تئاتر خیابانی چیست و از کجا شروع شد

اگر خوش شانس باشید، خیابان ها هم گاهی میتوانند غافلگیرتان کنند. مخصوصا اگر شیفته تئاتر باشید. در تعریفی ساده، همانطور که از اسمش پیداست، تئاتر های خیابانی یا Street Performance هر آنچه که در پلاتو ها و بلک باکس ها رخ میدهد را از دل تاریکی به روشنایی چشمگیری می کشانند که همین موضوع سبب میشود محتوای نمایش، به اندازه یک سن 90 تا 110 سانتی متری به مردم و معضلاتشان نزدیکتر باشد. اهمیت تاثیر این نمایش بر جامعه و هنر تئاتر قابل چشم پوشی نیست. بنابراین در این مقاله از یلووال مدیا به بررسی تاریخچه ای از تئاتر های خیابانی و ردپایی که در تئاتر و اجتماع بر جای میگذارند خواهیم پرداخت.

تاریخچه تئاتر خیابانی

-قرن پانزدهم میلادی

قدمت اجراهای خیابانی به قرون وسطی بازمیگردد. البته با این تفاوت که در ابتدا هیچ شبیه به یک نمایش نبود. بازرگانان برای جذب مشتری های جدید و بیشتر، از کمدین ها، نوازدگان، شعبده بازان و رقصندگان استفاده میکردند. هنرمندان مشتاق و متکدیان در زمانی کوتاه آن را به چشم یک منبع درآمد دیدند که آنها نیز می توانند برای انعام های ناچیز اجرا کنند و به جنبش اجرای خیابانی پیوستند. به زودی مشکلات عجیبی سبب آزار مردم شد. “مشکل موسیقی خیابانی” در لندن ظهور کرد. صدای موسیقی آزار دهنده به قدری بلند بود که چارلز دیکنز ادعا کرد که او توسط نوازندگان خیابانی مورد آزار و اذیت، نگران، خسته و تقریباً دیوانه شده است. حالا زمان برگشتن سکوتی لذتبخش به خیابان های لندن بود.

-قرن هفدهم تا حال حاضر

حالا نوبت قدرت نمایی بود. در نتیجه، قانون پلیس متروپولیتن سال 1864 معرفی شد که محدودیت‌های سختی را بر عملکرد خیابانی اعمال می‌کرد. حتی تا به امروز، برای هر کسی که مایل به اجرای برنامه در محله لندن است، مجوز لازم است. حتی یک قانون قدیمی تر اجرای خیابانی در سال 462 قبل از میلاد اجرا شد. در رم هر مجری که در شوخی هایش از مقامات یا دولت میگفت به قتل می رسید. با این حال اجرای خیابانی در ایالات متحده متفاوت بود. مستعمرات استرالیا قوانین اجرای خیابانی خود را پس از لندن تنظیم کردند و به پلیس این قدرت را دادند که هنرمندان خیابانی را که با حرکت روزمره عابران پیاده و ترافیک تداخل داشتند، جابجا کند. این قانون کاملاً مبهم بود، و بنابراین در بسیاری از قرن‌های 19 و 20، سرگرمی‌کنندگان خیابانی در استرالیا مطمئن نبودند که آیا می‌توانند اجرای خود را کامل کنند یا نه. در باب معضلات و سنگ های پیش روی آنان در مقاله ای مجزا از یووال مدیا خواهیم پرداخت. امروزه، محدودیت‌های تئاتر خیابانی هنوز در استرالیا وجود دارد. با این حال، هر شهر مجموعه ای مشخص از قوانین را مطرح کرده است که انطباق را قابل دسترس تر و قابل پیش بینی تر می کند.

انواع تئاترهای خیابانی

در گذر زمان با افزایش سطح فرهنگی در اکثر جوامع، متد ها و روش هایی پیشرفته تر و کارآمدتر برای اجراهای خیابانی به دست آمد.

1. «نمایش های دایره ای» به نمایش هایی گفته می شود که تمایل دارند جمعیتی را دور خود جمع کنند. معمولاً شروع و پایان مشخصی دارند. معمولاً اینها همراه با تئاتر خیابانی، عروسک گردانی، شعبده بازان، کمدین ها، آکروبات ها، شعبده بازها و گاهی اوقات نوازندگان انجام می شود. نمایش های دایره ای می توانند پردرآمدترین باشند. گاهی اوقات جمعیت جذب شده می تواند بسیار زیاد باشد. یک اتوبوس خوب جمعیت را کنترل می کند تا مشتریان مانع از تردد پیاده نشوند.
2. «نمایش‌های پیاده‌روی» معمولاً جایی است که اتوبوس‌کننده یک تندیس زنده یا موزیکال را اجرا می‌کند که شروع یا پایان مشخصی ندارد و عموم مردم معمولاً برای مدت کوتاهی تماشا می‌کنند. اگر نمایش غیرعادی یا بسیار پرطرفدار باشد، ممکن است یک نمایش دایره‌ای تبدیل شود.
3. «بازیگران استاپ لایت» در حالی که چراغ‌های راهنمایی قرمز هستند، عمل خود را ارائه می‌کنند و از سرنشینان وسایل نقلیه در خط عابر پیاده کمک می‌گیرند. انواع رشته ها را می توان در چنین قالبی استفاده کرد ( شعبده بازی، بریک رقص، حتی ترفندهای جادویی). به دلیل زمان کوتاهی که در اختیار آنها قرار دارد، اجراکنندگان استاپ لایت باید یک روال بسیار کوتاه و فشرده داشته باشند. این شکل در آمریکای لاتین بیشتر از جاهای دیگر دیده می شود.

تجهیزات بازیگران تئاتر های خیابانی

حالا که از سن خبری نیست، انتخاب مکانی مناسب برای اجرا نکته ای حائز اهمیت است. مکانی که یک اجرا خیابانی در آن رخ می دهد “پیچ” نامیده می شود. زمین‌های پرطرفدار معمولاً مکان‌های عمومی با حجم زیاد ترافیک عابران پیاده، دید بالا، سر و صدای کم پس‌زمینه و حداقل عناصر تداخل ممکن هستند. مکان‌های خوب ممکن است شامل نقاط توریستی، پارک‌های محبوب، مناطق تفریحی از جمله بسیاری از رستوران‌ها، کافه‌ها، تئاترها، مترو و ایستگاه‌های اتوبوس، ورزشگاه ها یا اماکن دیگر باشد.

نکته بعدی فراهم کردن یک محل مناسب برای نورپردازی طبیعی و صحنه پردازی است.کارگردانان و عوامل اجرا باید به این موضوع دقت داشته باشند که زمان وضوح و درخشش بازیگرانشان بر صحنه باید در ساعاتی صورت گیرد که مردم در خیابان ها حضور داشته باشند و در عین حال روشنایی روز و تهیه دکور مناسب در آن ساعات خاص برایشان ممکن باشد. در همین راستا شیوه های گوناگونی جهت نورپردازی طبیعی به لطف محبوبیت تئاتر های خیابانی صورت گرفته است.