کیلیان مورفی در اوپنهایمر نولان، در گلدن گلوب نیز درخشید

کیلیان مورفی مدت‌هاست که یکی از مشهورترین ستاره‌های اهل ایرلند است و امسال نیز برنده جایزه گلدن گلوب بهترین بازیگر مرد در فیلم سینمایی شد. مورفی در شش فیلم کریستوفر نولان ظاهر شده است که با بتمن (محصول سال 2005) شروع شد. آخرین همکاری آنها، اوپنهایمر 2023، یک سرمایه گذاری پر سود برای نولان و مورفی بود.

درست لحظاتی پس از اینکه نولان جایزه بهترین کارگردانی را دریافت کرد، مورفی 47 ساله در 7 ژانویه پس از دریافت جایزه گلدن گلوب بهترین بازیگر مرد در فیلم درام، روی صحنه رفت. مورفی درباره پروژه‌های متعددش با نولان گفت: «از روی سخت‌گیری، سطح تمرکز و میزان فداکاری می‌توانستم بفهمم که در دستان یک کارگردان رویایی هستم. می‌خواهم از کریس و [همسر نولان، اما توماس، که تهیه‌کننده فیلم بود] تشکر کنم که به مدت 20 سال به من ایمان داشتند». در این مقاله یلووال مدیا به زندگی شخصی و حرفه ای این بازیگر جذاب و مشهور پرداخته ایم. با ما همراه باشید.

زندگی خانوادگی

کیلیان در بالینتمپل در کنار برادر کوچکترش پدی و دو خواهر کوچکتر سایل و اورلا بزرگ شد. او اکنون به همراه همسرش ایوان مک گینس و دو پسرش مالاچی 16 ساله و آران 14 ساله در دوبلین زندگی می کند. از نکات جالب زندگی این بازیگر این است که کیلیان و خانواده اش زندگی مشترک خود را بسیار خصوصی نگه می دارند. او و همسرش به ندرت با هم ظاهر می شوند و هیچ حساب کاربری فعالی در شبکه‌های اجتماعی ندارند.

این زوج پس از آن که در یکی از نمایش های گروه راک کیلیان در سال 1996 قبل از اینکه او وارد دنیای بازیگری شود، با هم آشنا شدند و در سال 2004 ازدواج کردند. کیلیان قبلا اعتراف کرده بود که بیشتر موفقیت خود را مدیون همسر هنرمندش است که زندگی خانوادگی آنها را در ایرلند کنترل می کند، در حالی که او برای فیلمبرداری برای «پیکی بلایندرز» دور از خانه بود، که معمولا حدود شش ماه طول می کشید.

پیش از شهرت

مورفی اولین طعم اجرا را در دبیرستان چشید، زمانی که در یک نمایش شرکت کرد که بعدا آن را به عنوان یک احساس «عظیم» و «سرزنده» نامید که باعث علاقه او بازیگری شد. کیلیان قبل از اینکه حرفه بازیگری را دنبال کند، خواننده، گیتاریست و ترانه سرای گروه راک «The Sons of Mr. Green Genes» بود. او در اواخر دهه 1990 یک قرارداد ضبط را رد کرد تا حرفه بازیگری را دنبال کند و مدت کوتاهی پس از آن شروع به اجرای روی صحنه و فیلم های مستقل کرد.

مواجهه با شهرت

مورفی اعتراف کرده است که طرفدار توجهی که گاهی اوقات یک بازیگر به او می‌شود نیست و می‌گوید گاهی اوقات از این موضوع خجالت می‌کشد. در مصاحبه ای با گاردین گفت: «من واقعا خوش شانس هستم. اما بعضی وقتها ازش خجالت میکشم من فقط یک بازیگر هستم. دکترها و پرستاران و سایر مردم بیشتر از من کار می کنند. من با این موضوع راحت نیستم و معتقدم  بازیگرها بیش از حد دستمزد می گیرند. وقتی حقوق می گیرید، وقتی جوان هستید این مساله خوب است. اما احساس گناه بلافاصله شروع می شود، و من همیشه می گویم: «همه چیز بد خواهد شد. منلیاقت این را ندارید».

