نگاهی به زندگی پر فراز و نشیب دمی مور، مدل-بازیگر آمریکایی

مسیر مدلینگ به بازیگری در هالیوود، برخی از بزرگترین استعدادهای این صنعت را به وجود آورده است. آنجلینا جولی، دمی مور و امیلی راتاکوفسکی تنها چند مدل برجسته هستند که به سمت بازیگری گام برداشتند. سال‌هاست که مدل‌های زیبا نقش‌های پیچیده  ای را بر عهده گرفته‌ و برنده جوایز متعددی شده اند که ثابت می‌کنند که داشتن مهارت‌ بازیگری و ظاهر خوب انحصاری نیستند.

در این مقاله از یلووال مدیا، سراغ یکی از بازیگران مشهور هالیوود رفته ایم که مسیرش را از مدلینگ آغاز کرد. دمی مور، متولد 11 نوامبر 1962 در نیومکزیکو، بازیگر آمریکایی است که به یکی از بانوان برجسته هالیوود و پردرآمدترین بازیگران در دهه 1990 تبدیل شد. فیلم‌هایی مانند شبح (1990)، چند مرد خوب (1992)، پیشنهاد بیشرمانه (1993)، و داغ ننگ (1995) او را تبدیل به یک ستاره کردند. با ما همراه باشید.

کودکی و نوجوانی

مور با نام دمتریا گینز از مادری نوجوان به نام ویرجینیا کینگ به دنیا آمد. ویریجینا تظاهر کرد که شوهرش دنی گینز پدر دمتریا است. این زوج به همراه دمتریا و برادر کوچکترش مورگان گینز، قبل از سکونت در کالیفرنیای جنوبی حدود 30 بار در سراسر کشور نقل مکان کردند. دوران کودکی دمتریا پرفراز و نشیب باقی بود و مادرش چندین بار اقدام به خودکشی کرد. پس از جدایی والدینش، دمتریا با مادرش زندگی کرد و فهمید که پدر بیولوژیکی او دنی گینز نیست، بلکه مردی به نام چارلز هارمون است.

دمی در سن 16 سالگی ترک تحصیل کرد تا رویای بازیگری خود را برآورده کند. دو سال بعد، او با خواننده فردی مور که دوازده سال از او بزرگتر بود ازدواج کرد. در همین حال، او به عنوان یک مدل مشغول به کار شد.

آغاز حرفه بازیگری در دهه 1980

در اوایل دهه 1980، مور برای یک آژانس مدلینگ-بازیگری کار می کرد و در چند فیلم کم‌هزینه بازی کرد. حرفه او در سال 1982 زمانی که برای بازی در سریال محبوب تلویزیونی «بیمارستان عمومی» انتخاب شد، آغاز شد. پس از بازی در فیلم های «تقصیر ریو است» و «بدون عشق بازی کوچک» در سال 1984، او به عنوان یکی از اعضای گروه ستاره های جوان «Brat Pack» هالیوود شناخته شد که چندین نفر از آنها در فیلم «آتش سنت المو» (1985) با او هم بازی شدند. در آن زمان مور شروع به سوء مصرف الکل و کوکائین کرده بود و در طول فیلمبرداری به یک گروه توانبخشی پیوست تا هوشیار شود. علاوه بر این، او از فردی مور طلاق گرفت و با همبازی اش در این فیلم، امیلیو استوز، شروع به ملاقات کرد.

شبح و ازدواج با بروس ویلیس

پس از ایفای نقش در یک تابستان دیوانه (1986)، درباره دیشب… (1986)، ما فرشته نیستیم (1989)، و دیگر فیلم هایی که توسط بسیاری از منتقدان متوسط تلقی می شوند، مور به پاتریک سویزی و ووپی گلدبرگ در فیلم موفق و نامزد جایزه اسکار شبح (1990) پیوست. در آن زمان او نامزدی خود را با استیوز لغو کرده بود و در سال 1987 با بازیگر بروس ویلیس در مراسمی با شکوه ازدواج کرد. این زوج صاحب سه دختر شدند.

