مقایسه فیلم دیجیتال و فیلم 35 میلی متری

فیلم دیجیتال در مقابل فیلم 35 میلی متری: کدام بهتر است؟

جورج لوکاس با نمایش پیش درآمد سه گانه جنگ ستارگان به ما نشان داد که دوربین های دیجیتال چه توانایی هایی دارند و بحث داغی را در دنیای فیلم سازی به راه انداخت.

بیست سال پس از اولین تست واقعی توسط لوکاس و ده سال پس از تبدیل شدن به روش ترجیحی فیلمسازی، فیلمسازی دیجیتال هنوز برای بسیاری از برجسته ترین فیلمسازان غیرقابل پذیرش است. به همین ترتیب، پاسخ بسیاری از کارگردانان و استودیوها به فیلمسازی 35 میلی متری یک نه مطلق است. چگونه به اینجا رسیدیم و کدام روش واقعا برتر است؟

برای پاسخ به این سوال، نیاز به بررسی تاریخی و مقایسه دقیق است. از آنجایی که این بحث بسیار با زیبایی شناسی که یک فاکتور ذهنی است، ارتباط دارد، ارزش آن را دارد که تا زمانی که اطلاعات کافی برای تصمیم گیری آگاهانه بیاموزیم، بی طرف باقی بمانیم. در این مقاله ی یلووال مدیا، به تفاوت های اصلی بین این دو فرمت می پردازیم و جوانب مثبت و منفی آنها را می سنجیم.

مقایسه هزینه های فیلم دیجیتال در مقابل فیلم 35 میلی متری

در وهله ی اول، هزینه دیجیتال در مقابل 35 میلی متر باید در نظر گرفته شود. یکی از تصورات رایج در مورد فیلمسازی دیجیتال این است که ارزانتر از فیلمسازی 35 میلی متری است. اما آیا این ادعا حقیقت دارد؟ بسته به اینکه از چه کسی می‌پرسید، احتمالاً پاسخ متفاوتی دریافت خواهید کرد. دوربین‌های آنالوگ می‌توانند ارزان‌تر از دوربین‌های دیجیتال باشند، اما به‌خاطر هزینه‌های هنگفت فیلم خام، هزینه های تولید فیلم با این فرمت بیشتر است. با این حال، فیلمسازان 35 میلی‌متری راهی برای کاهش هزینه‌ها و ساده‌سازی تولید برای کاهش هزینه‌های خود دارند.

بنابراین، اگر بتوان فیلم‌سازی دیجیتال و فیلم‌سازی 35 میلی‌متری را از نظر قیمت در حین تولید برابر در نظر بگیریم، در مورد هزینه های پس از تولید، ذخیره سازی و نگهداری طولانی مدت چه می توان گفت؟ اینجاست که همه چیز پیچیده تر می شود. هنگامی که فایل های دیجیتال به درستی ذخیره نشود، ممکن است خراب شوند. از طرف دیگر نگاتیوهای فیلم ممکن است به مرور زمان پوسیده شوند. بنابراین، هر دو نیاز به توجه و مراقبت های مخصوص دارند. در نهایت هزینه فیلم های دیجیتال بیشتر از سلولوئیدی است. این به این دلیل است که دیجیتال دائماً در حال تکامل است، در حالی که آنالوگ تغییری نمی کند.

دسترسی فرمت ها در فیلم دیجیتال و فیلم ۳۵ میلی متری

دوربین های دیجیتال با طیف وسیعی از قیمت ها در دسترس هستند. شما می توانید دوربین های فیلمبرداری دیجیتال ارزان قیمت کمتر از 50 دلار پیدا کنید. ممکن است نخواهید فیلمی روی آن فیلمبرداری کنید و فیلم هالیوودی معمولی شما نیز با استفاده از آن دیده نشود. نکته این است که برخی از دوربین های دیجیتال ارزان هستند. با این حال، تولیدات بزرگ هالیوود از دوربین های Arri Alexa استفاده می کنند که ده ها هزار دلار قیمت دارند.

از سوی دیگر، دوربین های فیلمبرداری آنالوگ بسیار ارزان تر هستند. البته این بحث در مورد قیمت نیست. ما قبلاً آن را حل و فصل کرده ایم. در مورد در دسترس بودن است. نمی توان انکار کرد که به دست آوردن دوربین های فیلمبرداری آنالوگ بسیار سخت تر از دوربین های دیجیتال است. یافتن نگاتیو فیلم و تولید آن نیز دشوار است.

کیفیت کدام فرمت بهتر است؟

از سوی دیگر، بحث کیفیت وجود دارد. این بدون شک یکی از بحث برانگیزترین بخش های این بحث است. برخی از فیلمسازان به دلایل صرفا زیبایی شناختی یکی را بر دیگری ترجیح می دهند. وقتی بودجه برای یک فیلمساز بزرگ هالیوود مشکلی نیست، ممکن است فیلم را به خاطر ظاهر هنری تر آن به جای دیجیتال انتخاب کنند. به همین ترتیب، یک فیلمساز ممکن است دیجیتال را به دلیل برتری آن در نور کم و سازگاری بالای آن، ترجیح دهد. برخی این تفاوت را تلفیق می کنند و به سادگی یک فیلتر فیلمبرداری آنالوگ را روی دوربین دیجیتال قرار می دهند.

