مد و مدلینگ در فیلم و عکاسی

از بدو پیدایش سینما، فیلم و مد رابطه‌ای نزدیک با هم داشته‌اند. این ارتباط در آغاز قرن بیستم به عنوان یک ژانر تقریبا مستقل به فیلم مدلینگ تبدیل شد. فیلم مدلینگ تا حد زیادی توسط فناوری‌های دیجیتال تولید و توزیع تقویت شد. در سال 2000، پلتفرم‌هایی مانند SHOWstudio ایجاد شدند و برندها و خدمات طراحی لباس توسط طراحان شروع به اشتراک گذاشتن آنلاین تصاویر متحرک کردند.

در نتیجه این پدیده را عمدتا به عنوان تبلیغ آنلاین پوشاک با استفاده از داستان سرایی و تصاویر متحرک دیجیتالی تعریف می کنند. بنابراین فیلم مدلینگ به عنوان بازاریابی تجربی شناخته شده است که سبک بصری و تکنیک های روایی خود را از سینمای کلاسیک و تجربی به عاریت گرفته است. در این مقاله یلووال مدیا، به سراغ بررسی فیلم مدلینگ و تفاوت های آن با فیلم و عکاسی رفته ایم. با ما همراه باشید.

عکاسی مدلینگ به مثابه نقاشی

در نمایشگاه عکاسی «مد به مثابه نقاشی» که در سال 2015 به سرپرستی دبورا اسمیت برگزار شده بود، به تعامل بین نقاشی کلاسیک و مدرن و عکاسی مد پرداخته و توسط عکاسان برجسته ای مانند آنی لیبوویتز، اروین بلومنفلد، پیتر لیندبرگ و سیسیل بیتون ارائه شد.

تیم واکر تنها عکاس و فیلمساز حاضر در نمایشگاه بود که هم تصاویر ثابت و هم تصاویر متحرک را ارائه داد. ویدیوی ارائه شده، مجموعه ای از تصاویر پروژه های مختلف بود که برای نمایشگاه ویرایش شده بود. چندین سکانس شامل تیلدا سوینتون (بازیگر) در دو پروژه‌ Stranger Than Paradise (2013) و Planet Tilda (2011) بود که هر دو برای مجله مد آنلاین W Magazine تهیه شده‌  بودند.

Stranger Than Paradise شبیه سکانس‌های تکه تکه شده از یک فیلم سورئالیستی بود. Planet Tilda نیز فیلمی به سبک التقاطی‌ است که تغییرات نسبت تصویر را آزمایش می‌کند و تا حدی از فیلم‌های صامت یا اولیه اکسپرسیونیستی به سبک نوسفراتو وام گرفته است.

سکانس دیگری از کار «تفکر جادویی» (2012) که برای مجله W ساخته شده بود، با تقلید از فیلم های صامت اولیه ژاپنی با دوربین ثابت از تصویر تمام قد مدل به شکل دو بعدی فیلمبرداری کرده بود. در این فیلم‌ها تصاویر اولیه را با افزودن گرد و غبار و خراش و غیره اصلاح می کنند تا فرسوده به نظر برسند.

فیلم بدون روایت

هیچ یک از فیلم های تیم واکر برند فشن خاصی را تبلیغ نمی کند، اما با این وجود به عنوان فیلم مدلینگ شناخته می شوند. تیم واکر از آنها به عنوان حالت‌ها یا editorial films یاد می‌کند، در حالی که مجله W از اصطلاح فیلم مدلینگ استفاده می‌کند. همه فیلم‌ها یک تا دو دقیقه، بی‌صدا، بدون دیالوگ یا صداهای واقعی هستند (از موسیقی متن استفاده می‌شود).

این فیلم ها به‌صورت تصاویر تکه تکه‌شده بدون هیچ خط داستانی یا رابطه علت و معلولی در اطراف چهره‌های انسانی که در فضا ژست می‌گیرند یا در حال حرکت هستند، ساخته شده‌اند. مانند بسیاری از فیلم‌های استودیو شو نیک نایت، غالبا شروع و پایان با استفاده از نمایش متن های ساده روی صفحه سیاه مشخص می‌شوند. البته با توجه به اینکه فیلم مدلینگ می‌تواند روند روایی متمرکزتری داشته باشد، فیلم‌های تیم واکر ویژگی‌های اصلی مربوط به فیلم مدلینگ را دارا هستند.

