بایگانی

فیلم «یک نبرد پس از نبرد دیگر» بیش از آن‌که داستانی درباره سیاست، خشونت یا کنش بیرونی باشد، روایتی است از روان انسانِ زخم‌خورده؛ انسانی که

طراحی صحنه و دکور سینمایی یکی از نامرئی‌ترین و در عین حال تأثیرگذارترین عناصر سینماست. تماشاگر معمولاً متوجه حضور مستقل دکور نمی‌شود، اما

در قلب فیلم همنت چیزی وجود دارد که فراتر از تاریخ و روایت است: یک تجربهی انسانی خالص از غم و فقدان. کلویی ژائو، کارگردان برجسته، با مهارتش در ثبت

سینما همیشه جادویی به نظر می‌رسد، درست همان لحظه‌ای که چراغ‌ها خاموش می‌شوند و پرده روشن می‌شود. اما آنچه مخاطب روی پرده می‌بیند، تنها نوک

اگر از هر کارگردان بزرگ یا بازیگری که تجربهی چندین فیلم و صحنهی تئاتر را دارد بپرسید، مهم‌ترین بخش کارشان چیست، پاسخ تقریبا همیشه یک چیز است:

تماشای یک فیلم از بهرام بیضایی اغلب این حس را ایجاد می‌کند که دوربین به‌طور تصادفی وارد صحنه‌ای شده که از پیش وجود داشته است؛ صحنه‌ای که

فیلم نورمبرگ ساخته‌ی جیمز وندربیلت، در نگاه نخست، یک درام تاریخی کلاسیک به نظر می‌رسد: دادگاهی، بازسازی‌شده، پر از دیالوگ‌های سنگین و

فیلم Sorry, Baby از همان دقایق ابتدایی اعلام می‌کند که قرار نیست درباره‌ی خودِ حادثه اصلی باشد؛ بلکه درباره‌ی پس‌لرزه‌های آن است. ایوا ویکتور،

نام آندره بازن برای هر علاقه‌مند جدی به سینما تداعی‌کننده‌ی مفهومی است بنیادین‌تر از هر سبک و ژانر: ایمان به واقعیت. بازن، منتقد و

تئاتر همیشه مهد زایش بازیگر بوده؛ جایی که نور صحنه، عرق پیشانی، و نفس‌های مخاطب در چند متری‌ات، تجربه‌ای زنده و بی‌واسطه می‌سازد. اما وقتی