لهجه ایرلندی

مورفی به خاطر توانایی اش در پوشاندن لهجه ایرلندی سنگین خود هنگام بازی در نقش‌های دیگر، به ویژه در نقش توماس شلبی، گستر بیرمنگام، طرفداران را شگفت‌زده کرده است. در حالی که قبلا لهجه بیرمنگامی کیلیان مورد انتقاد قرار گرفته بود، او اصرار داشت که نحوه صحبت شخصیت او با زمان داستان درام مطابقت دارد. این بازیگر در آستانه انتشار فصل آخر، فاش کرد که لهجه بیرمنگامی خود را با گذراندن وقت در میخانه های شهر کامل کرده است.

او در صحبت با رادیو تایمز گفت: «من با استیو وقت گذراندم و با دوستان بومی او به میخانه Garrison در بیرمنگام رفتیم.  ما فقط در حال نوشیدن گینس در آنجا بودیم  و آنها آهنگ‌های شهر بیرمنگام را می‌خوانند و انواع داستان‌ها را تعریف می‌کنند، و من در حال ضبط با آیفون خود بودم، و سپس آن را به خانه می بردم و از آن برای یادگیری لهجه‌ها استفاده می کردم. سپس من با استیو تماس می گرفتم و با لهجه بیرمنگامی برای او پیام های صوتی می گذاشتم و می دیدم که چقدر به آن نزدیک هستم.»

 پروژه اوپنهایمر

اوپنهایمر در اوایل سال جاری روی پرده های سینما رفت و تریلر زندگینامه ای با بودجه بالا توسط کریستوفر نولان کارگردانی شد. این بازیگر و کارگردان پیش از این در فیلم بسیار موفق تلقین با هم کار کرده بودند. آنها اکنون موفقیت دیگری در دست دارند زیرا این فیلم زندگینامه روبرت جی اوپنهایمر است که به ساخت اولین سلاح های هسته ای در طول جنگ جهانی دوم کمک کرد. رابرت به دلیل این کار خود به عنوان پدر بمب اتمی شناخته می شد و کیلیان  در فیلم آزمایشات و مصیبت های زندگی دانشمندان را به تصویر می کشد.

فیلم های دیگر مورفی

علاوه بر فیلم های پرفروش و پرهزینه نولان، مورفی بارها در فیلم های کمتر شناخته شده ای ظاهر شده و تطبیق پذیری خود را به عنوان یک بازیگر به نمایش گذاشته است. او برای بازی در فیلم صبحانه در پلوتو در سال 2005 نامزدی گلدن گلوب را دریافت کرد، که در آن نقش یک زن تراجنسیتی را داشت که در لندن و در دهه 1970 پس از رها شدن در هنگام تولد به دنبال مادرش می گشت. یک سال بعد، او در سال 2006 در فیلم جنگی «بادی که جو را تکان می دهد» نقش یک سرباز ارتش جمهوری خواه ایرلند را بازی کرد. این فیلم برنده نخل طلایی، بالاترین جایزه جشنواره سالانه فیلم کن شد.

در سال 2007، مورفی دوباره با کارگردان دنی بویل برای فیلم علمی تخیلی «طلوع آفتاب» همکاری کرد. در این فیلم فضانوردان به ماموریتی فرستاده می شوند تا خورشید را در سال 2057 دوباره روشن کنند. دیگر فیلم های مورفی شامل طاووس (2010)، اوج (2014)، ماوراء (2014)، مهمانی (2017)، و آنا (2019) است.

قبل از اوپنهایمر، پرمخاطب‌ترین فیلم مورفی در سال‌های اخیر «یک مکان ساکت: بخش دوم» بود که دنباله فیلم ترسناک سال ۲۰۲۰ با بازی امیلی بلانت و جان کرازینسکی بود.

منبع: وبسایت  The sun