به دلیل ماهیت تکه تکه فیلم ها، ویدیوی ارائه شده در ووگ را می توان مشابه یک نقاشی به عنوان یک اثر تلقی کرد. فیلم‌های تیم واکر با ژانرها و سبک‌های اولیه و مدرن تاریخ سینما تعامل دارند، همان‌طور که نمایشگاه عکاسی مد با نقاشی کلاسیک و مدرن تعامل دارد.

تعریف فیلم مدلینگ به عنوان بسط عکاسی فشن، با ترکیب رویکردهای تجربی و مرسوم در تصاویر متحرک و شبیه به روشی که عکاسی مد با اشکال مختلف هنرهای بصری درگیر می شود، جذاب است. بسیاری از نمونه های اولیه در این ژانر توسط عکاسان مد مانند اروین بلومنفلد و گای بوردین ساخته شد. ناتالی خان، یکی از پیشگامان فیلم مدلینگ، همواره عکاسی را به گذشته ای ایستا مرتبط می‌داند.  برخلاف وجود همیشه در حال تغییر، همه‌جانبه و تعاملی تصاویر متحرک به عنوان فیلم مدلینگ.

فیلم مدلینگ دیجیتال

ناتالی، از ایده‌های لو مانوویچ در حوزه رسانه‌های جدید و سینمای دیجیتال به ‌عنوان ساختارهای جدید تولید و مصرف استفاده می‌کند. برای مانوویچ و خان، این ساختارها مشابه فناوری‌ها و تصاویر اولیه دوران پیش از سینما هستند، به عنوان مثال آنهایی که توسط زئوتروپ تولید می‌شدند. مثلا فیلم‌هایی مانند The Right Shin روث هابن و نیکلاس کرکوود (2010) که از جلوه‌های زئوتروپ مانند استفاده کرده اند، یعنی انتقال از سکون به حرکت و استفاده از چرخه های متوالی.

این فرم زیباشناختی قبلا در سایر فرم‌های پیش از فیلم، مانند هنرهای نمایشی دیده می شد. هنرهای نمایشی در این حوزه به معنی صحنه ای ثابت شامل یک یا چند بازیگر یا مدل است. این مدل ها ثابت ایستاده اند، ژست گرفته اند و گاهی در صحنه لوازم خاص و مرتبط نیز وجود دارد. بنابراین به نوعی تئاتر و هنرهای تجسمی را با هم ترکیب می کنند. این هنرهای تجسمی در نمایش های فشن و نمونه های اولیه فیلم مدلینگ مانند رقص سرپانتین آنابل وایتفورد مور (1895) که برای شرکت تولیدی ادیسون ساخته شده بود، دیده می شود.

تولید دیجیتال و توزیع آنلاین

اگرچه ناتالی بین فیلم مدلینگ دیجیتال و سایر اشکال سنتی‌تر رسانه‌های مد تمایز قائل می شود، اما واضح است که برای او فیلم مدلینگ کامل، برابر با فیلم مدلینگ دیجیتال است. حتی گری نیدهام برای درک فیلم مدلینگ به عنوان فیلم مدلینگ دیجیتال، جدا از فیلم مدلینگ سنتی‌، تمایز قائل شده است. به نظر می رسد یک توافق کلی در مورد وابستگی تولید دیجیتال و توزیع آنلاین وجود داشته باشد.

این پدیده به ویژه به راه اندازی پلت فرم آنلاین نیک نایت و پیتر ساویل، SHOWstudio، در سال 2000 مرتبط می شود. راه اندازی SHOWstudio و تأثیر آن در مورد فیلم مدلینگ را می توان با راه اندازی MTV و تأثیر آن بر موزیک ویدیو در اوایل دهه 1980 مقایسه کرد. با این حال خود نیک نایت این روند را با حرکت از تصویرسازی به عکاسی را برای مجلات Vouge در دهه 1910 مقایسه می کند.

منبع: وبسایت kosmorama