مروری بر طراحی صحنه سریال صد سال تنهایی

یکی از سریال هایی که پخش آن در روزهای انتهایی سال 2024 آغاز شد و بلافاصله توجه بسیاری از مردم و منتقدان را به خود جلب کرد، صد سال تنهایی است. به دلیل فضای خاص داستان، طراحی صحنه و انتخاب مکان سریال صد سال تنهایی نقش کلیدی در به تصویر کشیدن جهان خیالی ماکوندو و عمق داستان گابریل گارسیا مارکز دارد. ماکوندو، با تمام جزئیات جادویی و واقعی‌اش، این سریال نیازمند فضاسازی است که هم جوهره‌ی فرهنگی و تاریخی آمریکای لاتین را منعکس کند و هم احساسات لطیف و پیچیده‌ی روایت رئالیسم جادویی را به تصویر بکشد. انتخاب مکان و طراحی صحنه باید بتوانند حالتی میان واقعیت و خیال را خلق کنند، تا مخاطب را به قلب روایت و خانواده‌ی بوئندیا ببرند.

فرناندا پرز، یکی از نویسندگان مشهور نشریه ووگ است. او برای تهیه یک گزارش جامع از محل فیلمبرداری این سریال به کلمیبا سفر کرده و ماحصل این سفر را منتشر کرده است. در این مقاله یلووال مدیا، ما نیز با فرناندا همراه می شویم تا از جزئیات مراحل ساخت این سریال جذاب مطلع شویم. با ما همراه باشید.

ارزش تولید چیست؟

اولین باری که اصطلاح «ارزش‌های تولید» را شنیدم در کلاس فیلم شناسی در کالج بود. استاد در مورد این صحبت می‌کرد که علیرغم اینکه شما یک فیلم را دوست دارید یا نه، ارزش تولید آن غیرقابل انکار است. من این جمله را دوست داشتم و شروع به دیدن فیلم ها با این دیدگاه کردم. شما می توانید ارزش تولید را در لباس‌ها، صحنه‌ها، عکاسی، نورپردازی و موسیقی یک فیلم یا سریال تلویزیونی شناسایی کنید. به عبارت دیگر، هر چیزی که هیچ ارتباطی با فیلمنامه، داستان یا بازی ها ندارد. اگر کسی در آن کلاس کالج به من می گفت که چند سال بعد، من برای سفر به کلمبیا آماده می شوم تا ببینم یک سریال اقتباسی از صد سال تنهایی در کجا فیلمبرداری می شود، هیچ وقت باور نمی کردم.

پنج سال پیش از آغاز

لحظاتی قبل از عزیمت به بوگوتا، حل فیلم برداری سریال، هیچ توقع خاصی ندارم. در عوض روی بازخوانی معروف ترین رمان گابریل گارسیا مارکز تمرکز کرده ام. در حین خواندن رمان متوجه می شوم که کارگردانان این مجموعه (الکس گارسیا لوپز و لورا مورا) چه دیدگاهی در مورد رویکرد خود دارند و فیلمنامه نویسان (خوزه ریورا، ناتالیا سانتا، کامیلا بروژ، ماریا کامیلا آریاس، و آلباتروس گونزالس) چگونه توانسته اند شخصیت ها را از این داستان پیچیده، با یک جدول زمانی چندوجهی، اقتباس کنند.

سپتامبر 2023 است، پنج سال پس از اینکه نتفلیکس برای اولین بار تایید کرد که پروژه تولید سریال تایید شده است. چرا این قدر تاخیر وجود داشت؟ فرانسیسکو راموس، معاون محتوای نتفلیکس می‌گوید: «برای شروع، یک مرحله تحقیقاتی گسترده وجود داشت. تحقیقاتی کامل و بدون عجله. زیرا این رمان بیش از 50 سال قدمت دارد». شهر راموس در ایباگوئه، اولین محل توقف من است. جایی که کارگردان گارسیا لوپز، توضیحاتی راجع به آنچه فردا خواهیم دید را با خبرنگاران به اشتراک خواهند گذاشت.

