بایگانی

 یکی از رادیکال‌ترین ایده‌های رودوویک در کتاب فلسفه از جان تصویر چه می خواهد این است که تصویر دیگر چیزی نیست که صرفا در برابر چشم ما قرار

وقتی هنگام تماشای یک فیلم ناگهان دچار ترس، هیجان، اندوه یا حتی اشک می‌شویم، معمولاً تصور می‌کنیم واکنش احساسی ما کاملاً طبیعی و خودانگیخته

سینما اغلب به‌عنوان هنری مبتنی بر ثبت واقعیت معرفی می‌شود؛ هنری که با دوربین آغاز می‌شود و جهان را همان‌گونه که هست ثبت می‌کند. اما از همان

اگر سینمای ژاپن را به سه قله‌ی بزرگ تقسیم کنیم، نام کنجی میزوگوچی بی‌تردید در کنار یاسوجیرو ازو و آکیرا کوروساوا قرار می‌گیرد؛ اما قله‌ای که

سینما فقط قصه‌گویی نیست؛ سینما شیوه‌ی نگاه کردن به دنیاست. اگر فیلم‌های بزرگ در ذهن ما می‌مانند، اغلب به این دلیل است که کارگردان‌شان بلد

فیلم رویاها ساخته داگ یوهان هاگرود در سال ۲۰۲۴، یکی از آثار نروژی مهم در ژانر درام و روانشناختی است. این فیلم با تمرکز بر تجربه‌های نوجوانی و

فیلم Loveable یا بدون عشق، به کارگردانی Lilja Ingolfsdottir، با تمرکز بر زندگی زنی که در بحران ازدواج و مسیر خودشناسی قرار گرفته، یک تجربه سینمایی

تنهایی یکی از پیچیده‌ترین و در عین حال جهان‌شمول‌ترین تجربه‌های انسانی است؛ احساسی که در عین شخصی بودن، برای تقریبا همه قابل درک است. سینما،

در سینما، زمان هرگز فقط یک بُعد فیزیکی نیست؛ بلکه ماده‌ی خامی است که فیلمساز آن را شکل می‌دهد. اگر کارگردانی میزانسن را می‌سازد، این

سینما، از همان لحظه‌ای که نور از لنز دوربین عبور کرد و تصویر بر پرده نقش بست، همواره با زمان و داستان درگیر بوده است. فیلم‌های کلاسیک هالیوود،