بررسی رابطه بین مدلینگ و سینما

چگونه سینما بر صنعت مد و مدلینگ تاثیر می گذارد؟

از آغاز قرن حاضر، مد و سینما به شدت در هم تنیده شده اند. رابطه تنگاتنگ بین طراحان فشن و فیلمسازان به خلق برخی از نمادین ترین لحظات روی پرده سینما در تاریخ کمک کرده است، خواه این نتیجه استعداد کارگردان برای ثبت حرکت دراماتیک لباس در مقابل دوربین باشد یا مشارکت طراحان فشن در صنعت سینما. در فیلم ها بسیاری از بازیگران و هنرپیشه‌ها به شیوه‌های خیره‌کننده لباس می‌پوشند که ما را تشویق می‌کند از لباس‌ها، جواهرات و اکسسوری‌های آن‌ها کپی کنیم. تولیدکنندگان لباس های خاص و مد روز در بخش پوشاک بسیار محبوب اند و به لطف درخواست بالای مصرف کنندگان، به سرعت در حال گسترش هستند.

رابطه مد و فیلم همیشه رابطه نزدیکی بوده است. بسیاری از طراحان مد مشهور مسئول طراحی لباس تعدادی از کاراکترهای ماندگار در دنیای سینما هستند. این دو جهان اشتراکاتی مانند زرق و برق و زیبایی شناسی دارند. در این مقاله یلووال مدیا به سراغ بررسی فیلم های مهمی که باعث معروفیت یک برند یا آغاز یک ترند جدید شده اند رفته ایم. با ما همراه باشید.

دیور در «ترس از صحنه»

فیلم های آلفرد هیچکاک از شیک ترین فیلم های تاریخ سینما هستند. لباس های چند تن از بازیگران زن برجسته او توسط طراح لباس مشهور و برنده هشت جایزه اسکار، ادیت هد طراحی شده بودند. برای طراحی لباس های بازیگران این فیلم از پرها، لباس‌های توری و ژاکت‌های کمر باریک استفاده شده بود. این لباس ها به خوبی نمایانگر شخصیت زنی خودنما و پر زرق و برق بودند.

کوکو شنل در «سال گذشته در مارین باد»

درام برنده شیر طلایی آلن رنه، که به شکل سیاه و سفید خیره کننده ای فیلم برداری شد، یک تولید کلیدی در موج نو فرانسه است. این فیلم بر روی یک زوج مرموز متمرکز است که جورجیو آلبرتازی و دلفین سیریگ نقش آن ها را بازی می کنند و در یک هتل باروک با هم ملاقات می کنند. کوکو شانل لباس شیک سیریگ را طراحی کرد که شامل لباس های مجلسی مشکی کوتاه، پیراهن های شیفون بلند و شنل‌هایی با تزئینات پر بود.

در واقع مارین‌باد یک بازگشت سینمایی را برای شنل رقم زد. شنل در دهه 1930 به لطف قرارداد میلیون دلاری که با شرکت ساموئل گلدوین منعقد کرده بود، برای تعدادی از فیلم‌های هالیوود لباس طراحی کرده بود.

ایو سن لوران در «Belle De Jour»

در سال 1967 نویسنده اسپانیایی، لوئیس بونوئل، یکی از بزرگترین شاهکارهای خود را در قالب Belle de Jour، به نمایش گذاشت. نقش قهرمان اغواگر بونوئل توسط کاترین دونو 23 ساله با خونسردی جذاب او بازی شده است. در این فیلم کاترین دونو لباس های ایو سن لوران را که شش سال قبل برند خود را راه اندازی کرده و مشغول ایجاد انقلاب در مد زنان بود، به تن کرده است.

در واقع ایو سن لوران انتخاب ایده‌آلی برای تولید لباس‌های جنجالی برای Séverine Serizy، زن خانه‌دار ثروتمندی بود که بعدازظهرهای خود را به عنوان یک فاحشه میگذراند. کاترین دونو در این فیلم لباس‌های مشکی ساده، کلاه‌های پیل باکس و تعدادی کت چشم نواز از چرم خزدار، پشم خاکستری و وینیل مشکی پوشیده بود.

