طراحی

 هر بار که در سالن تاریک سینما، تصویر بدون قطع ادامه پیدا می‌کند و زمان انگار «جرئت کات شدن» ندارد، چیزی در تجربه تماشاگر تغییر می‌کند. انگار

یک سکانس تعقیب‌وگریز خوب فقط مجموعه‌ای از ماشین‌های پرسرعت و موسیقی هیجان‌انگیز نیست. همان لحظه‌ای است که بی‌اختیار روی لبه صندلی

در روزگاری که بسیاری از سریال‌های رازآلود تلویزیون بیش از هر چیز بر کش دادن معماها و بازی دادن مخاطب تکیه دارند، خلیج بیوه‌ها از همان ابتدا

وقتی هنگام تماشای یک فیلم ناگهان دچار ترس، هیجان، اندوه یا حتی اشک می‌شویم، معمولاً تصور می‌کنیم واکنش احساسی ما کاملاً طبیعی و خودانگیخته

سینما فقط قصه‌گویی نیست؛ سینما شیوه‌ی نگاه کردن به دنیاست. اگر فیلم‌های بزرگ در ذهن ما می‌مانند، اغلب به این دلیل است که کارگردان‌شان بلد

طراحی صحنه و دکور سینمایی یکی از نامرئی‌ترین و در عین حال تأثیرگذارترین عناصر سینماست. تماشاگر معمولاً متوجه حضور مستقل دکور نمی‌شود، اما

اگر از هر کارگردان بزرگ یا بازیگری که تجربهی چندین فیلم و صحنهی تئاتر را دارد بپرسید، مهم‌ترین بخش کارشان چیست، پاسخ تقریبا همیشه یک چیز است:

تماشای یک فیلم از بهرام بیضایی اغلب این حس را ایجاد می‌کند که دوربین به‌طور تصادفی وارد صحنه‌ای شده که از پیش وجود داشته است؛ صحنه‌ای که

اگر امروز وارد هر شبکه اجتماعی شوید، اولین چیزی که به چشمتان می‌آید، هجوم بی‌پایان ویدیوهایی است که از هر طرف به شما حمله می‌کنند؛ کوتاه،

فیلم ترسناک فقط سرگرمی نیست؛ تجربه است. تجربه‌ای که در تاریکی سالن یا اتاق، نفس را در سینه‌ات حبس می‌کند و هر سایه کوچک را تبدیل به تهدیدی