فیلم برداری آنالوگ: مروری بر تاریخچه و روند پیشرفت آن

از فیلم سلوئیدی تا سی و پنج میلی متری

کمتر از 100 سال قبل، همه ی فیلم‌ها با دستگاه هایی گرفته می‌شدند که در هر ثانیه ۲۴ عکس یا فریم ثبت و بلافاصله آن‌ها را روی یک فیلم ضبط می‌کردند. سپس این فیلم ها با استفاده از مواد شیمیایی پردازش میشدند و با چرخاندن قرقره‌های حاوی این نوارهای عکس، از طریق یک پروژکتور برای نمایش داده می‌شدند.

به عبارت دیگر، مدت ها قبل از اینکه دوربین های دیجیتال و دستگاه های ضبط ویدئو وارد صحنه شوند، فیلم ها و عکس ها همیشه روی فیلم آپارات ضبط می شدند. فیلم آپارات یک ورق پلاستیکی خاص است که با مواد شیمیایی پوشانده می شود تا به نور حساس شود. هنگامی که فیلم آپارات در معرض نور قرار می گیرد، تغییر مواد شیمیایی را ثبت می کند و هنگامی که این فیلم در معرض چند ماده شیمیایی دیگر روی آن قرار می گیرد، یک عکس روی آن دیده می شود. اما زمانی که شما نیاز به ساخت یک تصویر متحرک یا یک ویدیو دارید، مجموعه ای از فیلم آپارات ها با سرعت خاصی در معرض نور (یا صحنه) قرار می گیرند که یک فیلم را ضبط می کند. این نوع فیلم را فیلم آنالوگ می نامند و بسته به کیفیت فیلم و اندازه پروجکشن در اندازه های مختلف موجود می باشد. تولید این نوع عکس‌ها و فیلم‌ها بسیار پرهزینه است و تکثیر آن‌ها به شکل‌های مختلف بسیار گران‌تر و زمان‌بر است.

در این مقاله ی یلووال مدیا به سراغ تاریخچه ی این عنصر مهم سینمایی رفته ایم. اختراعی که بدون آن پیشرفتی که امروز در سینما و ضبط فیلم شاهد آن هستیم ممکن نبود.

دهه ی 1880 و فیلم های غیراستاندارد

• قدم اول: آزمایش‌های اولیه برای ثبت تصویر متحرک در دهه 1880 با استفاده از یک فیلم رول کاغذی شکننده انجام شد، اما مشاهده یک تصویر منفرد و پیوسته بدون استفاده از دستگاه های پیچیده دشوار بود.
• قدم دوم: اولین ماده پایه ی فیلم شفاف و قابل انعطاف سلولوئید بود که توسط جان کاربوت، هانیبال گودوین و جورج ایستمن برای استفاده در عکاسی کشف و توسعه داده شد.
• قدم سوم: ایستمن کداک در سال 1889 فیلم سلولوئیدی را به صورت تجاری در دسترس قرار داد و در سال 1891 توماس هنری بلر اولین رقیب او بود. فیلم آپارات تولید شده دارای یک پایه مات بود مشاهده آسان تر توسط نور عبوری را تسهیل می کرد. در نوامبر 1891، ویلیام دیکسون، در آزمایشگاه ادیسون، از فیلم های بلر برای آزمایش‌های کینتوسکوپ استفاده می‌کرد.
• قدم چهارم: شرکت بلر به مدت پنج سال فیلم های آپارات را در اختیار ادیسون قرار می داد. زیرا بین سال‌های 1892 و 1893، کداک با مشکلاتی در تولید مواجه شده بود. تا اینکه بلر در سال 1893 به دلیل پرونده های حقوقی ثبت اختراع، شرکت آمریکایی خود را ترک کرد و شرکت دیگری را در بریتانیا تأسیس کرد. در نتیجه ایستمن کداک تامین کننده فیلم های شرکت ادیسون شد.

آغاز امپراطوری کداک در اروپا

شرکت جدید بلر، به تامین کننده ی اصلی پیشگامان فیلمسازی اروپایی، از جمله برت اکرس، رابرت پل، جورج آلبرت اسمیت، چارلز اوربان، و برادران لومیر تبدیل شد. در سال 1896، پروژکتور های جدید فیلم آپارات به یک پایه فیلم کاملا شفاف نیاز داشتند که شرکت آمریکایی بلر قادر به تامین آن نبود. مدت کوتاهی پس از آن ایستمن کداک مدت شرکت را خرید و به تامین کننده اصلی فیلم آپارات تبدیل شد. لوئیس لومیر با ویکتور پلانشون همکاری کرد تا امولسیون صفحه عکاسی Lumière “Blue Label” (Etiquette Bleue) را برای استفاده در فیلم رول سلولوئیدی که در اوایل سال 1896 شروع شد، تطبیق دهد.

آغاز تولید فیلم های آپارات سینمایی

اولین فیلم آپارات سینمایی ایستمن در سال 1889 عرضه شد. در ابتدا فیلم همان فیلم عکاسی بود. تا سال 1916، فیلم‌های جداگانه «نوع سینمایی» عرضه شدند. از سال 1895، ایستمن فیلم آپاران های رولی خود را در رول های 65 فوتی عرضه کرد، در حالی که رول های بلر 75 فوتی بود. اگر به طول‌های طولانی‌تری نیاز بود، رول‌های نگاتیو را در یک اتاق تاریک به هم می چسباندند، اما این امر تا حد زیادی برای اکثر فیلم‌سازان نامطلوب بود. سازندگان فیلم‌های مستند بسیار مشتاق‌تر بودند که این روش را انجام دهند، اما فقط برای به تصویر کشیدن صحنه‌های طولانی‌تر. این مساله باعث تولید رول های چسب دار به طول 1000 فوت شد. American Mutoscope and Biograph اولین شرکت شناخته شده ای بود که از چنین فیلمی برای ضبط مبارزه ی بین جفریز و شارکی در 3 نوامبر 1899 استفاده کرد.