همچنین بحث کیفیت در طول زمان نیز وجود دارد. امکان تمیز کردن فیلم سلولوئید وجود دارد، اما فایل خراب دیجیتال قابل تعمیر نیست. علاوه بر این، فناوری دیجیتال با سرعت بسیار بیشتری نسبت به آنالوگ پیشرفت می کند. فیلم 35 میلی متر از زمان آغاز به کار بدون تغییر مانده است. در واقع چیزی که ده سال پیش با دوربین دیجیتال فیلمبرداری شده است، ممکن است امروز وحشتناک به نظر برسد. این یکی از اجزای حیاتی بحث فیلم دیجیتال در مقابل فیلم 35 میلی متری است.

چه کسی از چه فرمتی استفاده می کند؟

برای درک بهتر نظر فیلم سازان در بحث بین فیلم دیجیتال در مقابل فیلم 35 میلی متری، بهتر است به تعدادی از فیلمسازانی نگاه کنید که یک فرمت را بر دیگری ترجیح می دهند. کارگردانانی که در زیر فهرست شده‌اند، چه دیجیتال و چه در سمت 35 میلی‌متری،  به شدت از انتخاب خود حمایت می‌کنند. این فیلمسازان علاقه زیادی به انتخاب خود دارند و نمی توان آنها را غیر از این قانع کرد. در زیر به ترجیحات آنها نگاهی می اندازیم.

• فیلمبرداری دیجیتال: دیوید لینچ، روبرت رودریگز، جیمز کامرون، ترنس مالیک، استیون سودربرگ
• فیلمبرداری آنالوگ: کریستوفر نولان، کوئین ترانتانیو، پاول توماس آندرسون، سوفیا کوپولا، وس آندرسون

۵ واقعیت در مورد فیلمبرداری آنالوگ و دیجیتال

• فیلم‌سازی دیجیتال در سال 2013 از 35 میلی‌متر فیلم‌سازی پیشی گرفت. یک سال بعد، بیش از 80 درصد از تولیدات اصلی فیلم‌های بلند از تکنیک‌های فیلم‌سازی دیجیتال استفاده می‌کردند.
• در حالی که فکر می کنید فیلم دیجیتال محدوده دینامیکی بهتری دارد، فیلم آنالوگ در واقع «HDR» بیشتری نسبت به دیجیتال دارد. به عنوان مثال، فیلم آنالوگ می‌تواند سفیدهای روشن‌تر و سیاه‌های تیره‌تر را نسبت به دوربین‌های دیجیتال موجود در بازار ثبت کند.
• یک مطالعه در سال 2007 توسط آکادمی علوم و هنرهای تصاویر متحرک نشان داد که ذخیره سازی فیلم های دیجیتال 4K 1100 درصد بیشتر از نگاتیوهای 35 میلی متری هزینه دارد. علاوه بر این، نمی توان به هیچ فناوری فعلی برای ذخیره یک فیلم برای قرن ها اعتماد کرد – ویژگی که فیلم 35 میلی متری به راحتی می تواند به آن دست یابد.
• Anchorman 2: The Legend Continues محصول 2013 آخرین فیلم برجسته ی آنالوگ بود که به طور گسترده در سینماها اکران شد. یک هفته بعد، گرگ وال استریت (2013) به اولین فیلم بزرگی تبدیل شد که به طور انحصاری با فرمت دیجیتال به سینماها فرستاده شد.

• در سال 2021، تنها حدود 30 فیلم بلند اصلی با استفاده از فیلم آنالوگ ساخته شد. از جمله «پیتزا شیرین بیان» پل توماس اندرسون، «داستان وست ساید» استیون اسپیلبرگ و «old» ام نایت شیامالان.

کدام فرمت بهتر است؟

فیلم دیجیتال و فیلم 35 میلی متری دو فرمت محبوب فیلم سازی هستند. هر دو مزایا و معایب خود را دارند. به همین ترتیب، هر دو قهرمانان مربوط به خود را در دنیای فیلمسازی دارند که هر کدام استدلال قانع کننده ای دارند. وقتی همه چیز گفته می شود و انجام می شود، به نظر می رسد که برنده باید بر اساس محبوبیت انتخاب شود، نه چیز دیگری. فیلم‌سازی دیجیتال از بین نخواهد رفت، بنابراین اگر باید نام یک برنده مشخص شود، به نظر می‌رسد دیجیتال باید مدال را بگیرد.

البته این بدان معنا نیست که فیلم 35 میلی متری از هر نظر، شکل یا فرم، پایین تر است. با یک نگاه به فیلمی که با دوربین 35 میلی متر گرفته شده است، کیفیت زیبایی شناسی بالاتر را نسبت به فیلم دیجیتال مشاهده خواهید کرد. با این حال، فیلم‌های دیجیتالی ارزان‌تر و انعطاف پذیرتر هستند. آنها امکان تولید و پردازش سریع تر را فراهم می کنند. 35 میلی متر ممکن است بسیار بهتر به نظر برسد، اما در نهایت فیلم سازی دیجیتال غالب خواهد بود.

منبع: history-computer