نحوه حرکت دوربین نوعی زبان است، راهی مجزا از دیالوگ برای برقراری ارتباط با مخاطب. راه های زیادی برای حرکت دادن دوربین در جهت تکمیل روایت وجود دارد . پنینگ دوربین فقط یکی از این راه ها است. یک حرکت ساده ولی بسیار کمک کننده. شما اگر حتی یک فیلم دیده باشید، حتما حداقل یکبار پنینگ دیده اید. در بین تمام گزینههای حرکت دوربین، پن شاید کمترین پویایی را داشته باشد. اما این چیزی است که آن را بسیار مفید میکند. بنابراین، پن دوربین چیست و چگونه می توان از آن برای صحبت مستقیم با مخاطب استفاده کرد؟ در این مقاله یلووال مدیا آن را تعریف می کنیم و چند نمونه را بررسی می کنیم.
تعریف حرکت دوربین پن

پنینگ یک حرکت افقی است که در آن دوربین حول یک محور مرکزی از راست به چپ (یا برعکس) حرکت می کند. این اصطلاح برگرفته از کلمه پانوراما است. در پنینگ موقعیت فیزیکی خود دوربین تغییر نمی کند. بلکه پنینگ به چرخش چپ به راست (یا برعکس) دوربین اشاره دارد در حالیکه که روی یک مکان ثابت نصب شده است. این حرکت با دالی شات که در آن خود دوربین حرکت می کند متفاوت است. البته، پن را می توان با حرکات دوربین مختلف مانند تلیت یا ترکینگ نیز ترکیب کرد.
پنینگ می تواند برای آشنایی بهتر و دقیق تر مخاطب با لوکیشن، دنبال کردن حرکت سوژه یا افزایش تنش در یک صحنه استفاده شود. تقریبا با هر نوع دوربینی می توان پنینگ را انجام داد. چه دستی باشد، چه با استفاده از دالی یا جرثقیل و یا حتی یک پهپاد.
پنینگ در مقابل تیلت

تیلت شات یکی دیگر از حرکت های اصلی دوربین است که اغلب با پنینگ اشتباه گرفته می شود. چرا؟ خوب، در حالی که پنینگ حرکت چپ و راست (افقی) دوربین است، تیلت حرکت به سمت بالا و پایین (عمودی) روی یک محور ثابت است. در پنینگ ما فقط می توانیم به سمت راست یا چپ حرکت کنیم نه به سمت بالا یا پایین.
البته واضح است که پن تنها شکل حرکت دوربین نیست. چندین راه (و دلیل) برای حرکت دادن افقی دوربین وجود دارد که در ادامه به آن ها می پردازیم. پنینگ راه ساده ای برای حرکت دادن دوربین است، اما این بدان معنا نیست که خسته کننده یا بی هدف است. بیایید نگاهی بیندازیم که چگونه فیلمسازان از این مانور به ظاهر ابتدایی برای هدایت چشمان مخاطب، افشای مکان یا اطلاعات و ایجاد تنش استفاده کرده اند.
ارائه اطلاعات در مورد لوکیشن

حرکت پن به مخاطب اجازه می دهد تا حجم بیشتری از صحنه را ببیند. پنینگ دوربین درباره مکان به مخاطب اطلاعات جامعی می دهد و همچنین حرکت شخصیت ها یا اشیاء را در آن مکان ردیابی می کند.
یک مثال کلاسیک، صحنه ای در فیلم مسافر (1975) از مایکل آنجلو آنتونیونی است که جیپ شخصیت نیکلسون جیپ در ماسه گیر می کند. ما می دانیم که لوکیشن کجا است (کویر)، اما یک شات پن آهسته در امتداد افق شدت وضعیت او را کاملا روشن می کند.
پنینگ برای ایجاد تعلیق

