نگاهی به پنج اتفاق مهم در فستیوال کن ۲۰۲۶

گزارش خبری

با ظاهری آرام و بی‌سروصدا، کن ۲۰۲۶ شکاف‌های عمیقی را آشکار کرد که در حال بازتعریف سینما هستند؛ از تحول اکوسیستم سینمای مستقل و عقب‌نشینی استودیوها از جشنواره‌ها گرفته تا پذیرش محتاطانه و همراه با تردید هوش مصنوعی از سوی صنعت سینما.

هفتادونهمین دوره جشنواره فیلم کن، در ظاهر، دوره‌ای کم‌فروغ‌تر بود. هیچ فیلم استودیویی در آن حضور نداشت، تعداد ستاره‌ها کمتر بود و فهرست فیلم‌ها بیشتر «معمولی» به نظر می‌رسید تا «باشکوه»». اما این آرامش نسبی گمراه‌کننده بود. در زیر این سطح آرام، کن ۲۰۲۶ کمتر به نمایشگاهی از موفقیت‌های فوری شباهت داشت و بیشتر به نقشه‌ای لرزه‌نگارگونه از صنعت سینمای مستقل تبدیل شده بود؛ نقشه‌ای که جابه‌جایی صفحات تکتونیکی در تحول بخش مستقل سینما، تغییر نقش استودیوها در مدار جشنواره‌های سینمایی و تأثیر فزاینده هوش مصنوعی بر تولید و بازاریابی را آشکار می‌کرد. آنچه در کروازت رخ داد، نه سروصدا، بلکه نشانه‌هایی معنادار بود. در ادامه این گزارش خبری یلووال مدیا، به بررسی مهم ترین اتفاقات کن 2026 می پردازیم. با ما همراه باشید.

هالیوود در خانه ماند و همه متوجه شدند

کن معمولا دست‌کم یک لحظه کاملا هالیوودی و پرزرق‌وبرق ارائه می‌کند. سال گذشته، تام کروز فیلم  « Mission: Impossible — The Final Reckoning» را به کاخ جشنواره آورد؛ همان جایی که در سال ۲۰۲۲ «Top Gun: Maverick» را برای نخستین بار نمایش داده بود. امسال اما هالیوود در خانه ماند و فیلم‌سازانی مانند کریستوفر نولان (The Odyssey) و استیون اسپیلبرگ (Disclosure Day) ترجیح دادند از کنار کروازت عبور کنند. حتی یک فیلم استودیویی هم روی آن فرش قرمز مشهور قدم نگذاشت.

اینکه بزرگ‌ترین جمعیت روی فرش قرمز جشنواره برای یک مجموعه اکشن ۲۵ ساله متعلق به یونیورسال گرد هم آمد، معنادار بود. سالگرد فیلم سریع و خشن «The Fast and the Furious » با استقبال و تشویق عظیمی در بیرون کاخ جشنواره و داخل سالن سینما همراه شد؛ جشنی که حتی وین دیزل را نیز به گریه انداخت. این لحظه‌ای تأثیرگذار بود، اما در عین حال به‌طور ضمنی برای جشنواره‌ای که مجبور شده بود برای یافتن «لحظه هالیوودی» خود ۲۵ سال به عقب بازگردد، نکته‌ای ناخوشایند و انتقادی محسوب می‌شد.

دلایل غیبت استودیوهای بزرگ متعدد است. حضور در کن پرهزینه است، منتقدان می‌توانند بی‌رحم باشند و افزایش فروش گیشه ناشی از نمایش نخست در جشنواره نیز هرگز تضمین‌شده نیست. موفقیت سال گذشته برادران وارنر با فیلم‌های یک نبرد پس از دیگری (One Battle After Another ) و گناهکاران (Sinners)، دو بلاک‌باستر برنده جایزه اسکار که مدار جشنواره‌ها را دور زدند، نشان می‌دهد که شاید کن بیش از آنکه استودیوها به آن نیاز داشته باشند، به استودیوها نیازمند باشد.

