فیلمبرداری و نورپردازی

در سینما، همیشه آنچه دیده می‌شود مهم نیست؛ گاهی نگاه تماشاگر به چیزی گره می‌خورد که هنوز وارد قاب نشده است. جای خالی کنار یک شخصیت، راهرویی که

گاهی برای خلق یک تصویر تأثیرگذار در سینما، نیازی نیست دوربین را مدام به سوژه نزدیک‌تر کنیم یا تمام جزئیات صحنه را به رخ بکشیم. برعکس، گاهی کافی

گاهی ترسناک‌ترین لحظه یک فیلم، لحظه انفجار نیست؛ چند ثانیه پیش از آن است. به طور مثال در فیلم مهلکه جیمز در میان کوچه‌های تنگ بغداد آرام آرام

کتاب «ساختن فیلم» نوشته سیدنی لومت، دریچه‌ای است به جهانِ درونی یک فیلم‌ساز. لومت در این اثر، به جای آنکه فهرستی از دستورالعمل‌های فنی را

«گذر» یا (Passing) اولین فیلم ربکا هال در مقام کارگردان، از آن دست آثاری است که اگر با متر و معیار فیلم‌های متداولِ مسئله‌محور درباره نژادپرستی به

گاهی تفاوت میان یک اجرای معمولی و بازی‌ای ماندگار، در مکثی کوتاه یا تغییری جزئی در نگاه بازیگر پنهان است. پیدا کردن این جزئیات ممکن است به چند

مینی‌سریال «DTF St. Louis» به کارگردانی استیون کنراد که سال ۲۰۲۶ از شبکه‌ی HBO پخش شد، در نگاه اول یک درام پلیسی-جنایی است؛ ماجرای مرگ یکی از اضلاع یک

فیلم Send Help یا کمک بفرستید ساخته‌ی سم ریمی، کارگردان شناخته‌شده‌ی ژانر وحشت، یکی از جذاب‌ترین نمونه‌های سینمایی سال ۲۰۲۶ است که پوسته‌ای از

 هر بار که در سالن سینما می‌نشینیم یا فیلمی را روی صفحه لپ‌تاپ پخش می‌کنیم، بدون آنکه متوجه باشیم، یک قرارداد نامرئی بین ما و فیلم‌ساز بسته

در فیلمبرداری یک تصور قدیمی وجود دارد که گاهی اولین برداشت می تواند ناب ترین برداشت باشد؛ همان لحظه‌ای که بازیگر هنوز بیش از اندازه به اجرا