بایگانی

در دنیای فیلمسازی مستقل، جذب سرمایه برای تولید فیلم‌هایی با بودجه پایین یکی از چالش‌های بزرگ اما پر از فرصت است. اگر به ساختن یک فیلم فکر

هیچ فیلمی دقیقا همان‌طور که روی کاغذ نوشته شده، به پرده نمی‌رسد. آن‌چه تماشاگر در سینما می‌بیند، نتیجه‌ی ده‌ها بازنویسی پنهان و آشکار است؛

از همان روزی که نخستین تصویرِ متحرک روی پرده جان گرفت، سینما زبان خودش را پیدا کرد؛ زبانی بی‌کلام، ساخته از نور و حرکت. در تاریکی سالن، تماشاگر

کتاب «فیلم و فلسفه: جدی گرفتن فیلم‌ها» نوشته دانیل شاو، اثری است که به بررسی رابطه میان سینما و فلسفه می‌پردازد. این کتاب در سال ۲۰۰۸ منتشر شد.

کوئنتین تارانتینو، کارگردانی است که عملا از بدو ظهورش در سینما با ارجاع‌های پیوسته به تاریخ سینما و ستایش ژانرهای گوناگون شناخته شده است؛

برای انسان امروز که در روتین‌ها، کلیشه‌ها و روزمرگی‌ها، پیچیده شده، تماشای انیمه نژا به نوعی یک روزن یا شاید آغاز یک سفر قهرمان باشد. برای ما

بسیاری از مردم اصرار اریک رومر را برای ساختن فیلم هایی که آدم هایش پرحرفند و درباره ی احساس های مبهمشان حرف می زنند، تحسین می کنند. حالا بسیاری

در کتاب گزیده مقالات اساسی کایه دو سینما آمده است که چه به لحاظ زیبا شناختی چه به لحاظ اخلاقی چهارصد ضربه غرورآمیزترین، سرکش‌ترین،

آلن رنه در سال 1959 به نویسندگی مارگریت دوراس فیلم هیروشیما عشق من را به نمایش در آورد سیزده دقیقه‌ی ابتدای فیلم مکالمه ای است میان دو صدا، یک زن

ژان لوک گدار را اکثر سینمادوستان با از نفس افتاده به یاد می‌آورند، اما در کنار آن گذران زندگی هم فیلم مهمی است خصوصا به لحاظ استفاده از روش