مجله یلووال مدیا

سال‌ها پیش از آن‌که موج نوی فرانسه به خاطر شیوه‌های چریکیِ فیلم‌سازی‌اش مورد ستایش قرار گیرد، کارگردانان نئورئالیست مانند لوکینو

اگر سینمای ژاپن را به سه قله‌ی بزرگ تقسیم کنیم، نام کنجی میزوگوچی بی‌تردید در کنار یاسوجیرو ازو و آکیرا کوروساوا قرار می‌گیرد؛ اما قله‌ای که

سینمای مستقل در ایران معمولا در حاشیه شکل می‌گیرد؛ جایی دور از بودجه‌های بزرگ، ستاره‌های گیشه و سرمایه گذاران شناخته شده. بسیاری از

سینماکان ۲۰۲۵، بزرگ‌ترین گردهمایی سالانه صنعت اکران و نمایش فیلم در جهان، با یک پیام واحد شوک بزرگی به این صنعت وارد کرد: اقتصاد فیلم‌سازی

سینما فقط قصه‌گویی نیست؛ سینما شیوه‌ی نگاه کردن به دنیاست. اگر فیلم‌های بزرگ در ذهن ما می‌مانند، اغلب به این دلیل است که کارگردان‌شان بلد

فیلم رویاها ساخته داگ یوهان هاگرود در سال ۲۰۲۴، یکی از آثار نروژی مهم در ژانر درام و روانشناختی است. این فیلم با تمرکز بر تجربه‌های نوجوانی و

فیلم Loveable یا بدون عشق، به کارگردانی Lilja Ingolfsdottir، با تمرکز بر زندگی زنی که در بحران ازدواج و مسیر خودشناسی قرار گرفته، یک تجربه سینمایی

تنهایی یکی از پیچیده‌ترین و در عین حال جهان‌شمول‌ترین تجربه‌های انسانی است؛ احساسی که در عین شخصی بودن، برای تقریبا همه قابل درک است. سینما،

در سینما، زمان هرگز فقط یک بُعد فیزیکی نیست؛ بلکه ماده‌ی خامی است که فیلمساز آن را شکل می‌دهد. اگر کارگردانی میزانسن را می‌سازد، این

در سه دهه گذشته، فیلم ها و سریال های ژانر جنگ ایرانی همه روایتگر داستان های جنگ تحمیلی هشت ساله بوده اند. فیلم هایی که گاه در غالب درام، گاه