آیا تارانتینو جدی جدی فتیش پا دارد؟

برد پیت در ماشینش با شیشه های پایین میراند که مارگارت کوالی یا بهتر بگویم پای برهنه مارگارت کوالی سکانس مورد علاقه تارنتینو را در “روزی روزگاری هالیوود” میسازد! کوالی وارد ماشین میشود و اولین کاری که میکند باز کردن بند کفشش است و بله. پاهای برهنه یک دختر زیبا حالا اولین چیزیست که چشم بیننده و البته برد پیت میتواند ببیند. دوربین یک ثانیه هم دست از این پای لاغر و شاید خوش تراش برنمیدارد. چه لحظاتی که روی صورت برد پیت فوکس میکند و چه زمانی که نوبت کوالی است که خودنمایی کند. شاید همین سکانس برد پیت را برنده جایزه بهترین بازیگر مکمل مرد در مراسم اسکار 2019 کرد. جایزه ای که او با گرفتنش بعد از تشکر کردن از دی کاپریو، از پای مارگو رابی و مارگارت کوالی تشکر به جایی میکند. این تنها شاهکار تارانتینو نیست که پای یک زن کار را برایش در می آورد. حالا سوال اینجاست. تارانتینو فتیش پا دارد؟ با یلووال مدیا همراه باشید تا سر از راز این پاهای برهنه دربیاوریم.

بیماری یا اختلال روانی

چند هفته پیش خبری رسانه ها را حسابی تکان داد. آن خبر افشا شدن جزیره جنسی جفری اپستین بود و حضور نابغه ای که دیدن اسمش در آن لیست باعث تعجب بسیاری از مخاطبان شد و او کسی نیست جز استیون هاوکینگ! یا کسی که فتیش دیدن زنان برهنه ای را دارد که درحال حل کردن سوالات پیچیده اند. در این جزیره که به تجاوز به دختران کم سن و سال و قاچاق جنسی متهم شده بود، بازیگران و افراد مشهور بسیاری به عنوان مسافر نامشان در دهان ها میچرخید. ولی رازی که افشا شد فتیش عجیب استیون هاوکینگ بود که شاید درکنار فتیش تارانتینو بسیار عجیب تر و غیر قابل تصورتربه نظر میرسد. حالا اصلا فتیش چیست؟ میتوان از آن به عنوان یک بیماری یا اختلال یاد کرد؟ باید گفت که بله. فتیش را نوعی بیماری پارافیلیا یا انحراف جنسی میدانند که در این نوع اختلال شخص با دیدن یا استفاده از اجسامی غیر زنده تحریک میشود و به آنها وابستگی جنسی دارد. علاوه بر آن این فتیش میتواند به قسمتی غیرجنسی از بدن نیز تمرکز کند مانند تارانتینو که فتیش پا دارد یا هاوکینگ که گفته میشود درگیر معضلی پیچیده تر بوده! اینکه چرا میگوییم تارانتینو فتیش پا دارد را در ادامه مقاله بررسی کرده ایم.

یک انتخاب هوشمندانه

نماهای پاهای کوئنتین تارانتینو که مکرراً در فیلم‌های او ظاهر می‌شوند، در بیشتر مواقع هدفی روایی ندارند، و حتی زیبایی‌شناختی ندارند. آنها فقط به این دلیل هستند که تارانتینو می‌خواهد که باشند. مسئله پاهای کوئنتین تارانتینو در صنعت سینما یک راز نیست و مخاطبان در تمام فیلم های او متوجه آن شده اند. Pulp Fiction چند بار اوما تورمن را پابرهنه نشان می دهد. جکی براون نیز بر اساس کتاب Rum Punch اثر المور لئونارد ساخته شده است و کارگردان عزیز جواهرات ملانی رالستون (بریجت فوندا) را روی انگشتان پاهایش می‌پوشاند و صدا، دوربین، حرکت! این تصاویر لزوماً همیشه با پای برهنه نیستند Kill Bill: Volume 1 و Kill Bill: Volume 2 سکانس های زیادی از پا با کفش‌های مختلف، علاوه بر چندین عکس از پاهای برهنه اوما تورمن. Death Proof هم با بریده شدن پای Jungle Julia (Sydney Tamiia Poitier) آغاز میشد و پروازش به بیرون از ماشین از سکانس خارج میشد.

