نویسندگی و کارگردانی

در دنیای فیلمسازی مستقل، جذب سرمایه برای تولید فیلم‌هایی با بودجه پایین یکی از چالش‌های بزرگ اما پر از فرصت است. اگر به ساختن یک فیلم فکر

هیچ فیلمی دقیقا همان‌طور که روی کاغذ نوشته شده، به پرده نمی‌رسد. آن‌چه تماشاگر در سینما می‌بیند، نتیجه‌ی ده‌ها بازنویسی پنهان و آشکار است؛

از همان روزی که نخستین تصویرِ متحرک روی پرده جان گرفت، سینما زبان خودش را پیدا کرد؛ زبانی بی‌کلام، ساخته از نور و حرکت. در تاریکی سالن، تماشاگر

کتاب «فیلم و فلسفه: جدی گرفتن فیلم‌ها» نوشته دانیل شاو، اثری است که به بررسی رابطه میان سینما و فلسفه می‌پردازد. این کتاب در سال ۲۰۰۸ منتشر شد.

کوئنتین تارانتینو، کارگردانی است که عملا از بدو ظهورش در سینما با ارجاع‌های پیوسته به تاریخ سینما و ستایش ژانرهای گوناگون شناخته شده است؛

برای انسان امروز که در روتین‌ها، کلیشه‌ها و روزمرگی‌ها، پیچیده شده، تماشای انیمه نژا به نوعی یک روزن یا شاید آغاز یک سفر قهرمان باشد. برای ما

در فرانسه پس از جنگ جهانی اول، نسلی از فیلم‌سازان مشتاق شدند تا مرزهای سینما را به‌عنوان یک هنر گسترش دهند. این اشتیاق تا حدی از این باور نشأت

ارنست اینگمار برگمان، متولد ۱۴ ژوئیه ۱۹۱۸ در اوپسالا، درگذشت ۳۰ ژوئیه ۲۰۰۷ در فارو، کارگردان، نویسنده، کارگردان تئاتر، نمایشنامه‌نویس و

هابیت پیش از آنکه یک مجموعه فیلم سه قسمتی پرفروش باشد، کتابی کلاسیک برای کودکان بود که در سال 1937 منتشر شد و نویسنده‌ی آن یعنی جی.آر.تالکین برای

تاریخ سینما کارگردانانی را به خود دیده است که آثارشان اصیل یا پیشگامانه بوده است (مانند آیزنشتاین، اوزو یا گدار). با این حال، این سؤال هنوز وجود