مروری بر فیلم اکشن جدید و محبوب آمریکایی، مرد میمونی

دو پاتل، بازیگر بریتانیایی که با میلیونر زاغه نشین مشهور شد، در اولین تجربه نویسندگی و کارگردانی خود با یک فیلم اکشن بسیار جذاب ظاهر شده است. پیش از اکران فیلم «مرد میمونی» اطلاعات کمی راجع به آن منتشر شد. تنها چیزهایی که دیده بودیم تصاویر ترسناک دو پاتل (کارگردان و ستاره فیلم) با ماسک میمون و همچنین پوستری از این شخصیت در یک راهرو قرمز خونی بود. اما آنچه این فیلم ارائه داد، تصویری از خشم عادلانه بود. انتقام گرفتن هرگز اینقدر معنوی نبوده است. دو پاتل رها شدن یک آسیب‌پذیری عمیق و درد همراه با خشم را به خاطب نشان می دهد. اگر شما نیز به دنبال یک فیلم اکشن هستید که از ابتدا تا انتها بتوانید از نظر احساسی درگیر شوید و به پیچیدگی انتقام و خشونت فکر کنید، با این مقاله یلووال مدیا همراه باشید.

داستان مرد میمونی چیست؟

اولین تجربه کارگردانی پاتل در شهر تخیلی یاتانا در هند رخ می دهد. پاتل نقش مردی را بازی می کند که خود را «بابی» می نامد، نامی جعلی که به طرز تهدید کننده ای از یک برند سفیدکننده گرفته شده است. او در کودکی با مادرش در جنگل زندگی می‌کرد. مادرش او را با داستان‌های لرد هانومان، خدای میمون، سرگرم می کرد. در آن دوران، یک بساز بفروش حریص که خود را به عنوان یک رهنمای دینی معرفی می‌کند (با همکاری یک سیاستمدار راست‌گرای پوپولیست) این جنگل را می‌خواهد و با کمک یک رئیس پلیس منفور و فاسد، زندگی این کودک را به یک تراژدی تبدیل می کند. اکنون بابی با انگیزه انتقام و نفوذ در این سازمان جنایتکار، به عنوان مبارزی با نقاب میمون در مسابقات مشت زنی بدون دستکش شرکت کرده و برنده شده است. او رویای انتقام را در سر دارد.

دو پاتل و سبک نئو نوآر

این فیلم در سبک نئو نوآر ساخته شده  و دو پاتل آن را به زیبایی اجرا کرده است. نئو نوآر یا نوسیاه، به گونه خاصی از فیلم نوآر دیگر گفته می‌شود که در ویژگی‌های بنیادین مانند نوآر دهه ۴۰ و ۵۰ میلادی است. اما سبک، فرم و محتوای نوآر را با عناصر جدید بهبود بخشیده ‌است. این فیلم ها برخلاف گونه‌های علمی-تخیلی، کمدی رمانتیک یا دیگر انواع گونه‌های مرسوم سینمایی تعریف ساده‌ای ندارد. فیلم نوآر بیشتر یک سبک فیلم‌سازی است و به همین دلیل نمی‌توان آن را به یک دسته خاص در سینما محدود کرد. گونه نوآر زائیده اکسپرسیونیسم و اگزیستانسیالیسم و اعتلای آن پس از واقع‌گرایی نوین آلمان در اواخر دهه ۳۰ است.

ترکیب بندی و فیلم برداری

در حالی که گاهی اوقات کادرهایی در فیلم وجود داشت که ممکن است احساس کنید جواب نمی‌دهند، اما اغلب اوقات پاتل بهترین سبک فیلم‌برداری‌ را که در این مدت دیده‌ایم را ارائه کرده است. استفاده فیلم از سایه ها و رنگ های روشن برای کمک به تنظیم صحنه و انتقال احساسات خیره کننده بود. دیسک‌های آویزان رنگارنگ، نمای نقطه دید در سکانس های راه پله، و تدوین سرخوشانه با ریتم طبل‌های دستی.

جان ویک و مرد میمونی

اگر در این فیلم به دنبال کپی دیگری از «جان ویک» هستید، ناامید خواهید شد. این فیلم شباهت هایی دارد اما بسیار خشن تر و در خاک و خون آغشته شده است. با این حال، مرد میمونی برخی نشانه‌های سبکی به «جان ویک» دارد، مثلا اشاره به تفنگی که ویک در فیلم دوم استفاده کرده بود. شخصیت کید را نباید با ویک مقایسه کرد. همچنین سبک مبارزه‌ او بسیار روان‌تر و حیوانی‌تر بود از ویک بود. نوعی ادای احترام به کاراکتر میمون که در جریان رقابت‌های بوکس داشت. در حین تماشای فیلم ما بارها در را حس می کنیم. احساس می کنیم که استخوان های او ترک می خوردند و پوستش پاره می شود.

البته خود پاتل به وضوح فکر می کند که فیلمش شبیه جان ویک است. با توجه به نیاز پاتل به انتقام گرفتن از قاتلان خانواده اش، تجربیات رشد شخصی او در جنگل، و حمله خونین و خشونت آمیز او به یک شهر نورانی نئونی، مرد میمونی بیشتر شبیه «تنها خدا می بخشد» اثر نیکلاس ویندینگ رفن است.

درونمایه مرد میمونی

پیرنگ این فیلم، ایمان و معنویت واقعی در برابر سیاستمداران فاسدی است که به عنوان شخصیت های مذهبی ظاهر می شوند. پاتل این در حال خلق روایتی است که بیش از یک فیلم انتقام‌جویانه به نظر می‌رسد. تاکید داستان فقط بر تقویت بدن یا اینکه چگونه می‌توانید دشمنانتان بکشید نیست، بلکه بر تقویت هر سه عنصر خود، یعنی ذهن، بدن و روح برای رسیدن به یک هدف عادلانه است.

این ایده ها در مرد میمونی با استفاده از شمایل نگاری هنرمندانه و مضامین پیرامون خدای هندو هانومان (خدای میمون ها) و همچنین خدای آرداناریشوارا یا شیوا (خدایی که هم مرد و هم زن است) برجسته تر می شود. پاتل از هانومان به عنوان یک داستان تقریبا معنوی برای ارتباط با سفری که کید در طول فیلم طی می کند استفاده می کند. چیزی که برای او به عنوان یک ماموریت ساده انتقام جویانه برای مادرش آغاز می شود، با به قدرت رسیدن یک رهبر مذهبی فاسد به بخشی از مأموریتی فراتر از خود او تبدیل می شود. پاتل از این فیلم برای نمایش فساد، خشونت مذهبی و همچنین خشونت علیه جامعه ترنس استفاده می کند.

منبع: وبسایت thelinfieldreview