بررسی هفت فیلم برتر آلن دلون، فیلم چهارم: سه مرد برای کشتن

یک فیلم هیچکاکی فرانسوی

یکی از 9 فیلمی که کارگردان ژاک درای با بازی آلن دلون فیلمبرداری کرد، فیلم «سه مرد برای کشتن» است که از رمان ژان پاتریک مانشت اقتباس شده است. این فیلم بر پایه یک پیچ و خم استاندارد هیچکاکی ساخته شده است. داستان مرد بی گناهی که هم مقامات و هم تبهکاران به دنبال او هستند. صحنه های هیجان‌انگیز فیلم در سطحی است که ممکن است هیچکاک، که در سال اکران این فیلم درگذشت، احساس قدردانی یا حتی حسادت نسبت به آن داشته باشد. یک صحنه خاص از کنایه‌های هیچکاکی‌ این است که گرفوت در روز روشن در ساحلی شلوغ و پر از خانواده مورد حمله قرار می‌گیرد و تقریبا غرق می‌شود. ارائه‌ای عالی از یکی از ایده‌های مورد علاقه هیچکاک، یعنی تهدید فیزیکی در مقابل دید عموم!

در این مقاله یلووال مدیا، به بهانه درگذشت ستاره این فیلم، آلن دلون، به سراغ بررسی آن رفته ایم. با ما همراه باشید.

داستان فیلم

یک شب، قمارباز حرفه ای میشل گرفوت (با بازی آلن دلون) در جاده است تا به یک بازی پوکر با ریسک بالا برسد. در جاده با ماشینی خراب با مردی به شدت مجروح در داخل آن برخورد می کند. او مرد را به بیمارستان می برد و دیگر به ماجرا فکر نمی کند. بعدتر، در حالی که در تعطیلات با دوست دخترش در تروویل است، پس از چندین سوء قصد دچار آسیب می شود. او به زودی متوجه می شود که مردی که نجات داده بود بر اثر جراحات متعدد گلوله مرده است و در واقع یک شخصیت سیاسی برجسته در صنعت اسلحه بوده است. دو مرد دیگر در شرایط مشابه جان خود را از دست می دهند. با درک اینکه او هدف بعدی است، قمارباز فرار می کند و جان خود را در در شانس های غیرممکن به خطر می اندازد.

هیچکاک فرانسوی

پس از مرگ ژاک درای، متخصص فیلم های مهیج و اکشن در سال 2003، چندین منتقد بریتانیایی او را آلفرد هیچکاک فرانسوی لقب دادند، عنوانی که شاید بهتر بود به هنری-ژرژ کلوزو و کلود شابرول داده شود. درای در همان زمان که نوول وگ به یک شخصیت متمایز در سینمای جهان تبدیل شد، به عنوان کارگردان اولین کار خود را آغاز کرد، اما همیشه خود را تامین کننده سرگرمی های بی تکلف می دید. او یکی از کارگردان هایی بود که با اغلب بزرگ‌ترین ستاره‌های سینمای فرانسه کار کرد. درای هشت بار با آلن دلون کار کرد که با فیلم هیجان‌انگیز روان‌شناختی استخر (1969) شروع شد. درای در فیلم به یادماندنی بورسالینو (1969) از دو ستاره مشهور آن دوران یعنی آلن دلون و ژان پل بلموندو استفاده کرد و اثری به یاد ماندنی ساخت که به یکی از بزرگترین موفقیت های باکس آفیس در تمام تاریخ سینما تبدیل شد.

با این حال، در سه مرد برای کشتن، صفت هیچکاکی واقعا عبارتی عالی برای توصیف شیوه ای عمیقا ناراحت کننده است که درای با در کنار هم قرار دادن برخی خشونت های تکان دهنده وحشیانه با زندگی روزمره استفاده کرده است. نیمه اول فیلم به طرز ماهرانه‌ای پارانویای رو به افزایش گرفوت را به تصویر می‌کشد، زمانی که او متوجه می‌شود که شخصی در جایی او را به دلایلی غیرقابل درک می‌خواهد. صحنه‌ای که در آن گرفوت تنها چند متر دورتر از یک ساحل شلوغ توسط دو قاتل تقریبا غرق می‌شود، واقعا هیجان‌انگیز است. او پس از اینکه به سختی جان خود را نجات داد، به ساحل می خزد تا کودکان خندان از او استقبال کنند. زندگی ادامه دارد و ظاهرا از نیروهای وحشتناکی که در لایه های پنهان دنیای متمدن ما کمین کرده اند غافل است.

اقتباس ادامه دار

سه مرد برای کشتن که از رمان مشهور ژان پاتریک مانشت اقتباس شده بود، چنان موفق بود که تهیه کننده-ستاره فیلم، آلن دلون، به سایر کارهای نویسنده علاقمند شد و اولین کارگردانی خود «برای برای پنهان کردن یک پلیس» (1981) را بر اساس کتابی از این نویسنده انجام داد. مانشت به طور گسترده ای به عنوان بهترین نویسنده تریلر فرانسوی دهه هفتاد و هشتاد توصیف شد. البته او کتاب های کمیک، کتاب های کودکان و آثار ترجمه شده از دونالد ای. وستلیک، رابرت بلوخ و جالب تر از همه، رمان گرافیکی آلن مور Watchmen را نیز نوشته است.

همکاری در نویسندگی

در غالب فیلم‌های هیجان‌انگیز آلن دلون، فیلمنامه‌ها توسط خود ستاره به همراه کریستوفر فرانک همکار همیشگی او و در این فیلم، با حضور درای نوشته می شد. منتقدان معمولا دلون را متهم می‌کردند که سیاست لیبرال ذاتی در آثار مانشت را منحرف می‌کند تا دیدگاه‌های راست‌گرای خود را منعکس کند. با این حال، ایده اصلی فیلم که داستان یک مرد معمولی که توسط یک نهاد سرکوبگر قربانی شده است، مسلما برای هر دو طیف سیاسی بازی می کند.

سخن آخر

پس از اولین اقدام مهار شده، زمانی که قاتلان بازرس لیتارد (کریستین باربیه) دوست گرفوت را می کشند، فیلم سرعت می گیرد. پس از آن، تبهکاران متوجه می‌شوند که با مرد اشتباهی سر و کله زده‌اند. دلون دوباره به هدف تبدیل و باعث می‌شود که یک تیراندازی وحشتناک، تعقیب و گریز با ماشین و مجموعه‌ای از صحنه‌های رضایت‌بخش ایجاد شود که در آن او ترس را در این قاتلان ایجاد می‌کند. سبک آرام درای در فیلم‌برداری صحنه‌های اکشن به اندازه هم‌عصرانش قدیمی نیست، اما فیلم هنوز کاملا خونین و بی‌رحمانه است. جالب اینجاست که نسخه دوبله انگلیسی اوج اصلی نهیلیستی و صراحت تا حدودی بعید را حذف می‌کند (در روز روشن با همه آن شاهد؟ واقعا؟) فیلم را با یک پایان مبهم‌تر و آرام‌تر به پایان می‌رساند که بیشتر با رمان منشت مطابقت دارد.

منبع: وبسایت the spinning image