کورالی فارگیت پس از داستان انتقامش در سال 2017، در این فیلم به وضوح به ترس و وحشت راجع بدن پرداخته است. او به کن نیامد تا آرام بازی کند. دومین اثر فارگیت، کارگردان و نویسنده فیلم، ممکن است به ظاهر به یک داستان روایی آشنا بپردازد. ترس از پیری، بهویژه اینکه چگونه وسواس هالیوود در مورد زیبایی منجر به این میشود که این سیستم بیرحمانه زن ها را بعد از میانسالی از رده خارج کند، در فیلمهای بیشماری دیده شده است. با این حال، فارگیت آن را با دقت بیرحمانهای اجرا می کند. برخلاف 90 درصد آن فیلمها، ماده اثر یک فیلمساز با بینش است. او یک چیز مهم برای گفتن به ما دارد. اگر شما نیز علاقمند هستید بیشتر در مورد این اثر جدید کورالی فارگیت بدانید، در این مقاله یلووال مدیا با ما همراه باشید.
ماجرا از کجا آغاز می شود؟
هر چیزی که باید بدانید را می توانید در چند فریم اول پیدا کنید: یک سوزن در زرده تخم مرغ فرو می رود و هسته را به دو قسمت می کند. سپس یک نما از ستارهای که در پیادهروی مشاهیر در حال محو شدن و ترک خوردن در طول فصول سال است، میگیریم. از رگبار فلاش های عکاسی گرفته تا رهگذری که بهطور تصادفی مقادیر زیادی سس کچاپ را روی آن میریزد.
در ماده، یک زن سرنوشت را در دستان خود می گیرد و با دست کم گرفته شدن مبارزه می کند، اما این بار او با خودش نیزدر جنگ است. فارگیت عناصر علمی تخیلی (مانند فیلم کوتاه اولیه خود Reality+) را با وحشت از بدن و طنز ترکیب می کند تا نشان دهد که چگونه زنان در دام نیروهای دوگانه جنسیت گرایی و سن پرستی گرفتار می شوند. زیبایی و جوانی هدف اصلی این فیلم است، اما کارگردان، دسیسههای هالیوود و مزاحمتهای فیزیکی و روانی مردان دگرجنسگرا را نیز هدف قرار میدهد.
داستان ماده چیست؟
دمی مور نقش الیزابت اسپارکل را بازی میکند، زنی که زمانی یک ستاره بزرگ هالیوود بود، اما در سالهای میانی به ارائه یک برنامه تلویزیونی می پردازد. یک روز پس از ضبط، متوجه می شود که دستشویی خانم ها از کار افتاده است و با احتیاط وارد سرویس بهداشتی مردانه می شود. خب، به ندرت پیش میآید که کسی در فیلمها به دستشویی برود بدون اینکه چیز وحشتناکی در مورد حرفهاش بشنود، و بنابراین اینجا یک بار دیگر ثابت میشود. هاروی نفرتانگیز، در مورد پایان قریبالوقوع قرارداد الیزابت به ناجوانمردانهترین شکل ممکن صحبت میکند. اکنون این دنیس کواید است که به طرز عجیب و غریب اوج گرفته است.
الیزابت ویران می شود. اما زمانی که در مطب دکتر است، یک پزشک جوان مرموز مخفیانه او را از یک روش غیررسمی جدید به نام ماده آگاه می کند، که با آن می توان یک خود جدید و فوق العاده جوان تر را به صورت آناتومیکی از بدن شما خارج کرد. این سمت داستان با بازی مارگارت کوالی است که جذابیت طبیعی و آسیبپذیری دخترانهاش به الیزابت قدیمی تبدیل شده است. با این حال، او باید یک هفته در میان از استودیو غیبت کند تا به الیزابت اجازه دهد که زنده بماند. او به هاروی توضیح می دهد که برای مراقبت از «مادر بیمار» خود به زمان نیاز دارد که درست است.
جاه طلبی جذاب کارگردان
کارگردان در این فیلم سبک هیجان انگیز و پرتکاپوی خود را به رخ می کشد. نماهای فوقالعاده واید، کلوزآپها و پالت های رنگی پاستلی به زبان بصری سوررئال، و گاهی غیرعادی، به روند فیلم کمک میکنند. آهنگ رعد و برق آهنگساز بریتانیایی رافرتی، بهویژه در لحظههای مثلهکردن جسمانی، حس شوم مناسبی به آن میافزاید. به طور کلی اتفاقات زیادی در ماده می افتد ، و در حالی که جاه طلبی قابل تحسین است، همه آن ها جواب نمی دهد. صحنه هایی وجود دارد، به خصوص در اواسط فیلم، که به جای انعکاس هوشمندانه، به صورت تکرار بی معنی در می آیند. اما بازیهای قوی، بهویژه مور و کواید، به حفظ شتاب در پایان پیروزمندانه و سرگرمکننده فیلم کمک میکند.
همچنین پیر-اولیویه پرسین، طراح جلوه های ویژه گریم، در نیمه دوم آن به سلاح مخفی فیلم تبدیل می شود. برخلاف سایر فیلمهایی که ادعا میکنند ترسناک هستند، فارگیت به شیوهای تماشایی و طغیانکننده نمایش میدهد، کهنه تنها خاطرات کانجورینگ دیوید کراننبرگ، بلکه برایان دی پالما را نیز تداعی میکند.
سخن آخر
در ظاهر، ماده محکوم کردن وسواس هالیوود نسبت به جوانی است. اما فارگیت به طور مداوم عمیقتر میشود و نه تنها به بررسی مضامین مماس با موضوع میپردازد، بلکه یک شخصیت اصلی غنی را با یک معضل مهم و ناراحت کننده خلق می کند. غیرممکن است که زندگی حرفه ای خود مور را از منظر الیزابت در نظر نگیریم. مور از دهه 1980 یک ستاره بوده است، اگرچه در سال های اخیر از نقش های فیلم های معمول لذت نمی برد. همین مساله حس شوخ طبعی را در ایفای نقش برای او به ارمغان می آورد. او کم عمق بودن هالیوود را به سخره می گیرد و در عین حال اذعان می کند که نگرش های جنسیتی در مورد زنان «سالمند» چقدر می تواند از نظر روانی آسیب زا باشد. کوالی نیز به همان اندازه نسخهای تقریبا طنزآمیز از حرارت بیرحمانه جوانی است.
منبع: وبسایت screen daily
کپی لینک
دانلود
اشتراک گذاری
کپی کردن لینک