بازار در ابتدا کند بود،  اما سپس جان گرفت

اگر در هفته اول از هر کسی می‌پرسیدید، بازار فیلم کن (Marché) بیشتر شبیه مراسم ترحیم به نظر می‌رسید. اما اگر در روزهای پایانی سؤال می‌کردید، حال‌وهوا به‌طور قابل توجهی تغییر کرده بود. پس از هفته‌ ای کم‌رونق که بسیاری از فروشندگان را وادار کرده بود مدام به تلفن‌هایشان خیره شوند، بازار فیلم کن در روزهای پایانی چیزی شبیه به نفس دوم خود را پیدا کرد. موجی از خریدهای مهم و پرسر‌وصدا انرژی موردنیازی را به بازاری تزریق کرد که تا آن زمان محتاط و تدافعی عمل می‌کرد.

معامله‌ای که فضای کلی بازار را تعیین کرد، خیلی زود شکل گرفت: فیلم Club Kid  ساخته جردن فرستمن، که به یکی از پدیده‌های کن تبدیل شده بود، پس از رقابتی شدید میان خریداران به شرکت A24 فروخته شد. این توزیع‌کننده مستقل، بنا بر گزارش‌ها، ۱۷ میلیون دلار برای حقوق پخش جهانی این کمدی غیرمنتظره شیرین (و تقریبا مناسب برای تماشای خانوادگی) که در فضای کلاب‌های شبانه همجنس‌گرایان می‌گذرد، پرداخت کرد.

موج خریدهای پایانی از راه رسید

نتفلیکس فیلم انیمیشنی In Waves  را خریداری کرد و در زمان نگارش این گزارش، به نهایی کردن حقوق پخش داخلی فیلم محبوب جشنواره یعنی توپ سیاه (The Black Ball)  با بازی پنه‌لوپه کروز و گلن کلوز و همچنین فیلم هیولای متشخص (Gentle Monster)  با بازی لئا سیدو نزدیک شده است. هر دو اثر به نظر می‌رسد گزینه‌هایی جدی برای حضور در فصل جوایز برای این پلتفرم باشند.

برچسب تخصصی تازه‌تأسیس برادران وارنر، Clockworks، که نسخه بازسازی‌شده فیلم کلاسیک The Devils  ساخته کن راسل در سال ۱۹۷۱ را در بخش Cannes Classics به نمایش گذاشت، در حال مذاکره برای تصاحب حقوق آمریکای شمالی فیلم The Brigands of Rattlecreek ساخته پارک چان-ووک است. این وسترن انتقامی توسط اس. کریگ زالر، نویسنده و کارگردان Bone Tomahawk، نوشته شده و قرار است متیو مک‌کانهی، آستین باتلر، پدرو پاسکال و تانگ وی در آن ایفای نقش کنند. اگر این قرارداد نهایی شود، بیانیه‌ای مهم از اهداف و جاه‌طلبی‌های بخش تازه‌تأسیس وارنر برادرز خواهد بود.

شاید امسال از نظر حجم معاملات، سالی درخشان و استثنایی نبود، اما این احساس وجود داشت که کیفیت بر کمیت برتری یافته است و در پایان جشنواره، نشانه‌های امیدوارکننده‌ای از جوانه‌های تازه برای صنعت سینمای مستقل دیده می‌شد.

خشم فرانسوی‌ها از بولوره و کانال پلاس

بزرگ‌ترین درام جشنواره کن ۲۰۲۶ روی پرده سینما رخ نداد؛ بلکه به جنگ داخلی رو‌به‌رشدی میان فعالان صنعت فیلم فرانسه و بزرگ‌ترین استودیوی این کشور، کانال پلاس، مربوط می‌شد.

در آستانه آغاز جشنواره، حدود ۶۰۰ نفر از فعالان سینمای فرانسه، از جمله ژولیت بینوش، آدل انل و سوان آرلو، نامه‌ای سرگشاده در اعتراض به ونسان بولوره، غول رسانه‌ای راست‌گرای فرانسوی و سهام‌دار اصلی کانال پلاس، امضا کردند. این نامه هیچ ملاحظه‌ای به خرج نمی‌داد و امپراتوری رسانه‌ای رو به گسترش بولوره در فرانسه را که هم‌اکنون نیز یکی از بازیگران اصلی تولید فیلم و تلویزیون است و از طریق کانال پلاس قصد تصاحب UGC، سومین زنجیره بزرگ سینماهای کشور را دارد، «تسخیر فاشیستی تخیل جمعی» توصیف می‌کرد.

