نگاهی به فیلم بچه ها به ما نگاه می کنند به کارگردانی ویتوریو دسیکا

ویتوریو دسیکا در دهه سی و اوایل دهه چهل میلادی سال ها در عرصه سینما فعالیت داشت؛ علاوه بر کارگردانی یکی از نخستین بازیگران مشهور سینمای ایتالیا به شمار می رفت که بیشتر فیلم هایی که به عنوان بازیگر در آن حضور داشت آثار درخشان کمدی بودند؛ اما با فیلم بچه ها به ما نگاه می کنند از یک کارگردان تازه کار به یک کارگردان مطرح ایتالیایی تبدیل شد و بعدها وقتی که فیلم دزد دوچرخه را ساخت نامش از مرزهای ایتالیا فراتر رفت و جهانی شد. در این نوشتار یلووال مدیا نگاهی داریم به کارگردانی فیلم بچه ها به ما نگاه می کنند.

داستان فیلم

پریکو درگیر مشکلات پدر و مادرش است، پس از آن که پدر متوجه بی وفایی همسرش می شود خودکشی می کند و پریکو مادرش را مسبب مرگ پدرش می داند.

مضامین انتقادی در نئورئالیسم

در مطرح شدن نام دسیکا برای فیلم بچه ها به ما نگاه می کنند، چزاره زاواتینی فیلمنامه نویس با او همکاری داشت که فیلمنامه دقیق او نگاهی گیراتر و جدی تر از کودکان به نمایش گذاشت که به واقعیت بسیار نزدیک بود. فیلم بچه ها نگاهمان می کنند در نگاه اول یک فیلم ساده و معمولی است اما با نگاهی دقیق تر و ظریف تر با دنیایی تازه روبه رو می شویم که در نزدیکی ما وجود دارد اما به آن توجه چندانی نداریم.

دسیکا و زاواتینی برآن بودند که با مضمون قربانی شدن کودکی  به دست بزرگسالان؛ می تواند انتقادی باشد بر جامعه بزرگسالان.

داستان کلی فیلم

داستانی که دسیکا روایت می کند درباره یک پسربچه است با بازی لوچیانو آمبروزیس، به نام پریکو که با تصویرهای حیرت انگیزی در قالب یک واقعیت به نمایش در می آید.

پریکو در این فیلم نماینده یک نسل است. تصویر غمناک، معصوم و بی گناه پسربچه ای که با بی عدالتی و معضلات اجتماعی پرورده می شود. نقش اصلی داستان پریکو است و فیلم حول شرایط بغرنج او می چرخد. او که کودکی بیشتر نیست قربانی مشکلات و معضلات خانوادگی است. پدر و مادرش درگیر مشکلی هستند که بانیش مادر است.

از معصومیت کودکان تا خلق نئورئالیسم

دسیکا در فیلم بچه ها به ما نگاه می کنند، با نگاهی که به زندگی معصومانه کودکان داشت، توانست به یک سبک دست پیدا کند که آن هم سبک نئورئالیسم بود. در واقع دسیکا یکی از کسانی بود که با ساختن این سبک فلم موفق شد نخستین جرقه های ورود به عرصه نئورئالیسم را بزند که مهم ترین ویژگی این سبک ساختن فیلم درباره زندگی آدم های ساده و معمولی بود این سبک با به تصویر کشیدن بازتاب زندگی روزمره آدم ها، نوعی از جذابیت را به تصویر کشید.

فیلم با استفاده از عناصر مناسب و دقیق انتقاد کلی از نوع روابط در جامعه را مطرح می سازد. دسیکا با آن که در فیلم کاملا تماشاگران را تحت تاثیر قرار داده اما از احساساتی گرایی  پرهیز می کند و داستانش را به سلامت نقل می کند.

کارگردانی در جنگ جهانی دوم

بچه ها به ما نگاه می کنند، تحت تاثیر دورانی است که فیلم در آن ساخته می شود. فیلم محصول سال 1943 است، یعنی در روزگار جنگ خانمان سوز دوم و دورانی سخت برای ایتالیا که زیر سایه فاشیسم و معضلات آن مردم زندگی می کردند. البته در فیلم هیچ صحنه جنگی نمی بینیم اما حاکمیت و سیاهی آن بر روی شهر و مردم به وضوح دیده می شود و بیننده شاهد فقر و مشکلات اجتماعی، زوال حس انسانی آدم ها در فضایی گرفته است و کاراکترها شخصیت هایی هستند غمگین و خسته که با شادی بیگانه اند. با نگاهی دیگر آدم هایی که دسیکا روایت می کند تنها خواستار یک چیزند و آن آرامش است. دسیکا با لحنی انتقادی و در عین حال با تصویرهای بسیار صاف و ساده به ریشه یابی این معضلات می پردازد.