنند؛ امکانی که شاید در ساختار جدید اسکای‌دنس محدودتر شود. در مقابل، احتمال دارد استفاده گسترده‌تر از هوش مصنوعی برای کاهش هزینه‌های تولید به یکی از ویژگی‌های اصلی شرکت جدید تبدیل شود. دیوید الیسون پیش‌تر اعلام کرده که می‌خواهد اسکای‌دنس علاوه بر یک مجموعه رسانه‌ای سنتی، به شرکتی فناورانه نیز تبدیل شود. ترکیب انحصار رسانه‌ای با رویکردی مبتنی بر فناوری و کاهش هزینه‌ها، چشم‌اندازی نگران‌کننده ایجاد می‌کند؛ چشم‌اندازی که در آن ممکن است خلاقیت هنری و منافع مخاطبان در اولویت‌های پایین‌تری قرار بگیرند. از سوی دیگر، بدهی حدود ۸۰ میلیارد دلاری شرکت جدید نیز مسئله کوچکی نیست و اسکای‌دنس باید هرچه سریع‌تر برای مدیریت آن چاره‌ای پیدا کند.

در چنین شرایطی، حتی این پرسش مطرح می‌شود که آیا شکست این ادغام در نهایت نتیجه بهتری برای صنعت سینما خواهد داشت؟

منبع: وبسایت گاردین