داستان واقعی و شگفت انگیز فیلم یک زندگی آنتونی هاپکینز

یک مرد مسن بریتانیایی به نام نیکلاس وینتون در ردیف اول یک استودیوی تلویزیونی نشسته و یک برنامه زنده به نام «زندگی همین است» را تماشا می کند. مجری به بینندگان توضیح می دهد که درست قبل از جنگ جهانی دوم، زمانی که نازی ها به چکسلواکی حمله کردند، وینتون توانست صدها کودک را از پراگ نجات دهد. اگر اهل شبکه های اجتماعی باشید، احتمالا این ویدیو را دیده اید. این داستان هرگز به طور عمومی گفته نشده بود و هیچ یک از بچه ها نمی دانستند که چه کسی باعث نجات آن ها شده است. سپس مجری برنامه فاش کرد که زنی که در کنار وینتون نشسته یکی از آن کودکان بوده است. در بخش دوم «زندگی همین است»، جایی که وینتون انتظار داشت فقط با دو کودک دیگر که حالا بزرگ شده بودند ملاقات کند، مشخص شد که هر یک از افراد حاضر در استودیو یکی از کسانی بودند که او نجات داده بود.

این داستان خارق‌العاده اکنون موضوع فیلم «یک زندگی» شده است. یعنی اثری که یک فرد می‌تواند در زندگی از خود به جا گذارد. نقش وینتون در دهه 1980 توسط آنتونی هاپکینز و در فلاش بک های اواخر دهه 1930 توسط جانی فلین بازی شده است. به بهانه کسب امتیاز 90% از کاربران Rotten Tomatoes، در این مقاله یلووال مدیا به سراغ داستان واقعی این فیلم جذاب رفته ایم، با ما همراه باشید.

داستان یک زندگی چیست؟

در یک زندگی آنتونی هاپکینز 86 سال، نقش سر نیکلاس وینتون، مردی بریتانیایی که برای نجات صدها کودک عمدتا یهودی از مناطق تحت اشغال نازی ها از جمهوری چک تلاش کرد را ایفا می کند. این فیلم جزئیات تلاش‌های وینتون که در سال 2015 در سن 106 سالگی درگذشت و سایر افراد درگیر این عملیات بشردوستانه و توجه عمومی که او چندین دهه بعد دریافت کرد را، نشان می‌دهد.

فیلم یک زندگی دیدار وینتون از پراگ را در دسامبر 1938 و ژانویه 1939، اندکی قبل از اینکه آلمان نازی این منطقه را که در آن زمان چکسلواکی نامیده می شد، اشغال کند، به تصویر می کشد. او با افرادی مانند تروور چادویک، مارتین بلیک و دورین وارینر (به ترتیب با بازی الکس شارپ، زیگی هیث و رومولا گارای) همراه شد تا صدها کودک را که به خانه های امن نیاز داشتند شناسایی کند. پس از بازگشت به لندن نیز، نیکی و مادرش بابی وینتون (هلنا بونهام کارتر) برای گذر امن کودکان از طریق قطار در سراسر اروپا تلاش های زیادی کردند.

نیکولاس وینتون که بود؟

وینتون دو سال پس از مهاجرت والدین آلمانی‌اش به بریتانیا در سال 1907 به دنیا آمد. در آن زمان نام آنها Wertheim بود که به وینتون تغییر دادند. چشم‌انداز جنگ جهانی دوم باعث می‌شد که خانواده او بخواهند کاملا بریتانیایی دیده و شناخته شوند. آنها از یهودیت به مسیحیت تغییر دین داده بودند و وینتون غسل تعمید داده شد. اگرچه در طول فیلم او به یک خاخام چک که به دلایل او برای درخواست نام کودکان آواره مشکوک شده بود خود را یک آگنوستیک و به کسی که به عنوان دلال سهام کار می کند، یک سوسیالیست معرفی می کند.

مادر وینتون (هلنا بونهام کارتر) می‌گوید: «وقتی همه سعی می کردند که از پراگ خارج شوند، پسر من سعی می کرد وارد آن جا شود». آلمان منطقه سودتنلند چکسلواکی را اشغال کرده بود و سیاستمداران اروپایی فکر می کردند که در آنجا متوقف خواهد شد. پناهندگان در پراگ در بدترین شرایط زندگی می کردند. قطارهای Kindertransport برای نجات کودکان پناهنده فقط حق عبور از آلمان و اتریش را داشتند و مجاز به گذشتن از چکسلواکی نبودند.

وینتون چه تفاوتی با سایرین داشت؟

غیر از نیکولاس وینتون، چند شهروند بریتانیایی دیگر نیز در پراگ تلاش می کردند به مردم کمک کنند. اما اولویت آنها کسانی بودند که در صورت ورود نازی ها، اولین کسانی بودند که دستگیر می شدند. در حالیکه اولویت وینتون بچه ها بودند. هزاران کودک آنجا بودند و موانع بیشماری وجود داشت. مردم محلی و پناهندگان از ترس نازی ها حاضر نبودند اطلاعات خود را به اشتراک بگذارند. تشریفات اداری زیادی در بریتانیا و سایر کشورهایی وجود داشت که کودکان باید از آنها عبور می کردند. برای اینکه هر کدام از آن ها اجاره ورود به کشور را پیدا کنند، نیاز به 50 پوند پول نقد و یک خانه امن وجود داشت. مشکل اساسی تر وقت بود، آن ها زمان کمی در اختیار داشتند. با کمک مادر و برخی از دوستانش در بریتانیا و پراگ، و صرف ساعت‌های طولانی برای چسباندن عکس‌های کودکان روی ویزا، توانستند هشت قطار پر از بیش از ۶۰۰ کودک را به انگلستان منتقل کنند. نهمین قطار که قرار بود در روز اعلام جنگ حرکت کند، توسط نازی ها متوقف شد.

معروف شدن نیکولاس

وینتون تا دهه 1980 تلاش های خود را در Kindertransport خصوصی نگه داشته بود. در این دهه او و همسرش از دفترچه هایی که حاوی جزئیات صدها زندگی که او نجات داده بود رونمایی کردند . برنامه گفتگوی بریتانیایی «زندگی همین است» در سال 1988 ملاقاتی را بین او و ده‌ها کودک نجات یافته، 50 سال بعد از آن عملیات، ترتیب داد.

ویدیوهای یوتیوب آن تاک شو در طول این سال ها ده ها میلیون بازدید به دست آورده است. فیلم آن لحظه ی زنده را به طور نمادین را بازآفرینی کرده است. صحنه ای که هاوز (کارگردان) فیلمبرداری آن صحنه را از نظر احساسی وحشتناک توصیف می کند، زیرا فیلم بردار از قبل درجریان اتفاقی که خواهد افتاد می باشد.

سخن آخر

در دهه هشتاد میلادی، نیکولاس وینتون به دلیل سازماندهی انتقال حداقل 669 کودک از پراگ به بریتانیا در زمانی که آلمان نازی به لهستان حمله کرد و جنگ جهانی دوم را آغاز کرد، معروف شد. تخمین زده می‌شود که امروز حدود 6000 نفر به دلیل تلاش‌های او و دیگران در نجات کودکان از پراگ، که یکی از عملیات بزرگ‌تر Kindertransport محسوب می‌شود، زندگی می کنند.

منبع: وبسایت rogerebert