بایگانی

در فیلمبرداری یک تصور قدیمی وجود دارد که گاهی اولین برداشت می تواند ناب ترین برداشت باشد؛ همان لحظه‌ای که بازیگر هنوز بیش از اندازه به اجرا

نوشتن درباره‌ی جان کاساوتیس همیشه کار خطرناکی است. خطر ساده‌سازی، خطر اسطوره‌سازی، و شاید از همه بدتر، خطر تبدیل‌کردن سینمایی زنده و پرآشوب

در فیلمبرداری، همه چیز از قبل قابل پیش‌بینی نیست. حتی وقتی پیش از شروع کار، لوکیشن را دیده‌ایم، نور را بررسی کرده‌ایم، لنز را انتخاب

تصور کنید دوربین در جایی ایستاده که سال‌ها پیش اتفاقی مهم در آن رخ داده است. آدم‌هایی که زمانی در قاب حضور داشته‌اند دیگر آنجا نیستند. خانه

در دوره‌ای که بسیاری از سریال‌ها برای جلب توجه مخاطب به سمت خشونت، پیچیدگی‌های افراطی و داستان‌های شوکه‌کننده حرکت می‌کنند، موفقیت تد

در جهان سینما، حرکت دوربین به‌خودی‌خود هیچ فضیلتی ندارد. دوربینی که با شکوه روی ریل می‌خزد، با استدی‌کم نفس‌به‌نفسِ قهرمان می‌دود یا

بیشتر کتاب‌هایی که درباره کارگردانی نوشته می‌شوند، با انبوهی از توصیه‌ها و دستورالعمل‌ها سراغ خواننده می‌آیند: دوربین را کجا بگذارید، چه

در سینما، برای اینکه چشم مخاطب را بدزدیم و به نقطه دیگری پرتاب کنیم، همیشه نیازی به حرکت دوربین یا کات زدن نیست. گاهی فقط یک قاب ثابت، یک لنز و

وقتی امروز نام «کریستوفر نولان» را می‌شنویم، مجموعه‌ای از تصاویر عظیم و فراموش‌نشدنی در ذهنمان شکل می‌گیرد: شهری که در «تلقین» در خود تا

ساختن فیلم درباره مایکل جکسون از همان ابتدا شبیه راه‌رفتن روی طناب است. او فقط یک خواننده یا ستاره موسیقی نیست؛ بخشی از حافظه جمعی چند نسل است.