چند نکته ی خواندنی درباره ی کارگردان فیلم جنجالی بلوند، اندرو دومینیک

تحلیل های شاعرانه ی یک ذهن جنایی

علیرغم گذشت 60 سال از مرگ پر سر و صدا و مشکوک مریلین مونرو، هنوز نام او در صدر تیتر اخبار مربوط به هنرمندان و سینما دیده می شود.  از جنجال پس از پوشیدن لباس نمادین مریلین توسط کیم کارداشیان در مت گالا گرفته تا اکران فیلم سینمایی بلوند از نتفلیکس، فیلمی درباره زندگی مرلین که بر اساس رمانی به همین نام ساخته شده.

نمی توان انکار کرد که مریلین مونرو یک افسانه است. یک بازیگر زن بسیار جذاب با رفتاری کمی بچه گانه و در عین حال زندگی پیچیده. مریلین هیچ پیشینه ی خانوادگی نداشت که او را برای رسیدن به شهرت کمک کند، و همین یکی از دلایل جذابیت زندگی خصوصی مریلین مونرو برای طرفدارانش است. این موضوع یکی از دلایل مهمی است که فیلم بلوند (Blonde) بلافاصله پس از اکران آن توجه زیادی را به خود جلب کند.

فیلم بلوند به کارگردانی اندرو دومینیک (Andrew Dominik) کارگردان 55 ساله ی استرالیایی، سپتامبر 2022 در نتفلیکس به نمایش درآمد. اندرو دومینیک، بیشتر از یک دهه قبل به‌طور جدی تصمیم به ساختن این فیلم گرفت و در طول سال‌ها، بارها این پروژه با بازیگرانی مانند نائومی واتس، جسیکا چستین و شارلیز ترون برای ایفای نقش مونرو به مرحله ی پیش تولید رسید و دوباره از هم پاشید. سرانجام پس از 14 سال، دومینیک با آنا د آرماس (Ana de Armas) به عنوان نقش اصلی، به آرزوی خود جامه عمل پوشاند.

به بهانه ی اکران این فیلم پر سر و صدای جدید در نتفلیکس، در این مقاله ی یلووال مدیا به سراغ کارگردان بلوند رفته ایم. برای خواندن حقایقی جالب درباره ی اندرو دومینیک و کارگردانی فیلم بلوند، با ما همراه باشید.

ظهور یک اسکورسیزی جدید

با داشتن درک مارتین اسکورسیزی از رفتار مجرمانه و نگاه ترنس مالیک به محیط هایی که می تواند شخصیت های ساکن در آنها را تحت تاثیر قرار دهد، اندرو دومینیک چیزی بیش از یک فیلمساز معمولی است. دومینیک در کارنامه ی حرفه ای خود، کارگردانی سه فیلم  بلند را دارد که در آن ها رفتار مجرمانه را از منظر شخصیت‌هایی که کاملاً متعهد به روش‌های غیراخلاقی خود هستند، نشان می‌دهد.

هیچ یک از فیلم های او شامل شخصیت های قهرمان و تبهکار سیاه و سفید مطلق نمی شود. در واقع، تقریباً همه ی کاراکترهای مهم در فیلم‌شناسی دومینیک تاکنون قاتل بوده اند. با این وجود، تکنیک عجیب او باعث می شود مخاطبان نتوانند شخصیت ها را قضاوت کنند یا از آن ها متنفر شوند.

یک درام جنایی شگفت انگیز

اولین کار او، چاپر (Chopper)، داستان زندگی مارک چاپر رید، یک جنایتکار افسانه ای را روایت می کند که زندگی نامه خود را در حین گذراندن حکم خود در زندان نوشت. کتاب او به نام «از درون» که فیلم بر اساس آن ساخته شده است، جز کتاب های بسیار پرفروش‌ بود. این فیلم توجه بسیاری از منتقدان را به خود جلب و بازخوردهای مثبتی دریافت کرد و دومینیک را به سمت پروژه های بعدی سوق داد.

یک وسترن شاعرانه

وقفه ی هفت ساله ی کارگردان استرالیایی ارزش انتظار را داشت: فیلم دوم او، «قتل جسی جیمز توسط رابرت فورد بزدل»، یک وسترن شاعرانه است که در پایان آن کشته شدن شخصیت اصلی ، در واقع انتهای رقص طولانی مرگ که با تصاویر خیره کننده و دیالوگ های آرام همراه و با شلیک گلوله تمام می شود.