ژیوانشی در «صبحانه در تیفانی»

فیلم صبحانه در تیفانی به کارگردانی بلیک ادواردز به لطف کلاه های لبه پهن، کت های پشمی چهار دگمه، کفش های پاشنه دار خزدار و بارانی های بلند، همچنان تاثیرگذارترین فیلم سینمایی از نظر فشن است. طراح لباس آدری هپبورن در این فیلم ، هوبرت دو ژیوانشی بوده است.

جورجیو آرمانی در«ژیگولوی آمریکایی»

کت و شلوارهای جورجیو آرمانی برای فیلم  ژیگولوی آمریکایی (1980)، ریچارد گیر را به خوش لباس ترین مرد دهه 80 تبدیل کرد. در اوایل دهه 1980، طراحان ایتالیایی شروع به طراحی مجدد لباس مردانه کردند (بله، دوباره!). این حرکت در واکنش به تسخیر وال استریت توسط کت های اپل دار صورت گرفت.

ایتالیایی ها تصمیم گرفتند به مسیر دیگری بروند. آنها اپل های شانه را برداشتند و از پارچه های نرم تری استفاده کردند. در نهایت، یک سیلوئت خنک تر و راحت تر برای لباس های مردانه به وجود آمد. این تغییر تاثیر زیادی بر مد مردانه ای که امروزه می شناسیم داشت. و جورجیو آرمانی در خط مقدم این جنبش ایستاده بود.

اما اینکه چگونه آرمانی اصلا درگیر ژیگولوی آمریکایی شد، یک تصادف جذاب بود. کارگردان فیلم، پل شریدر، در ابتدا جان تراولتا را برای ایفای نقش اصلی انتخاب کرده بود و مدیر برنامه های او به شریدر گفت که آرمانی قصد دارد در دنیای مد و فشن نامی برای خود دست و پا کند. در حالی که تراولتا در نهایت از فیلم انصراف داد، آرمانی باقی ماند. بنابراین، لباس ها برای ستاره جدید ریچارد گیر دوباره دوخته شدند و گیر ناخواسته به نماد آرمانی و ترند جهانی جدید برای فشن مردانه تبدیل شد.

البته لباس های چشم نواز و تاثیرگذار دیگری نیز در سینما وجود داشته اند که ترندهای مد را ایجاد کرده اند. دایان کیتون در فیلم آنی هال (1977) ساخته وودی آلن، کت و شلوارهای رالف لارن را ترویج کرد. بسیاری از لباس های کمد دایان کیتون در این فیلم  طراحی رالف لارن بود و تا به امروز، این برند همچنان از ارتباط با آنی هال سود می برد. در واقع، کراوات، جلیقه، پیراهن‌ها و تاکسیدوهایی که او هنگام اجرا در کلوپ شبانه می‌پوشد، و همچنین برخی از لباس‌های وودی آلن از این برند بودند.

نتیجه گیری

بررسی مسیر جذاب تغییر فشن در فیلم ها خاص و شبیه یک افسانه است. طراحان زیادی با خلاقیت‌هایشان در فیلم‌ها ظاهر شده و به شهرت رسیدند و در سمت دیگر، بازیگران زیادی با پوشیدن شاهکارهای طراحی لباس فیلم‌ها پدیدار شدند. لباس هایی که بازیگران زن و مرد در فیلم های سینمایی که در یک دوره خاص اتفاق می‌افتد می پوشند، در واقع فرهنگ آن دوران را به تصویر می‌کشد. در نتیجه می توانید جنسیت لباس ها، استانداردهای اجتماعی-فرهنگی و رابطه بین فشن و موقعیت اجتماعی-اقتصادی آن دوران را کشف کنید. تلویزیون و سینما می توانند الهام بخش مدل هایی باشند که روی صحنه سالن های مد راه می روند، ترندهای فعلی فشن را بازتولید می کنند و ترندهای قدیمی را باز می گرداند.

منبع: وبسایت tutorials point