آدرین برودی، که در سال ۲۰۰۳ به عنوان جوانترین فرد برنده جایزه اسکار بهترین بازیگر مرد شد، با دریافت دومین مجسمه اسکار خود رکورد دیگری را نیز شکست. این بازیگر که برای نقشآفرینی در فیلم برتالیست به کارگردانی بریدی کوربت برنده اسکار 2025 شد، در مراسم اهدای جایزه به مدت ۵ دقیقه و ۳۶ ثانیه صحبت کرد و طولانیترین سخنرانی پذیرش جایزه در تاریخ آکادمی را انجام داد. این رکورد روز سهشنبه توسط گینس جهانی تأیید شد.
برودی سخنرانی پنج دقیقهای خود را با قدردانی از زندگی و حرفهای که در اختیارش قرار داده است، آغاز کرد و به بینندگان گفت: «بازیگری حرفهای بسیار شکننده است. بسیار پر زرق و برق به نظر می رسد، و در لحظات خاص اینطور است. مهم نیست در کجای حرفه خود هستید، مهم نیست که چه کارهایی انجام داده اید، همه چیز می تواند از بین برود. و فکر میکنم چیزی که این شب را خاصتر میکند، آگاهی از آن است، و قدردانی از اینکه هنوز می توانم کاری را که دوست دارم انجام دهم.»
اگر شما نیز علاقمند هستید بیشتر در مورد این هنرمند موفق بدانید، در ادامه این مقاله از یلووال مدیا با ما همراه باشید.
کودکی و نوجوانی
آدرین برودی متولد ۱۴ آوریل ۱۹۷۳ در کوئینز، نیویورک، ایالات متحده است. برودی در کودکی به کلاسهای بازیگری میرفت و قبل از رسیدن به دبیرستان در نمایشهای تجربی و آفبرادوی بازی میکرد. او در دبیرستان موسیقی و هنرهای نمایشی فیورلو اچ. لاگواردیا تحصیل کرد و در فیلم تلویزیونی «Home at Last» (۱۹۸۸) دربارهی برنامهی قطار یتیمان، نقش یک یتیم را بازی کرد. برودی اولین حضور سینمایی خود را با نقشی کوچک در فیلم آنتولوژی «داستان های نیویورک» (۱۹۸۹) تجربه کرد. او همچنین قبل از این که به لسآنجلس نقل مکان کند، مدت زمان کوتاهی در دانشگاه استونی بروک و کالج کوئینز تحصیل کرد.
ابتدای مسیر بازیگری
برودی در ابتدای مسیر بازیگری حرفه ای خود در فیلم مستقل «The Boy Who Cried Bitch» (۱۹۹۱) و فیلم استیون سودربرگ «پادشاه جهنم» (۱۹۹۳) ظاهر شد. او نقش یک بازیکن بیسبال را در فیلم «فرشتگان در زمین بیسبال» (۱۹۹۴) بازی کرد و در درام ناموفق «Ten Benny» (۱۹۹۵) نقش اصلی را داشت. در سال ۱۹۹۸ او در فیلم ترنس مالیک «خط باریک سرخ» بازی کرد، اما نقش او تا حد زیادی در مرحله تدوین حذف شد. سپس برودی برای بازی در نقش یک نوازنده پانک راک مشتاق در فیلم اسپایک لی «تابستان سم» (۱۹۹۹) مورد توجه قرار گرفت و در فیلمهای «ارتفاعات آزادی» (۱۹۹۹) به کارگردانی بری لوینسون و «نان و گل های سرخ» (۲۰۰۰) به کارگردانی کن لوچ ظاهر شد.
