نویسندگی و کارگردانی

سینما اغلب به‌عنوان هنری مبتنی بر ثبت واقعیت معرفی می‌شود؛ هنری که با دوربین آغاز می‌شود و جهان را همان‌گونه که هست ثبت می‌کند. اما از همان

آیا فیلم درام فانتزی لطیف محصول 2026، درباره‌ی یک نظافتچی تنها در یک مرکز دولتی را دیده‌اید که رابطه‌ای عمیق و احساسی با یک موجود آبزی باهوش که

رونالدینیو: بی مثال  (Ronaldinho: The One and Only) یک مستند ورزشی پرتغالی‌زبان است که نویسندگی و کارگردانی آن را لوئیس آرا بر عهده داشته است. این مجموعه سه

سال‌ها پیش از آن‌که موج نوی فرانسه به خاطر شیوه‌های چریکیِ فیلم‌سازی‌اش مورد ستایش قرار گیرد، کارگردانان نئورئالیست مانند لوکینو

اگر سینمای ژاپن را به سه قله‌ی بزرگ تقسیم کنیم، نام کنجی میزوگوچی بی‌تردید در کنار یاسوجیرو ازو و آکیرا کوروساوا قرار می‌گیرد؛ اما قله‌ای که

سینمای مستقل در ایران معمولا در حاشیه شکل می‌گیرد؛ جایی دور از بودجه‌های بزرگ، ستاره‌های گیشه و سرمایه گذاران شناخته شده. بسیاری از

سینما فقط قصه‌گویی نیست؛ سینما شیوه‌ی نگاه کردن به دنیاست. اگر فیلم‌های بزرگ در ذهن ما می‌مانند، اغلب به این دلیل است که کارگردان‌شان بلد

فیلم رویاها ساخته داگ یوهان هاگرود در سال ۲۰۲۴، یکی از آثار نروژی مهم در ژانر درام و روانشناختی است. این فیلم با تمرکز بر تجربه‌های نوجوانی و

فیلم Loveable یا بدون عشق، به کارگردانی Lilja Ingolfsdottir، با تمرکز بر زندگی زنی که در بحران ازدواج و مسیر خودشناسی قرار گرفته، یک تجربه سینمایی

تنهایی یکی از پیچیده‌ترین و در عین حال جهان‌شمول‌ترین تجربه‌های انسانی است؛ احساسی که در عین شخصی بودن، برای تقریبا همه قابل درک است. سینما،