سوپراستار معروف هالیوود، برد پیت (تروی) در این درام وسترن که بر اساس رمان پرفروش ران هنسن The Assassination Of Jesse James By The Coward Robert Ford ساخته شده است، در نقش جسی جیمز، یاغی افسانه ای نقش آفرینی می کند. جسی جیمز مرد کاریزماتیک، خرافاتی و بداخلاق است که ریاست یک گروه جنجالی از قانون شکنان و یاغی ها را بر عهده دارد. رابرت فورد جوان که قصد دارد جای جسی را بگیرد، نقشه‌ای برای کشتن سریع‌ترین تیرانداز در غرب آمریکا  طراحی می‌کند. اما پس از تیراندازی به جسی جیمز، بقیه روزهای خود را در عذاب قتل بی‌رحمانه مربی سابق و قهرمانی که روزگاری او را می پرستید، سپری می‌کند.

یک کمدی سیاه و هیجان انگیز

فیلم سوم دومینیک، «کشتن با لطافت» که در سال 2012 اکران شد، به دنیایی تاریک‌تر از اولین فیلم او بازمی‌گردد. در این فیلم از روابط بین فردی شخصیت ها و مجرمان فراتر می‌رود تا رفتار آنها را در چارچوب خواسته‌های سرمایه‌داری و جنایت های سازمان یافته قرار دهد.

کشتن با لطافت، یک سری وحشتناک و دلهره آور از قتل های بی رحمانه و دردناک را نمایش می دهد. قتل هایی که عمدتا توسط مردانی که یکدیگر را می شناسند انجام می شود. در شهری بایر که معمولاً شب است، اغلب بارانی است و هرگز به عنوان نیواورلئان قابل شناسایی نیست. اگرچه حتی این فیلم جنایی-پلیسی نیز امضای دومینیک را دارد، فضایی شاعرانه.

دومینیک تحت سلطه ی بلوند

اگر مسیر پیش از ساختن فیلم بلوند طولانی بود، طی مسیر پس از اکران آن هم به همان اندازه دشوار است، زیرا فیلمساز خود را در حال بحث و جدل‌هایی می‌بیند که فیلم ایجاد کرده است. دومینیک از اینکه نتفلیکس فیلم  را در رتبه بندی مناسب برای بالای 17 سال را در نظر گرفته تعجب کرده و می گوید: «بلوند یک داستان تخیلی است. این یک اثر بیوگرافی نیست. من هرگز ادعا نمی کنم که چنین است».

چرا دومینیک 14 سال برای ساختن این فیلم تلاش کرد؟ چرا بلوند برای او این قدر اهمیت داشت؟ او در یکی از مصاحبه هایش به این سوال جواب می دهد: «من بارها سعی کردم که این کار را متوقف کنم، اما ایده ی ساخت فیلم از ذهنم خارج نمی شد. بلوند مدام قلبم را می‌شکست. ایده پیش از اینکه به مرحله ی ساخت برسد از هم می پاشید و من تصمیم میگرفتم که رها کنم. و بعد متوجه می شدم که دوباره به آن و اینکه چطور می‌توانم این کار را انجام دهم فکر می کنم. من مدام روی آن کار می کردم. بلوند روی من تسلط داشت و من نمی توانستم کاری در این مورد انجام دهم. و بسیار خوشحالم که موفق شدم، زیرا همه کارهای دیگری که در آن دوره انجام دادم فقط کارهایی بود که انجام دادم زیرا نمی توانستم بلوند را بسازم».

نگاه نورما جین به زندگی مریلین

دومینیک یک فیلم ساز متفاوت است. همانطور که در ابتدای این مقاله ی یلووال مدیا گفتیم، نگاه خاص او به افراد و محیط اطرافش او را از سایر فیلم سازهای معمولی متمایز کرده است. آنا د آرماس، بازیگر نقش مریلین مونرو در بلوند می گوید: «از همان ابتدا جاه طلبی های اندرو برای ارائه نسخه ای از زندگی مریلین مونرو از نگاه خود مریلین،  بسیار واضح بود. او می‌خواست دنیا احساس واقعی نه تنها مرلین، بلکه نورما جین را نیز ببیند. به نظر من  این جسورانه‌ترین، تهاجمی ترین و فمینیست‌ترین برداشتی بود که تا به حال از داستان زندگی مریلین دیده بودم». و این چند جمله به خوبی گویای دلیل موفقیت این کارگردان کم کار و سختگیر استرالیایی را نشان می دهند.