در سال 1991 مور مدل عکاسی برای مجله ونتی فر شد. مور در حالی که فرزند دومش را باردار بود ژست های برهنه گرفت و بسیاری از خوانندگان را نه به دلیل به رخ کشیدن بارداری خود، بلکه به دلیل اینکه بدن باردار می تواند جذاب باشد، شوکه کرد. این عکس‌ها بعدا الهام بخش دیگر مادران باردار، از جمله افراد مشهوری مانند بریتنی اسپیرز، ماریا کری، و ونوس ویلیامز شد تا در دوران بارداری از بدن خود تجلیل کنند.

پردرآمدترین بازیگر زن

مور در طول دهه 1990 به ایفای نقش های اصلی ادامه داد و در فیلم های همسر قصاب (1991)، چند مرد خوب (1992)، پیشنهاد بی شرمانه (1993)، افشاگری (1994)، داغ ننگ (1995)، حالا و سپس (1995) و هیئت منصفه (1996) ظاهر شد. علاوه بر این، او صدای خش دار و متمایز خود را برای فیلم-انیمیشن دیزنی کوژپشت نتردام(1996) به اسمرالدا قرض داد. مور با دریافت 12.5 میلیون دلار برای نقش اصلی خود در فیلم استریپتیز (1996)، به پردرآمدترین بازیگر زن هالیوود تبدیل شد، همتراز با برخی از بازیگران مرد.

با این حال، مور با واکنش شدید رسانه‌ها مواجه شد و اغلب به عنوان بازیگری حریص و پول دوست معرفی می‌شد. فیلم بعدی مور، جی آی جین (1997) توسط شرکت او یعنی مووینگ پیکچرز تولید شد. برای این فیلم، او به طور ویژه ای برای بازی در یک شخصیت خیالی آموزش دیده و اولین زن تکاور نیروی دریایی شد. با این حال، این فیلم با استقبال ضعیف منتقدان و تماشاگران مواجه شد.

فیلم های دهه 2000 و ازدواج با اشتون کوچر

در آغاز قرن، مور دچار چندین شکست دیگر شد، از جمله مرگ مادرش بر اثر سرطان (1998) و طلاق او از ویلیس (2000). او از بازی در نقش‌های اصلی کناره‌گیری کرد و در عوض در فیلم‌هایی مانند فرشتگان چارلی: زدن به سیم آخر (۲۰۰۳)، بابی (۲۰۰۶)، و آقای بروکس (۲۰۰۷) نقش‌های مکمل را بازی کرد. در همین حال، او در سال 2003 با هنرپیشه جوان‌تر از خودش اشتون کوچر رابطه برقرار کرد و به دلیل اختلاف سنی 15 ساله آنها سر و صدای زیادی در روزنامه‌ها ایجاد شد. آنها در سال 2005 ازدواج کردند و زمانی که مور سقط جنین دیرهنگام داشت، در انتظار بچه دار شدن بودند. در آن زمان او دوباره شروع به نوشیدن کرده بود و به زودی به داروهای مسکن نیز معتاد شد. او و کوچر در سال 2011 از هم جدا شدند.

نقش ها و پروژه های دیگر

مور پس از تشنج ناشی از مواد مخدر در سال 2012، در یک مرکز توانبخشی بستری شد. او شروع به نوشتن داستان زندگی خود با آریل لوی، نویسنده کارکنان نیویورکر کرد، که با عنوان «Inside Out: A Memoir» در سال 2019 منتشر شد. او همچنین در فیلم هایی مانند مارجین کال (2011)، جو وحشی (2016)، شب سخت (2017)، همکاری حیوانات (2019) و سنگینی طاقت فرسای استعداد فراوان (2022) نقش آفرینی کرد. علاوه بر این، او در فصل های سوم و چهارم (2017-2018) سریال تلویزیونی امپراطوری و دنیای قشنگ نو(2020) نقش داشت. همچنین مور به ‌عنوان کارگردان یکی از بخش‌های فیلم پنج (2011)، که به موضوع سرطان سینه و تأثیری که این بیماری می‌تواند بر خانواده و دوستان بیماران داشته باشد، مورد تحسین قرار گرفت.

منبع: وبسایت https://www.britannica.com/biography/Demi-Moore