درخشش در پیانیست
در فیلم «پیانیست»، که بر اساس خاطرات واقعی شپیلمن ساخته شده است، برودی به شخصیت وقار بخشید. او نقش یک یک موزیسین موفق را بازی کرد که در ابتدا به نظر میرسد از پیشروی نازیها متحیر است اما به زودی وحشت هولوکاست را درک میکند. بازی او علاوه بر جایزه اسکار، جایزه سزار بهترین بازیگر مرد را نیز برایش به ارمغان آورد. نقشهای بعدی برودی شامل احمق روستا در فیلم «دهکده» (۲۰۰۴) به کارگردانی ام. نایت شیامالان، یک نمایشنامهنویس در فیلم «کینگ کونگ» (۲۰۰۵) به کارگردانی پیتر جکسون، لئونارد چس در فیلم «کادیلاک رکوردز» (۲۰۰۸) و سالوادور دالی در فیلم «نیمهشب در پاریس» (۲۰۱۱) به کارگردانی وودی آلن بود.
برودی در هتل بزرگ بوداپست
فیلمهای بعدی برودی شامل درام جنگ جهانی دوم «حمله هوایی» (۲۰۱۸) و «کلین» (۲۰۲۰) بود. همچنین او یک فیلمنامه دربارهی یک مرد زبالهگرد با گذشتهای خشن نوشت. در این مدت برودی در چندین فیلم وس اندرسون نیز ظاهر شد، از جمله «دارجلینگ محدود» (۲۰۰۷)، «هتل بزرگ بوداپست» (۲۰۱۴)، «گزارش فرانسوی» (۲۰۲۱) و «شهر سیارکی» (۲۰۲۳). علاوه بر این، او صداپیشهی موش صحرایی در فیلم «آقای فاکس شگفتانگیز» (۲۰۰۹) اندرسون بود.
برودی در سال 2024 برای بازی تاثیرگذار خود در فیلم «بروتالیست»، دربارهی یک معمار مجارستانی خیالی و بازمانده هولوکاست به نام لاسلو توت، که پس از جنگ جهانی دوم به ایالات متحده نقل مکان میکند، تحسین منتقدان را به دست آورد. او برای این نقش یک جایزه گلدن گلوب و یک نامزدی اسکار دریافت کرد. این فیلم مبارزات و پیروزیهای توت را در حالی که زندگی و حرفهاش را بازسازی میکند، روایت میکند.
نقشهای تلویزیونی
برودی گاهی اوقات در تلویزیون ظاهر میشد. او در نقش اصلی مینیسریال «هودینی» (۲۰۱۴) بازی کرد و برای بازی خود نامزد جایزه امی شد. در سال ۲۰۱۷ برودی نقش تکرارشوندهای در سریال «پیکی بلایندرز» داشت. او بعدا در «چپلویت» (۲۰۲۱)، یک مینیسریال بر اساس داستان کوتاه استیون کینگ با عنوان «Jerusalem’s Lot»، دربارهی یک کاپیتان دریایی در دههی ۱۸۵۰ که به خانه خانوادگیاش بازمیگردد و کشف میکند که ممکن است این خانه تسخیر شده باشد، بازی کرد. همچنین در سال ۲۰۲۱ برودی برای بازی در نقش یک سرمایهگذار میلیاردر در سریال تلویزیونی «جانشینی» تحسین شد و نامزد جایزه امی شد. همچنین در سریال « زمان برنده شدن: ظهور سلسله لیکرز » (۲۰۲۲–۲۳)، برودی در نقش پت رایلی، مربی لسآنجلس لیکرز در NBA بازی کرد.
سخن آخر
اما اینجا نکتهای وجود دارد: قدرت برودی تنها در جوایز درخشانش نیست؛ بلکه در این است که او از تعریف شنیدن امتناع میکند. او آن مردی نیست که در بار بنشیند و مارتینی بنوشد در حالی که به بازتاب خود در مجسمه اسکار نگاه میکند. نه، برای برودی، همهچیز دربارهی بازی است. کشف دورترین و زیباترین گوشههای هنرش. او یک هنرمندِ است، که دائما به دنبال افقهای خلاقانه جدید می گردد. اگر هدف او تحسین بود، سالها پیش به یک جزیره آفتابگرفته با یک کوکتل در دست بازنشسته میشد. اما نه، آدرین برودی اینگونه ساخته نشده است.
منبع: وبسایت britannica
کپی لینک
دانلود
اشتراک گذاری
کپی کردن لینک
