نگاهی به مستند من سلین دیون هستم

از «قلب من ادامه خواهد داد» تا «من زنده هستم»

سلین دیون کیست؟ بدون اجازه دادن به عموم مردم برای دسترسی به سطح خاصی از زندگی خصوصی شما، هرگز به ستاره ای در حد او تبدیل نمی شوید. در مورد دیون، این مساله به معنای به اشتراک گذاشتن ریشه‌های او (به عنوان کوچکترین فرزند از 14 فرزند در یک خانواده فقیر کانادایی)، عشق‌های او (به‌ویژه، عاشقانه‌ای بی نظیر با تهیه‌کننده و مدیرش، رنه آنجلیل) و سوگ هایش (کنار آمدن با درگذشت شوهرش) در مصاحبه ها و شرح حال های بیشمار او است. من سلین دیون هستم مستندی عمیقا احساسی و بی پیرایه است که به ماهیت واقعی سلین دیون را به تصویر می کشد. یک ستاره فوق العاده که مثل هر کدام از ما انسان است. تصنیف‌های قدرتمند این خواننده مشهور در نگاهی عمیقا شخصی به مبارزات او با سندروم فرد سفت، طنین تازه‌ای به خود می‌گیرند.

به بهانه اکران این مستند پرطرفدار، در این مقاله یلووال مدیا به سراغ بررسی آن رفته ایم. با ما همراه باشید.

مستندی بدون شایعه

کارگردان مستند ایرنه تیلور در «من سلین دیون هستم»، فرض می‌کند که طرفداران خواننده همه اینها را می‌دانند و بیش از پنج دقیقه از مستند بلند و صمیمی خود را به این جزئیات اختصاص نمی‌دهد. این یک ویژه برنامه از زندگی خصوصی سلن دیون نیست. هیچ کس به جز خود سلن دیون حرف نمی زند و هیچ شایعه ی زردی وجود ندارد. درعوض وجهی از دیون را به تصویر می‌کشد که او معمولا نشان نمی‌دهد: در خانه، بدون آرایش، در محاصره بچه‌هایش و کارکنان نزدیکش. در دسامبر 2022، دیون فاش کرد که با سندرم استیف-پرسن زندگی می‌کند. یک بیماری نادر که اکثر مردم هرگز درباره آن نشنیده اند و فقط یک یا دو نفر در هر یک میلیون نفر به آن میتلا هستند.

یک خواننده استثنایی

از زمانی که استعداد دیون در سن 12 سالگی کشف شد، مشخص بود که او استثنایی است. اما مسیر ناراحت کننده تری برای متفاوت بودن او نیز وجود داشت. SPS یک اختلال عصبی است که با اسپاسم عضلانی شروع می شود و در طول زمان به حملات فلج کننده تمام بدن گسترش می یابد. در مورد دیون، تشخیص بیماری برگزاری تور کنسرت های او را غیرممکن کرد و احتمالا حرفه خوانندگی او را پایان خواهد داد. این تقریبا بدترین نتیجه ممکن برای کسی است که با استعداد ذاتی سلن متولد شده است، و نقطه شروع مستند تیلور.

در یکی مصاحبه های اولیه ، دیون با اعتماد به نفس ولی فروتنانه رو به دوربین می گوید: «رویای من این است که یک ستاره بین المللی باشم و بتوانم در تمام عمرم آواز بخوانم». کدام TikToker جوان معاصر مشتاقانه همان هدف را ندارد؟ و با این حال، شنیدن این موضوع بسیار دلخراش است، اکنون که سلن به موفقیتی بزرگتر از آنچه آن نوجوان آرزو داشت دست یافته است، متوجه می شود که با چنین مصیبت ناعادلانه ای رودررو است. بیماری که او را از توانایی آواز خواندن محروم می کند، مانند ظلمی که کم شنوایی به بتهوون کرد.

یک مستند بی پیرایه

مانند همه چیزهای سلین دیون، مستند نیز به شدت احساس شخصی و صمیمانه بودن به شما می دهد، اما بخش کوچکی از زندگی اش را نشان می دهد. این بدان معنا نیست که دیون از خلاقیت تبلور در ساخت مستند جلوگیری کرده است، اما این احساس وجود دارد که فیلمساز نمی‌خواهد چیزی را که سوژه‌اش تایید نمی‌کند، وارد فیلم کند. مطمئنا برای دیون به اندازه کافی دشوار بوده است که به طرفدارانش اجازه دهد تأثیر SPS را بر زندگی و صدای او ببینند.