این طومار ضد بولوره پس از آن شتاب بیشتری گرفت که ماکسیم سادا، مدیرعامل کانال پلاس، در کن اعلام کرد امضاکنندگان این نامه را در فهرست سیاه قرار خواهد داد. در ادامه، هزاران نفر دیگر نیز نام خود را به این نامه سرگشاده افزودند؛ از جمله چهره‌های بین‌المللی همچون خاویر باردم، مارک رافلو، یورگوس لانتیموس و کن لوچ.

تا پایان جشنواره، تعداد امضاکنندگان این طومار از ۳۵۰۰ نفر فراتر رفت. بزرگ‌ترین اتحادیه صنفی کارکنان صنعت سرگرمی فرانسه اعلام کرده است که به دلیل تهدید سادا مبنی بر قراردادن امضاکنندگان در فهرست سیاه، علیه کانال پلاس اقامه دعوی خواهد کرد. تماشاگران نمایش‌های کن نیز احساسات خود را به‌روشنی نشان دادند و هر بار که لوگوی کانال پلاس یا استودیوکانال روی پرده ظاهر می‌شد، با صدای بلند آن را هو می‌کردند.

با توجه به برگزاری انتخابات فرانسه در سال آینده و پیش‌بینی رقابت جدی حزب راست افراطی «اجتماع ملی» برای تصاحب ریاست‌جمهوری، این درام سینمایی فرانسوی هنوز فاصله زیادی تا نقطه اوج خود دارد.

هوش مصنوعی از راه رسیده است و صنعت دیگر وانمود نمی‌کند که این‌طور نیست

ربات انسان‌نمایی که در حال رژه رفتن در طول کروازت دیده می‌شد، به‌خوبی بدترین ترس‌های صنعت سینما درباره هوش مصنوعی را خلاصه می‌کرد: ماشین‌ها آمده‌اند و جای شما را خواهند گرفت. اما در داخل کاخ جشنواره و چادرهای بازار فیلم، گفت‌وگو درباره هوش مصنوعی از مرحله ترس عبور کرده و به چیزی شبیه پذیرش محتاطانه و همراه با نگرانی رسیده بود.

دمی مور، عضو هیئت داوران کن در سال جاری، در کنفرانس مطبوعاتی افتتاحیه جشنواره گفت: «مبارزه با هوش مصنوعی نبردی است که خواهیم باخت.» او تأکید کرد که صنعت سینما باید «راه‌هایی برای همکاری با آن پیدا کند». البته این موضع رسمی جشنواره کن نیست. جشنواره، فیلم‌هایی را که از هوش مصنوعی مولد استفاده کرده باشند از بخش مسابقه خود منع کرده است. اما در بازار فیلم کن و در بحث‌های برگزارشده در رویدادهای صنعتی طی دو هفته گذشته، لحن گفت‌وگوها تغییر کرده است.

شرکت فناوری متا، که رویکردی دوستانه نسبت به هوش مصنوعی دارد، در قالب قراردادی چندساله به یکی از شرکای رسمی جشنواره تبدیل شد. ابزارهای هوش مصنوعی این شرکت برای کمک به تولید یکی از آثار خارج از بخش مسابقه جشنواره، یعنی مستند John Lennon: The Last Interview  ساخته استیون سودربرگ، مورد استفاده قرار گرفت.

در بازار فیلم (Marché du Film) نیز نشستی با عنوان «AI for Talent Summit» برگزار شد که انقلاب هوش مصنوعی را امری قطعی و پذیرفته‌شده تلقی می‌کرد و به‌جای بحث درباره امکان وقوع آن، بر موضوعاتی مانند استفاده اخلاقی از هوش مصنوعی، حاکمیت داده‌ها و شیوه‌هایی تمرکز داشت که این فناوری می‌تواند به جای جایگزین کردن خلاقیت انسانی، آن را تقویت کند. برای صنعت سینمای مستقل، این وضعیت بیشتر شبیه یک نقطه عطف تاریخی به نظر می‌رسید.

منبع: وبسایت hollywoodreporter