حرکت دوربین از یک کاراکتر به سمت کاراکتر دیگر می تواند تنش بیشتری نسبت به یک برش سریع ایجاد کند. این نوع حرکت دوربین به مخاطب این امکان را می دهد که لحظه را در زمان واقعی تجربه کند. همچنین حرکت کند دوربین میتواند یک عمل را به تأخیر بیندازد و ایجاد تعلیق کند. یک مثال فوقالعاده از این موضوع در فیلم فعالیت فراطبیعی 3 است، زمانی که پرستار کودک به تنهایی در آشپزخانه مینشیند.
در این فیلم خانواده اخیرا پدیدههای ماوراء الطبیعه را تجربه کردهاند، بنابراین پدر یک دوربین را به یک فن در حال حرکت نصب می کند. بنابراین، حرکت عمدی و آهسته به جلو و عقب در سراسر اتاق یک راه واقعا موثر برای ایجاد تعلیق است. ما می دانیم که قرار است چیزی را ببینیم، اما نمی دانیم که چه خواهد بود و منتظر فاش شدن آن هستیم.
پنینگ برای معرفی کاراکتر
با استفاده از پنینگ می توان در مورد یک شخصیت به راحتی صحبت کرد. در این مثال از بوگی نایتز (1977)، ما یک پنینگ 360 درجه در اطراف اتاق خواب دیرک می بینیم. دوربین علاقه ای به شخص دیرک ندارد، اما می خواهد دنیای او را به ما نشان دهد.
دوربین آهسته ای که روی دیوارهای او می چرخد، همه چیزهایی را که باید درباره این شخصیت بدانیم به ما می گوید. در این یک شات، متوجه می شویم که او ماشین های سریع، زنان زیبا، راک اند رول و بروس لی را دوست دارد. این یک نمونه عالی از ارتباط بین پس زمینه و شخصیت پردازی در یک شات است.
نحوه انجام شات پن

انجام شات پان نسبتا آسان است و به سادگی نیاز به چرخاندن دوربین شما دارد. یک ابزار معمولی که در پنینگ استفاده می شود، سه پایه است که می تواند به دوربین شما کمک کند تا حرکت چرخشی صاف و ثابتی داشته باشد. یک سه پایه همچنین به شما این امکان را می دهد که هرگونه حرکت عمودی را قفل کنید و اطمینان حاصل کنید که پن شما در تمام مدت در همان عرض جغرافیایی خواهد بود. البته برای انجام پن لزوما نیازی به سه پایه ندارید. یک پن دستی کاملا قابل قبول است به شرط اینکه با زیبایی شناسی فیلم مطابقت داشته باشد.
سرعت پنینگ
تجهیزات پن فقط نیمی از فرایند است. پن ها انواع و اندازه های مختلفی دارند. آیا می خواهید پن شما سریع باشد؟ شاید حتی یک پن شلاقی؟ همانطور که در سبک کارگردانی دیمین شزل می توانید ببینید، یک پن شلاقی سریع می تواند به یک سکانس انرژی بیافزاید. از طرف دیگر، یک پن آهسته تأثیر کاملا متفاوتی دارد. میتوان از آن برای اینکه مخاطب جزئیات یک منظره یا چهرههای موجود در یک جمعیت را ببیند، استفاده شود. البته سرعت تنها مورد مهم نیست. شما همچنین باید تصمیم بگیرید که در کدام جهت می خواهید حرکت کنید و باید برنامه ریزی کنید که فریم های ابتدایی و انتهایی شما چگونه باید باشد. اینها تصمیماتی ساده اما مهم هستند.
پنینگ وس اندرسون

اکنون که چند کاربرد مختلف پن را بررسی کردیم، اجازه دهید استاد پنینگ را معرفی کنیم: وس اندرسون. او از جمله فیلمسازانی است که حرکت پن را دقیق و درست استفاده کرده است. فیلمهای اندرسون به دلایل مختلف از انواع پن استفاده میکنند.
یکی از عناصر حیاتی پن های اندرسون این است که قاب های بی نقصی دارند. دوربین باید دقیقا در نقطه درست فرود بیاید تا تقارنی را که اندرسون به آن مشهور است، از بین ببرد. زمان بندی نیز مهم است. در دقیقه 0:40 فیلم هتل بزرگ بوداپست این صحنه را می بینیم: دوربین پنینگ می کند، در راهرو قرار می گیرد و سپس هنکلز سرش را بیرون می آورد. این جمله قدیمی را به خاطر بسپارید: کمدی = تراژدی + زمان.
سخن آخر
در جمعبندی این مقاله یلووال مدیا پیرامون حرکت دوربین پن، میتوان نتیجهگیری کرد که این تکنیک به عنوان یکی از ابزارهای اساسی فیلمسازی، توانمندی فوقالعادهای در ایجاد تنوع بصری و تقویت روایت داستان دارد. حرکت دوربین پن به کارگردانان این امکان را میدهد که جلوههای خود را با افزایش عمق میدان، تغییر زاویه دید و تمرکز بر روی جزئیات محتوای داستان به تصویر بکشند. از استفاده در سکانسهای اکشن گرفته تا لحظات عاطفی و حتی کمدی، این تکنیک میتواند احساسات را به مخاطب منتقل کند و آنها را در جریان داستان غوطهور سازد. در نهایت، فهم و تسلط بر حرکت دوربین پن، به کارگردانان و فیلمبرداران کمک میکند تا دنیای سینمایی جذابتری خلق کنند که تماشاگران را به تجربهای عمیق و معنادار دعوت میکند.
منبع: وبسایت studiobinder
اشتراک گذاری

