بایگانی

کتاب «فیلم و فلسفه: جدی گرفتن فیلم‌ها» نوشته دانیل شاو، اثری است که به بررسی رابطه میان سینما و فلسفه می‌پردازد. این کتاب در سال ۲۰۰۸ منتشر شد.

کوئنتین تارانتینو، کارگردانی است که عملا از بدو ظهورش در سینما با ارجاع‌های پیوسته به تاریخ سینما و ستایش ژانرهای گوناگون شناخته شده است؛

برای انسان امروز که در روتین‌ها، کلیشه‌ها و روزمرگی‌ها، پیچیده شده، تماشای انیمه نژا به نوعی یک روزن یا شاید آغاز یک سفر قهرمان باشد. برای ما

بسیاری از مردم اصرار اریک رومر را برای ساختن فیلم هایی که آدم هایش پرحرفند و درباره ی احساس های مبهمشان حرف می زنند، تحسین می کنند. حالا بسیاری

در کتاب گزیده مقالات اساسی کایه دو سینما آمده است که چه به لحاظ زیبا شناختی چه به لحاظ اخلاقی چهارصد ضربه غرورآمیزترین، سرکش‌ترین،

آلن رنه در سال 1959 به نویسندگی مارگریت دوراس فیلم هیروشیما عشق من را به نمایش در آورد سیزده دقیقه‌ی ابتدای فیلم مکالمه ای است میان دو صدا، یک زن

ژان لوک گدار را اکثر سینمادوستان با از نفس افتاده به یاد می‌آورند، اما در کنار آن گذران زندگی هم فیلم مهمی است خصوصا به لحاظ استفاده از روش

تصویرگری برودی از زمانه جنگ جهانی دوم، به دلیل عمق و پیچیدگی‌اش ستایش شده و تماشاگران را به سفر احساسی توث وارد می‌کند. “بروتالیست” به خاطر

استیو مک‌کوئین پس از مجموعه “تبر کوچک” با فیلم بلیتز آمده که می‌تواند به‌ عنوان تلاقی عجیبی از تضادها باشد. حماسه‌ای از جنگ جهانی دوم

بیکر قصه‌گوی افراد به حاشیه رانده شده است؛ شاعر تحقیر شده‌ها، مردمان نامرئی، کارگران جنسی، ترنس‌هایی که از هم‌کلام شدن با آن‌ها امنتاع می‌