بایگانی

سینما همیشه جادویی به نظر می‌رسد، درست همان لحظه‌ای که چراغ‌ها خاموش می‌شوند و پرده روشن می‌شود. اما آنچه مخاطب روی پرده می‌بیند، تنها نوک

اگر از هر کارگردان بزرگ یا بازیگری که تجربهی چندین فیلم و صحنهی تئاتر را دارد بپرسید، مهم‌ترین بخش کارشان چیست، پاسخ تقریبا همیشه یک چیز است:

تماشای یک فیلم از بهرام بیضایی اغلب این حس را ایجاد می‌کند که دوربین به‌طور تصادفی وارد صحنه‌ای شده که از پیش وجود داشته است؛ صحنه‌ای که

فیلم نورمبرگ ساخته‌ی جیمز وندربیلت، در نگاه نخست، یک درام تاریخی کلاسیک به نظر می‌رسد: دادگاهی، بازسازی‌شده، پر از دیالوگ‌های سنگین و

فیلم Sorry, Baby از همان دقایق ابتدایی اعلام می‌کند که قرار نیست درباره‌ی خودِ حادثه اصلی باشد؛ بلکه درباره‌ی پس‌لرزه‌های آن است. ایوا ویکتور،

نام آندره بازن برای هر علاقه‌مند جدی به سینما تداعی‌کننده‌ی مفهومی است بنیادین‌تر از هر سبک و ژانر: ایمان به واقعیت. بازن، منتقد و

تئاتر همیشه مهد زایش بازیگر بوده؛ جایی که نور صحنه، عرق پیشانی، و نفس‌های مخاطب در چند متری‌ات، تجربه‌ای زنده و بی‌واسطه می‌سازد. اما وقتی

اینگمار برگمان نامی است که برای بسیاری نه فقط یادآور یک سینماگر بزرگ، بلکه معادل با خود سینمای مؤلف است. مردی که با دوربینش به اعماق تاریک وجود

کتاب «سینمای آمریکا» نوشته اندرو سارَیس، یکی از مهم‌ترین و تأثیرگذارترین متون انتقادی درباره سینمای کلاسیک آمریکا است؛ اثری که نه‌تنها

اگر امروز وارد هر شبکه اجتماعی شوید، اولین چیزی که به چشمتان می‌آید، هجوم بی‌پایان ویدیوهایی است که از هر طرف به شما حمله می‌کنند؛ کوتاه،