دهه ی 1910 و آغاز استاندارد سازی

در دهه ی 1910 با افزایش تعداد فیلم و فیلمسازان، تقاضا برای استانداردسازی افزایش یافت. فیلم 35 میلی متری به دلیل اشتراک دوربین های ادیسون و لومیر شروع به تبدیل شدن به محصول غالب کرد. مصرف‌کنندگان معمولاً فیلم بدون سوراخ می‌خریدند و مجبور می‌شدند آن را با سوراخ‌ کن هایی که اغلب نادقیق بودند سوراخ می‌کردند، که باعث ایجاد مشکل در چاپ برای فرمت  های مختلف می‌شد. در سال 1908، ساخت سوراخ کننده ها توسط بل و هاول آغاز شد. ایستمن کداک از دستگاه بل و هاول برای سوراخ کردن فیلم هایش استفاده کرد. در سال 1909، کمپانی فیلم ادیسون (Motion Picture Patents Trust) با چیزی که به استاندارد تبدیل شد موافقت کرد: استاندارد 35 میلی‌متری، با سوراخ‌های ادیسون و نسبت تصویر 33/1.

کداک و تولید فیلم های غیرقابل اشتعال

تا آن زمان تمام فیلم های آپارات بر روی پایه فیلم از جنس نیترات تولید می شدند که بسیار قابل اشتعال بود. اطفاء حریق فیلم نیترات عملا غیرممکن بود و تعداد قابل توجهی از تصادفات مرگبار در سالن های نمایش تئاتر رخ داده می داد. در این دوره فیلمسازی آماتور (فیلم های خانگی) نیز به آرامی توسعه یافت. سرانجام کداک یک پایه ی مقاوم در برابر حرارت برای را توسعه داد.

در سال 1909، آزمایش‌ها نشان داد که دی استات سلولز یک پایه جایگزین مناسب است، و کداک سال بعد شروع به فروش فیلم‌های پایه استات با عرض 22 میلی‌متر برای کمپانی ادیسون جهت استفاده در صفحه‌نمایش خانگی کرد، که به صورت تجاری در سال 1912 تولید شد.

دهه 1920 و تنوع حساسیت فیلم ها

در این دهه تولیدکنندگان فیلم آپارات شروع به تنوع بخشیدن به محصولات خود کردند. هر سازنده قبلاً یک آپارات نگاتیو (معمولاً ارتوکروماتیک) و یک آپارات چاپی ارائه کرده بود. در سال 1920، فیلم نوع F معروف به X-back برای خنثی کردن اثرات الکتریسیته ساکن بر روی فیلم معرفی شد که می‌توانست باعث ایجاد جرقه و ایجاد الگوهای نوردهی عجیب بر روی فیلم شود.

فیلم های آپارات پانکروماتیک

تولیدکنندگان دیگری نیز در دهه 1920 وارد بازار شدند، از جمله شرکت های آمریکایی E.I. Dupont de Nemours در 1926 و Gevaert بلژیکی در 1925. فیلم های آپارات پانکروماتیک رایج تر شد. پانکروماتیک که در سال 1913 برای استفاده در آزمایش های اولیه ی فیلم های رنگی مانند Kinemacolor ایجاد شد.

برای اولین بار در یک فیلم سیاه و سفید برای ضبط سکانس های بیرونی در ملکه دریا (1918) استفاده شد و در اصل به عنوان یک محصول سفارشی در دسترس بود. افزایش حساسیت آپارات به نور قرمز آن را به گزینه ای جذاب برای تصویر برداری سکانس های شب در نور روز تبدیل کرد. کداک در سال 1922 اسپانسر فیلم اسب سوار بی سر شد که به طور کامل با فیلم آپارات پانکروماتیک فیلمبرداری شد. اما فیلم پانکروماتیک هزینه ها را افزایش داد و برای چندین سال هیچ فیلم سینمایی به طور کامل با استفاده از آن تولید نشد.

حرکت به سمت انقراض

ضبط عکس‌ها و فیلم‌ها با دوربین دیجیتال صنعت فیلم‌سازی را تسخیر کرده است، چه رسد به زندگی شخصی ما. تولید و چاپ بسیار ارزان، عکاسی و فیلم دیجیتال را در اکنون و آینده محبوب کرده است. اما فیلم آنالوگ هنوز اینجاست و باقی خواهد ماند تا اینکه کاملاً منقرض شود.

استفاده از فیلم آنالوگ تا اوایل قرن بیست و یکم روش غالب سینماتوگرافی باقی ماند، تا زمانی که فرمت های دیجیتال جایگزین استفاده از فیلم آپارات در بسیاری از کاربردها شد. این امر همچنین باعث شده است که پروژکتورهای فیلم با پروژکتور دیجیتال جایگزین شوند.

با وجود این، برخی از فیلمسازان همچنان به دلایل زیبایی شناختی، فیلم آنالوگ را انتخاب می کنند. فیلم‌هایی که کاملاً بر روی فیلم‌های فتوشیمیایی یا با ترکیبی از روش‌های آنالوگ و دیجیتال تولید می‌شوند در اقلیت هستند، اما حضور پایداری در بین فیلم‌های هنری دارند.