به تصویرکشیدن زمان

گذر زمان خود یک شخصیت مهم در صد سال تنهایی است. همچنین مسیر و چگونگی به ثمر نشستن این اقتباس جاه طلبانه یک عنصر کلیدی در داستان است. مراحل آماده سازی داستان، انتخاب بازیگران، جستجوی لوکیشن ها و ساخت دکورها بسیار دقیق بود.

گارسیا لوپز آرژانتینی، تجربه خود را از تولیدات پیچیده و عظیمی مانند فیلم های «ویچر» و «ماجراهای ترسناک سابرینا» را به صد سال تنهایی آورده است. از سوی دیگر، دیدگاه های خاص کلمبیایی سریال به لورا مورا سپرده شد که به خاطر کارگردانی پروژه‌هایی مانند سریال کلمبیایی «پابلو اسکوبار: سلطان مواد مخدر» مشهور است.

تحقق یک امر باورنکردنی

از جایی که در حال غذا خوردن هستیم می توان منظره کوه های ایباگوئه، پایتخت تولیما را دید. اینجا یک مکان سرسبز و شرجی است و زمانی که به مکان اصلی فیلمبرداری می رویم هوا شرجی تر هم می شود. در سال 1955، هفت سال قبل از انتشار کتاب صد سال تنهایی، گارسیا مارکز زمانی را در اینجا گذراند.

آیا او دوست داشت ببیند که اقتباس از اثری که او آن غیرقابل اقتباس می‌دانست، در اینجا فیلمبرداری شود؟ نه من و نه هیچ کس دیگری که در این پروژه دخیل است جواب این سوال را نمی دانیم. با این حال، می‌توانم حدس بزنم که او به خاطر دقت و زمانی که این تیم تولید برای یافتن و ساخت ماکوندو سرمایه‌گذاری کرده‌اند، قدردان است. به هر حال، خود نویسنده کلمبیایی سال‌ها طول کشید تا این شهر خیالی را بسازد. شهری که بسیاری از خواننده ها در صد سال تنهایی آن را شناختند، اما در داستان‌های قبلی هم وجود داشت.

آغاز ماکوندو

کلمه موکاندو، به عنوان یک نام خاص، اولین بار در سال 1954 در داستان کوتاه «یک روز پس از شنبه» در نام «هتل ماکوندو» ظاهر شد. اما به عنوان یک شهر اولین بار در داستان زمستان (1952) معرفی شد. سپس در کتاب «طوفان برگ (La hojarasca)» بود که به خوانندگان تصویر اجمالی و دقیق‌تری از این مکان افسانه‌ای داده شد. با ویژگی‌هایی که با ماکوندویی که در صد سال تنهایی می‌شناسیم، همسو بود.

مارکز اغلب اظهار می کرد که برای نوشتن هر کتاب، ابتدا باید نحوه نوشتن آن را یاد گرفت و  پس از آن با ماشین تحریر روبرو شد. کنرادو زولوآگا، نویسنده و ویراستار کلمبیایی، در مقدمه کتاب «گلچین کامینو آ ماکوندو» می‌نویسد: «مارکز بعد از نزدیک به 20 سال زندگی در ماکوندو یاد گرفت که چگونه رمان صد سال تنهایی خود را بنویسد».

بازسازی ماکوندو

اما تولید سریال، 20 سال زمان نبرد. بلکه به اندازه چندین سفر برای یافتن این مکان احاطه شده توسط کوه ها، جایی که بخشی از شهر ماکوندو و خانه بوئندیا در آن قرار دارد، طول کشید. بقیه مکان های سریال در سراسر بخش های کلمبیایی لا گواجیرا، ماگدالنا، سزار و کوندینامارکا پخش شده اند. در روز بازدید ما، قسمتی از داستان که در سال 1855 (زمان شکوفایی کامل ماکوندو و بوئندیا) اتفاق می افتد در حال فیلمبرداری بود.

