تو را من چشم در راهم

همه ما از منتظر ماندن متنفریم، اما سال ۸۸ یعنی چهارده سال پیش برای چند دقیقه پشت پرده نقره ای منتظر دختری به نام الی ماندیم. اصغر فرهادی (کارگردان فیلم درباره الی) در چند سکانس قبل شما را آماده میکند تا با گمشدن آدمها و انتظار کشیدن برای پیدا شدنشان بیشتر آشنا شوید. در سکانسی که کوروش، بچه چند ساله در آب غرق میشود و همه در بحران پیدا کردن او هستند، ضربه کاری دوم وارد میشود. “الی نیست” . از حالا تا آخر آخر فیلم شما در انتظار الی هستید. چهره ها، چهره های قبل نیست. حتی خبری از شوخی های ناب اول فیلم هم نیست. سپیده (با بازی گلشیفته فراهانی) در راس نگرانی و انتظار است، چراکه واسطه این سفر بوده است. حمله های عصبی، پرخاش، چهره برافروخته، همه و همه اثر یک انتظار طولانی را برایتان به نمایش میگذارد. این کاریست که منتظر بودن با شما میکند! در سینما سکانس های بسیاری را شاهد هستیم که همراه با شخصیت و با همدلی با او به انتظار یک آدم، یک اتفاق، یک انفجار مینشینیم. این انتظار همانقدر دلهره شما را برمی‌انگیزد که یک فیلم ترسناک برانگیخته‌تان میکند. در این مقاله از یلووال مدیا همین سکانس ها را نشانه گرفتیم. همراه ما باشید تا صحنه هایی کاملا اشنا را برایتان توصیف کنم و از پشت پرده انها با خبرتان کنم.

• حرفه ای: لئون

“هی، من دارم میرم خرید. شیر میخوای؟ یکی یا دوتا؟” قهرمان تابوشکن، لئون که زیر نظر دقیق دختر کوچک همسایه دیوار به دیوار خود : ماتیلا قرار گرفته بود حالا در لحظه سختی گیر میفتد. در شرایطی قرار میگیرد که با باز کردن یک در میتواند ناجی ماتیلدا شود. دختر با صورت چروکیده و مضطرب از چشمی در لئون دیده میشود. همین چند لحظه انتظار اولین دلهره را در دلتان می اندازد. همین چند لحظه انتظار است که داستان را شروع میکند و به روایت اصلی جان میدهد. “لئون” را حتما دیده اید و جزو آن دسته فیلم هاییست که نمیشود نشناخت. یک اثر ماندگار توصیف دقیقی برایش است. طی بیست و پنج سال گذشته، همچنان در دویست و پنجاه فیلم برتر imdb جایگاه خودش را با امتیاز 8.5 ثابت کرده است. بد نیست بدانید لئون تاثیر گرفته از یک اثر فرانسوی به نام”دختری به نام نیکیتا”  ست که حتی در خصوصیات اصلی ظاهری (عینک لئون و موی ماتیلدا) نیز عینا از این شخصیت ها برداشته شده است.

• پدرخوانده 1

“چکش کردم. پاکه.” و مایکل به سمت دستشویی میرود. قول میدهم صدای یک قطار در طول این سکانس اضطراب را در تنتان دوچندان میکند! مایکل برمیگردد، مینشیند و حتی به صورت قربانی هایش نگاه هم نمیکند. چشم هایش تا زمان شلیک به میز رو به رویش بی هدف میچرخد تا لحظه انفجار و بمب! سه تیر و سه شلیک درست تا نفس حبس شده در سینه تان را رها کنید. پدرخوانده هم نیازی به معرفی ندارد! چه چیزی پدرخوانده را تا این اندازه درست جای قلب سینما گذاشته است. کاپولا مجبور بود صحنه را به آتش بکشد تا جای پای خودش را در نقش کارگردان ثابت نگه دارد. ناجی کاپولا از مدیران داخلی که منتظر یک فیلم خشن گنگستری بودند، همین سکانس انتظار بود. همان قتل جسورانه که مایکل را تبدیل به “پدرخوانده” کرد. نقطه عطف مهمی در سر تا سر این تریلوژی پدرخوانده همین سکانس بود.

• گمشده در ترجمه

یک صحنه آرام و مالیخولیایی که بیشتر از آنکه تصورش را بکنید دیوانه تان میکند. با دیالوگ های کوتاه، میان دو غریبه ( باب هریس و شارلوت) و انتظارشان برای پارتنرهایشان. یک بازیگر سالخورده (بیل موری) و یک همسر نادیده گرفته شده (اسکارلت جوهانسون) در فیلم “گمشده در ترجمه ” اثر سوفیا کاپولا یک جفت نامحتمل ساختند. یک ترکیب کاملا پرریسک. ارتباط آنها در دنیای واقعی سال 2003 بین مخاطبان سروصدای زیادی کرده بود و جذابیت دیدن آنها کنار هم در یک فیلم سرگرم کننده بود. این فیلم که اثر سوفیا کاپولاست برنده بهترین فیلمنامه اصلی شد و توانست برای موری یک شانس برای جایزه اسکار فراهم کند.

• درخشش

سری به آثار ترسناک بزنیم. در ژانر ترسناک شما همواره منتظر یک اتفاق و حادثه غیرقابل پیش بینی هستید. حالا خودتان را به یاد بیاورید زمانی که برای اولین بار به تماشای درخشش نشسته بودید. از ابتدای این فیلم، کوبریک بازیش را با شما شروع میکند. لحظه استخدام، اتاقی که در آن نشسته اند با رنگ های قرمز و نارنجی پر شده است. درست همرنگ کروات جک نیکلسون. این یعنی این قرمزی که نماد خون است، حالا محکم یقه اش را چسبیده است! باید مراقب باشید و منتظر یک دیوانگی بزرگ. کوبریک همان چیزی که  میخواهید را تحویلتان میدهد.