هرآنچه باید از کامرون بدانیم

جیمز کامرون، مردی که پا به نقاطی از جهان گذاشته که تا به حال هیچ انسانی نرفته و دست به ساخت فیلم هایی زده که کمتر کارگردانی به سراغش میرود، متولد سال 1954 است و حالا شصت و هشت سال سن دارد. در سن بیست سالگی ترک تحصیل کرده است چراکه به قول هم ملیتی هایش درس خواندن که فنجان چایی برای همه نیست! و اولین شغل حرفه ای که دنبال میکرده با خصوصیات ظاهری و خلقیات کنون اش هیچ سازگار نبود. مرد لاغر اندام و خوش قیافه سفیدرویی را در نظر بگیرید که پشت کامیون نشسته است. حالا همین مرد که هیچ شباهتی به راننده کامیون ها ندارد، سال 1977 فیلم جنگ ستارگان را تماشا میکند و تبدیل به کارگردانی میشود که بررسی زندگی پر ماجرا و اعجاب انگیزش این مقاله از یلووال مدیا را به خود اختصاص میدهد.

پیوند کامرون با نقاشی و رویا

کامرون در یکی از مصاحبه هایش بازگو میکند که شبی در کودکی اش رویای بسیار زیبا و پر از رنگ و ظرافتی را میبیند و صبح که بیدار میشود آرزو میکند که کاش نقاشی بلد بود تا آن را بکشد. در لحظه ای به سرش میکوبد و میگوید: “خب احمق! نقاشی اش کن.” خواستگاه بسیاری از شخصیت های فیلم های کامرون من جمله آواتار و ترمیناتور از خواب ها و رویاهای او سرچشمه میگیرند. حتی بیماری و هذیان هایش نیز به کمک مغز خلاقش در می آمدند. یک شب در جریانات فیلمبرداری Piranha II: The Spawning وقتی تنش در تب میسوخت مغزش درحال کشیدن یک ربات شکست ناپذیر شده بود. و همان ربات شکست ناپذیر، ترمیناتور را خلق کرد.

جیمز کامرون و ترمیناتور

کامرون سناریو ترمیناتور را در ماشینش نوشته بود. ماجرا یک ربات در ظاهر انسان که از آینده به سال 1984 بازگشته است و قصد قتل خدمتکار رستورانی را میکند که پسر او بعد ها بر علیه او و ربات ها به جنگ برمیخیزد. این اولین میخی بود که کامرون محکم بر دهان منتقدان کوبید و او مورد تشویق و تحسین بسیاری از تهیه کنندگان و منتقدین قرار گرفت. نقش اول این فیلم را آرنولد شواتزنگر بازی کرد و لیندا همیلتون (همسر سابق کامرون) در قالب شخصیت سارا کنر ایفای نقش کرد. ترمیناتور 2 در سال 1991 اولین پله ای به سمت جهان اعجاب انگیز جلوه های ویژه کامرون بود. پس از پخش این فیلم، کامرون دستش را سمت بهترین جلوه های ویژه دراز کرد و آن را تا کنون در تمامی آثارش در دستان خودش نگاه داشته است.

کامرون و تایتانیک

غرق شدن کشتی تایتانیک در دو ساعت و چهل دقیقه رخ داده است و مدت زمان فیلم تایتانیک ساخته کامرون در سال 1995 درست دو ساعت و چهل دقیقه است. فکر میکنم همین یک جمله برای نشان دادن میزان دقت و ریزه کاری که جیمز کامرون برای این فیلم به کار گرفته، کافی باشد. همانطور که پیشتر نیز اشاره کردم، نقاشی برای کامرون مقدس است و این در تایتانیک نیز دیده میشود. تصویری که جک داوسون (لئوناردو دیکاپریو) از رز (کیت وینسلت) نقاشی میکند را کامرون با دست های خودش کشیده است تا همه چیز به واقعیت نزدیکتر باشد. جیمز کامرون بارها به اقیانوس اطلس شیرجه زد و علاوه بر اینکه فیلم های کشتی واقعی را گرفت و در فیلم استفاده کرد، دیالوگ های لحظه غرق شدن را در طول غواصی اش نوشت. ثمره این همه دقت و ظرافت نامزد شدن در 14 آیتم اسکار و برنده 11 جایزه از آنها بود.

یک بند انگشت تا واقعیت

با اینکه کامرون در رزومه خودش آثار تخیلی زیاد دارد و زیادی با موجودات ساختگی دست و پنجه نرم میکند اما هیچگاه اهمیت جایگاه واقعیت را از یاد نمیبرد. همچنین در پشت صحنه تمام فیلم هایش این احساس را به هم تیمی هایش نیز انتقال میدهد. بد نیست بدانید که او به قدری در کارش جدی و اغلب عصبیست که بازیگران کار با وی را سخت میدانند و از او میترسند. با این حال آرنولد شواتزنگر میگوید: “هر وقت که ما صحنه‌ای را بازی می‌کردیم او آنقدر آن را تکرار می‌کرد تا کاملا قابل باور شود. این واقعا نکته کلیدی است که در هر صحنه‌ای این عمل تکرار شود به طور مثال او در ترمیناتور طوری بازیگران را رهبری می‌کرد که در آخر باورم شده بود که واقعا یک ماشین هستم.”خود کامرون نیز در تایید ستایش واقعیت میگوید: در واقع من مدت‌هاست که از هالیوود رفته‌ام. البته این را هم بگویم که هالیوود هم جنبه‌ی خوب و هم جنبه‌ی بد دارد. جنبه‌ی خوب‌اش این است که محل حضور کسانی است که از سراسر دنیا می‌آیند تا فیلم بسازند. اما جنبه‌ی بد و دلسردکننده‌اش این زرق و برق‌ها و فاصله گرفتن از واقعیت است.

جیمز کامرون و آواتار

کامرون در این روزها بعد از سیزده سال غیبت دوباره با اکران فیلم آواتار 2 به سینماها بازمیگردد و این دوباره توجه ما را به سمت آواتار جلب میکند. فیلمی که قبل از مارول (avengers: end game) و جذابیتش برای قشر بزرگی از جامعه عنوان پرفروش ترین فیلم تاریخ سینما را به دوش میکشید. آواتارهایی که این بار برخلاف کاراکتر ترمیناتور از یک رویای آبی مسرت بخش سرچشمه میگیرند. آواتار سنگ های زیادی پیش پای کامرون انداخت چرا که تبدیل کردن تصویر روی کاغذ به واقعیت در یک کیفیت مطلوب در سال 1995 غیرممکن بود. نه تجهیزات و نه بودجه کورد نیاز برای ساخت فیلم کافی نبودند و شاید همین باعث برانگیخته شدن روحیه شکست ناپذیر کامرون شد که حالا برای چند آواتار آینده نیز برنامه ریزی کرده است. با همه این ها آواتار در سال 2009 بعد از چهارسالی که برای ساختش زمان صرف شده بود اکران شد و دو میلیارد و هفتصد و چهل میلیون دلار فروش داشت. و حالا در 16م دسامبر قرار است آواتارهایی را ببینیم که با دریا خو گرفتند و جنگ و جدال جیک سالی بر سر پیدا کردن پسرخوانده اش با انسان ها، صحنه های اکشن بسیاری در پی خواهد داشت. هر آنچه در این مقاله از یلووال مدیا خواندید مروری بر زندگی جیمز کامرون و ماجرای ساخت مهمترین آثارش در طول زندگی حرفه ای او بود که امیدواریم برای شما خواننده گرامی مفید واقع شده باشد.