اولین چیزی که برای درک پیچیدگی این سریال باید درک کرد این است که برای حفظ اصالت موکاندو در طول زمان، از ابتدا چهار نسخه مختلف از این شهر ساخته شده است. در تولید سریال، بزرگترین چالش گذر زمان بوده است. زیرا داستان در طول صد سال اتفاق می افتد و این گذر زمان صحنه، لباس، بازیگران و هر جنبه دیگری را تحت تاثیر قرار می دهد. دیگو رامیرز شرمپ، تهیه کننده اجرایی سریال، توضیح می دهد که «همه چیز باید با دوره های مختلف روایت تطبیق داده می شد».

معماری آرکادیو

یک نکته جالب این است که نحوه ساخت شهر توسط خوزه آرکادیو بوئندیا در کتاب وجود دارد. خوزه آرکادیو بوئندیا، مبتکرترین مردی بود که در این دهکده حضور داشت. او محل قرارگیری خانه‌ها را به گونه‌ای تنظیم کرده بود که از همه آنها می‌توان به رودخانه رسید و آب کشید. او خیابان‌ها را چنان با دقتی ردیف کرده بود که در زمان های گرم روز، هیچ خانه‌ای بیشتر از خانه دیگر آفتاب نمی‌گرفت. در عرض چند سال ماکوندو، به دهکده‌ای تبدیل شد که از هر دهکده ای که تا آن زمان شناخته شده بود، منظم‌تر بود. مارکز در بخشی از رمان که دوران طلایی ماکوندو را معرفی می کند، می نویسد: «آنجا دهکده واقعا شادی بود که در آن هیچ کس بیش از سی سال سن نداشت و هیچ کس در آن نمرده بود».

خیابان های شهر در دشتی به مساحت 520000 متر مربع، همراه با چادری به مساحت تقریبی 800 متر مربع قرار دارد که خانه های خانواده بوئندیا را در خود جای داده است. جایی که آنها زندگی می کنند، رنج می برند، گریه می کنند و می خندند. عملیاتی که 1100 نفر را درگیر کرده است.

داخل خانه بوئندیا

خانه بوئندیا مانند یک ترفند جادویی در یک چادر خاکستری پنهان شده است. ساخت آن در آوریل 2023 آغاز شد. هر گیاهی که در باغ ها می بینید واقعی است. خانه با گیاهانی که در باغچه‌های جلو و عقب وجود دارند (ذرت، قهوه، موز، بگونیا) در سبزترین حالت خود قرار دارد. همه این جزئیات از رمان گرفته شده‌اند. برای تضمین صحت آن، محوطه سازی تحت نظارت یک کلمبیایی به نام مارتا دوک انجام شده است. او نیز از کتاب «Flora de Macondo» اثر سانتیاگو مادرینان تکیه کرده است. این نشریه در سال 2014 به طور دقیق گونه های گیاهی موجود در داستان گارسیا مارکز را تجزیه و تحلیل کرده است.

دکوراسیون داخل خانه نیز از نقل قول های مستقیم کتاب الهام گرفته شده است، مانند میز ناهار خوری 12 نفره و آثار هنری با نقش دوشیزگان و گل ها.

سخن آخر

چند ماه پس از سفرم به کلمبیا، این فرصت را پیدا می کنم که قسمت های اول سریال را، کمی قبل از پخش رسمی آن، ببینم. من به سرعت درک می کنم که فرانسیسکو راموس چه منظوری داشت وقتی در مورد میل به حفظ یکپارچگی داستان صحبت می کرد. او در آن مراسم شام در مقابل کوه های ایباگوئه گفت: «ما در ساختارشکنی متن بسیار دقیق عمل کرده ایم». الکس گارسیا لوپز نیز توضیح داد که فیلمنامه نویسان باید «تعادل در ویرایش و تاکید بیشتر بر زمان بندی برای سهولت درک آن» و در عین حال حفظ ماهیت داستان و شخصیت های آن داشته باشند.

سازندگان سریال می دانند که نمی توانند همه را راضی کنند. اما ارزش تولید در صد سال تنهایی نتفلیکس، یکی از جاه طلبانه ترین و باشکوه ترین آثاری که تا به حال در آمریکای لاتین تولید شده است، به طور گسترده ای وجود دارد.

منبع: نشریه ووگ