نویسندگی و کارگردانی

فیلم نورمبرگ ساخته‌ی جیمز وندربیلت، در نگاه نخست، یک درام تاریخی کلاسیک به نظر می‌رسد: دادگاهی، بازسازی‌شده، پر از دیالوگ‌های سنگین و

فیلم Sorry, Baby از همان دقایق ابتدایی اعلام می‌کند که قرار نیست درباره‌ی خودِ حادثه اصلی باشد؛ بلکه درباره‌ی پس‌لرزه‌های آن است. ایوا ویکتور،

نام آندره بازن برای هر علاقه‌مند جدی به سینما تداعی‌کننده‌ی مفهومی است بنیادین‌تر از هر سبک و ژانر: ایمان به واقعیت. بازن، منتقد و

بسته خبری دنیای فیلم‌سازی همواره در حال تحول است و کارگردانان مرزهای خلاقیت را گسترش می‌دهند و راه‌های تازه‌ای برای روایت داستان‌ها

اینگمار برگمان نامی است که برای بسیاری نه فقط یادآور یک سینماگر بزرگ، بلکه معادل با خود سینمای مؤلف است. مردی که با دوربینش به اعماق تاریک وجود

کتاب «سینمای آمریکا» نوشته اندرو سارَیس، یکی از مهم‌ترین و تأثیرگذارترین متون انتقادی درباره سینمای کلاسیک آمریکا است؛ اثری که نه‌تنها

اگر امروز وارد هر شبکه اجتماعی شوید، اولین چیزی که به چشمتان می‌آید، هجوم بی‌پایان ویدیوهایی است که از هر طرف به شما حمله می‌کنند؛ کوتاه،

فیلم ترسناک فقط سرگرمی نیست؛ تجربه است. تجربه‌ای که در تاریکی سالن یا اتاق، نفس را در سینه‌ات حبس می‌کند و هر سایه کوچک را تبدیل به تهدیدی

سکوت در سینما، درست مثل یک آهنگ بی‌صدا، قدرتی دارد که می‌تواند قلب تماشاگر را به تپش اندازد یا او را به فکر فرو ببرد. این چیزی نیست که فقط به

سینمای فرانسه تاریخ باشکوه و پرباری دارد که با جنبش‌ها و دوره‌های مختلفی شناخته می‌شود، دوره‌هایی که هرکدام تاثیر عمیقی بر سینمای جهان