بایگانی

در فصلی که سینمای وحشت هنوز به جامپ‌اسکرهای آشنا و هیولاهای فراطبیعی چنگ می‌زد، وسواس مثل یک شوک بی‌سروصدا از راه رسید. اولین بار در جشنواره،

در سال‌های اخیر سینما بیش از هر زمان دیگری به سراغ روایت‌هایی رفته است که در آنها تفاوت‌های عصبی و روانی نه به عنوان عنصری برای خلق ترحم، بلکه

در روزگاری که بسیاری از سریال‌های رازآلود تلویزیون بیش از هر چیز بر کش دادن معماها و بازی دادن مخاطب تکیه دارند، خلیج بیوه‌ها از همان ابتدا

 یکی از رادیکال‌ترین ایده‌های رودوویک در کتاب فلسفه از جان تصویر چه می خواهد این است که تصویر دیگر چیزی نیست که صرفا در برابر چشم ما قرار

وقتی هنگام تماشای یک فیلم ناگهان دچار ترس، هیجان، اندوه یا حتی اشک می‌شویم، معمولاً تصور می‌کنیم واکنش احساسی ما کاملاً طبیعی و خودانگیخته

سینما اغلب به‌عنوان هنری مبتنی بر ثبت واقعیت معرفی می‌شود؛ هنری که با دوربین آغاز می‌شود و جهان را همان‌گونه که هست ثبت می‌کند. اما از همان

اگر سینمای ژاپن را به سه قله‌ی بزرگ تقسیم کنیم، نام کنجی میزوگوچی بی‌تردید در کنار یاسوجیرو ازو و آکیرا کوروساوا قرار می‌گیرد؛ اما قله‌ای که

سینما فقط قصه‌گویی نیست؛ سینما شیوه‌ی نگاه کردن به دنیاست. اگر فیلم‌های بزرگ در ذهن ما می‌مانند، اغلب به این دلیل است که کارگردان‌شان بلد

فیلم رویاها ساخته داگ یوهان هاگرود در سال ۲۰۲۴، یکی از آثار نروژی مهم در ژانر درام و روانشناختی است. این فیلم با تمرکز بر تجربه‌های نوجوانی و

فیلم Loveable یا بدون عشق، به کارگردانی Lilja Ingolfsdottir، با تمرکز بر زندگی زنی که در بحران ازدواج و مسیر خودشناسی قرار گرفته، یک تجربه سینمایی