نویسندگی و کارگردانی

از خرمشهر تا خارکیف، از آوینی تا شان پن   جنگ، حتی برای من که بعد از پایان جنگ ایران و عراق متولد شده ام واژه ی ترسناکی است. یکی از کابوس های

  از پشت دوربین تا پشت میز ریاست جمهوری     اول از همه او را در سریالی با درون مایه ی طنز دیده اند. اما جایگاه بعدی او پشت میز ریاست جمهوری

  از جنگ افروزی قدرت طلبان تا جنگ ستیزی هنرمندان   اولین برخورد من با فیلم های جنگی، در 15 یا 16 سالگی بود. تلویزیون، فیلم “روز سوم” که

  سر کلاس با تقوایی، مهرجویی، کیارستمی، فرمان آرا، بیضایی ، حاتمی و فرهادی     چند وقت پیش از مشاورم جمله ای را شنیدم که قابل تامل بود. او

  سر کلاس با آلفرد هیچکاک، رومن پولانسکی، هاوارد هاکس و اینگمار برگمان     فیلم روانی هیچکاک را پلی کردم و تقریبا تا دقیقه ی چهلم، چیزی

  فیلمسازها پیش از این در مورد حوادثی مانند حادثه ی خونین اهواز هشدار داده بودند.     قرار دارم شنبه ای را که با انبوه کارها  بالاخره به

سینما به روایت کیارستمی لینچ و کوبریک اسما سعدی اگر از ابتدا به زندگی هنرمندان مشهور جهان نگاه کنیم همگی به دو دسته تقسیم می شوند: یک آن گروهی

‎از فیلمسازی کیانوش عیاری تا سانسور گربه ها در تلویزیون ‎لطفاً نباشید ‎ ‎کیانوش عیاری را خیلی از ایرانی ها با سریال تلویزیونی «روزگار قریب»

بخوانیم و فیلم بسازیم     اینکه بتوانیم از روی کتاب، فیلم بسازیم دور از ذهن است. یعنی اگر غیرممکن نباشد ولی بعید است. اما آن سوی ماجرا جذاب

  بخوانیم و فیلم بسازیم اینکه بتوانیم از روی کتاب، فیلم بسازیم دور از ذهن است. یعنی اگر غیرممکن نباشد ولی بعید است. اما آن سوی ماجرا جذاب است.