بیش از دو سال، او از این آواز خواندن محروم بوده است. طرفدارانش پس از یک سری بهانه‌های غیر صادقانه، از مشکلات فنی گرفته تا عفونت‌های گلو و سینوس، از الهه صدای خود محروم شدند. نحرومیتی که اکنون منطقی به نظر می رسد.

از تایتانیک تا دیو و دلبر

بدیهی است که این صدای دیون بود که دنیا بیشتر از همه دوستش داشت: یک میزانسن پنج اکتاو که در یک بدن بلند و باریک قرار گرفته بود و مستقیما از قلبش بیرون می‌زد. دیون قبلا 9 آلبوم فرانسوی زبان به نام خود داشت که دیزنی از آن برای ضبط دوئت دیو ودلبر استفاده کرد. تایتانیک او را به بالاترین سطح شهرت برد و به اقامت او در لاس وگاس منتهی شد. روی صحنه، به نظر می‌رسید که دیون هم برای کل جمعیت و هم برای هر فرد به صورت جداگانه آواز می‌خواند. ترانه «زیرا تو مرا دوست داشتی» او، هم به عنوان ادای احترام به رنه و هم تشکر از طرفدارانش است.

من خودم را خلق نکردم

من سلین دیون هستم، کمتر از آنچه انتظار دارید، آهنگ‌های دیون را به نمایش می‌گذارد، و به نظر می‌رسد که آهنگ‌ساز (و نوازنده ویولن سل) ردی هاسا برای آهنگ مورد نظر تیلور مناسب‌تر از آهنگ‌های غزل‌آمیز دیون می‌شود. در همین حال، موسیقی زهی مکس ریشتر هاسا حال و هوای انعکاسی به کل فیلم می بخشد، که به آرامی و تقریبا با همان سرعتی که دیون تمایل دارد صحبت کند، پخش می شود. به هر حال، او یک زن نمایشی است که در جذب مخاطب به خوبی تمرین کرده است. بنابراین وقتی او جمله ای را که عنوان فیلم است توضیح می‌دهد، حرفش باور می‌کنیم: «آن کسی که امروز هستم… من خودم را اختراع نکردم. من خودم را خلق نکردم. من هستم».

سخن آخر

از زمانی که دیون برای اولین بار در صحنه ظاهر شد، زمان تغییر کرده است. در دهه 90، سلبریتی ها تحت فشار قرار گرفتند تا بسیاری از جنبه های زندگی شخصی خود را پنهان کنند، در حالی که مردم امروز به قربانی شدن و ناملایمات پاسخ مناسبی می دهند. چنین اعترافاتی بت های ما را انسانی می کند. دیون با استعداد مادرزادی خود واقعا شبیه ماست، اما فیلم تیلور او را به ما نزدیک تر می‌کند. تماشای تلاش او برای ضبط آهنگ «دوباره عشق» هم ناراحت‌کننده و هم الهام‌بخش است، اما چیزی در مقایسه با منظره دردناک دیون که در اواخر فیلم حمله SPS را تجربه می‌کند، نیست.

در دوباره عشق، ستاره بزرگ نقش خودش را بازی کرد. اما در «من هستم»، او سلن دیون است. معلوم شد، او حتی قوی‌تر از آن چیزی است که ما به او اعتبار می‌دادیم. اما این همه چیز نیست. با گوش دادن مجدد به آهنگ‌های او در ابتدای مستند، چیزی متفاوت از راه‌های زیادی که او برای ابراز عشق رمانتیک یافت، چیزی که من آن را به عنوان قدردانی توصیف می‌کنم، دریافت کردم. همین بعد شخصیت سلن دیون در سراسر مستند منعکس شده است، از قدردانی که او از خوانندگان پشتیبان، گروه و کارکنان خود نشان می دهد تا نحوه خطاب او به طرفدارانش.

به نظر می‌رسد دیون هیچ دستاوردی را بدیهی نمی‌داند، و معلولیت او را بیش از پیش قدردان کرده است. که مطمئنم اکثر مخاطبان می‌گویند: ما هم همینطور.

منبع: وبسایت variety