انتخاب دیروز و امروز

در حالی که Pulp Fiction و قسمت های اول  و دوم Kill Bill معروف‌ترین نمونه‌های فتیش پای کوئنتین تارانتینو را دارند، همچنان ردپای یک زن در کارهای جدیدترتارانتینونیز بسیار زیاد دیده میشود. “حرامزاده‌های بی‌شکوه” صحنه‌ای با هانس لاندا (کریستف والتز) دارد که تأیید می‌کند کفشی که در میخانه پیدا کرده، کفش بریجت فون همرزمارک (دایان کروگر) است که در همان زمان یک پایش را در گچ گرفته و انگشتانش بیرون زده است. Django Unchained و The Hateful Eight نیز دارای نماهایی از پا هستند (اگرچه کاملاً پوشیده شده اند)، اما “روزی روزگاری در هالیوود” تعداد زیادی از این نماها را داشتند – به ویژه از شارون تیت (مارگو رابی) و پوسیکت (مارگارت کوالی). روزی روزگاری هالیوود قصیده ای برای شارون تیت است و ظاهراً این بازیگر بیشتر اوقات از پابرهنه بودن لذت می برد که با وسواس پای کوئنتین تارانتینو همخوانی داشت. همچنین شایان ذکر است که اگرچه او فیلم From Dusk Till Dawn را کارگردانی نکرده است، او آن را با همکاری رابرت رودریگز نوشته است. میتوانید حدس بزنید؟ بله، اینجا هم رد پاهای برهنه خودش را هم برجای گذاشته است.

چهره سیاه کارگردان

جدای از تثبیت پای کوئنتین تارانتینو، چیزهای ناخوشایند دیگری در مورد کارگردان وجود دارد که در طول سال‌ها مورد توجه قرار گرفته است. اخیراً او به دلیل دیدگاه‌های نخبه‌گرایانه‌اش در صنعت سینما امروز مورد انتقاد قرار گرفته است، درحالی که او در گذشته کارهای سیاه‌تری هم انجام داده است. رفتار تارانتینو با زنان در فیلم هایش در بهترین حالت “مشکوک” است. ممکن است زمانی که بازیگران زن او اعمال خشونت‌آمیز وحشیانه تارانتینو را انجام می‌دهند، فیلمسازی فمینیستی تلقی ‌شود. قهرمانان او نیز در نهایت کشته می‌شوند، مورد تجاوز جنسی قرار می‌گیرند، علامت‌گذاری می‌شوند و مورد ضرب و شتم قرار می‌گیرند. رفتار گزارش شده او در صحنه نمایش، مشاهده تصویر تارانتینو از زنان را در منظری خرابکارانه و در عین حال مترقی دشوار می کند.

ناگفته های اوما تورمن

به گفته اوما تورمن بازیگر، کارگردان سر صحنه فیلم بیل را بکش، به او حمله کرده است. اوما تورمن در مصاحبه ای (از طریق نیویورک تایمز) در طول مدت حضورش در صحنه فیلمبرداری به سوء استفاده های زیادی که از او میشد اغرار کرد. کارگردان با وجود ابراز نگرانی او را مجبور به انجام صحنه تصادف کرد و منجر به ضربه مغزی و آسیب دائمی زانو شد. او همچنین (از طریق Deadline) اعتراف کرد که در لحظاتی از فیلم که تورمن را خفه می‌کنند و تف می‌دهند، تارانتینو خودش این کار را برای دوربین انجام می‌دهد. کوئنتین تارانتینو کارگردانی است که می‌داند محدودیت‌ها را پشت سر می‌گذارد، اما اگر این ادعاها درست باشد، در بسیاری از مواقع از آن دوری کرده است.

میزگرد تارانتینو و دوستان

تارانتینو تنها کارگردان فیلمی نیست که تصاویری مبتنی بر فتیش یا احساسات شدید شخصی را در خود جای داده است. بسیاری از نوشته‌ها و روایت‌های دست اول آلفرد هیچکاک گواهی می‌دهند که او شیفتگی به زنان عینک‌پوش داشت، که دلیلی کلیدی است که آنها در فیلم‌هایش نقش مکرر دارند. یک مستند کامل به نام جعبه‌های استنلی کوبریک در سال 2008 وجود دارد که شیفتگی کارگردان اصلی را با فضای ذخیره‌سازی مکعبی منظم بررسی می‌کند. با این حال، در حالی که صحنه‌های پای کوئنتین تارانتینو کم اهمیت ترین مشکل رفتاری در مقابل باقی علایق عجیب و غریب است. مثلا تثبیت صحنه با جعبه یا حتی زنان با عینک می‌تواند مشکلات رفتاری یا علایق نسبتاً خوش‌خیمی باشد. برخی از کارگردانان انتخاب‌های بسیار مشکوک‌تری داشته‌اند. داریو آرجنتو چندین بار از دخترش، آسیا آرجنتو، در صحنه‌های کاملاً برهنه از موقعیت‌های جنسی گرافیکی -خشونت‌آمیز و غیر توافقی- فیلمبرداری کرده است، که باعث می‌شود برخی از بینندگان هنگام مطلع شدن از واقعیت احساس ناراحتی کنند. صحنه‌های پاهای کوئنتین تارانتینو جذاب هستند، اما او تنها کارگردانی نیست که انتخاب‌های خلاقانه‌اش خطوط و مرزها را محو می‌کند.