هالیوود سمبل رؤیای آمریکایی و موفقیت در صنعت سینما است. اما از دیرباز از سوی بسیاری از منتقدین این ارزشهای فرهنگی و اقتصادی هالیوود مورد نکوهش قرار گرفته است. وقتی در آغاز سال جاری آتش سوزی کالیفرنیا به تپه های سانتا مونیکا و نماد هالیوود رسید و تصاویر آتش دست به دست در تمام جهان میپیچید، این معنا از ذهن می گذشت که اگر آتش نماد تولدی دوباره باشد آیا در آن رویای کهنهی آمریکایی تغییری در راه است؟ در این نوشتار از یلووال مدیا به فیلم بازیگر از رابرت آلتمن پرداختهایم که داستانی هیجان انگیز از یک مدیر استودیوی هالیوودی است.
داستان رابرت آلتمن و نویسنده خشمگین
حرفهی رابرت آلتمن در دهه ۱۹۸۰ با چالشهای قابلتوجهی همراه بود. پس از موفقیتهای انتقادی فیلمهای دهه ۱۹۷۰، در سال ۱۹۸۰، آلتمن فیلم «پاپی» را کارگردانی کرد که با بازی رابین ویلیامز و شلی دووال ساخته شد. با وجود اینکه این فیلم ۶۰ میلیون دلار در سراسر جهان فروش داشت و بودجه تولید آن ۲۰ میلیون دلار بود، اما نتوانست انتظارات استودیو را برآورده کند و به عنوان یک شکست تجاری تلقی شد. تولید این فیلم با مشکلاتی مانند مصرف مواد مخدر و الکل توسط بازیگران و خود آلتمن، و درگیری با همکاران استودیو همراه بود.
به دلیل شهرت ناپایدار و حوادث پرتنش در تولید فیلم پاپی، آلتمن نتوانست تأمین مالی عمدهای برای پروژههای بعدیاش در آن دوران به دست آورد و ناچار به تلویزیون و تئاتر روی آورد.
پس از حدود یک دهه، ساخت فیلم “بازیگر” برای رابرت آلتمنِ غولپیکر بازگشتی چشمگیر را رقم زد و به مردم یادآوری کرد که چرا او یکی از مهمترین کارگردانهایی است که جهان سینما به خود دیده است. بازیگر تصویری بسیار بدیع، خندهدار و نفرینآمیز از هالیوود بود. موضوعی زنده که هم به سال 1992 مربوط بود هم در سال 2025 همچنان داغ است.
چندان دور از ذهن نیست که گمان کنیم شروع دوباره آلتمن با فیلم بازیگر صرفا انتخابی از سر اتفاق نبوده است و او با پرداخت موضوعی به سینما برگشت، که خود با آن دست به پنجه شده بود و او را از سینما رانده بود.
داستان فیلم
در این فیلم “تیم رابینز” نقش “گریفین میل” را بازی میکند، یک مدیر اجرایی استودیویی که سود مالی را بر بیان خلاقانه روایتها ترجیح می دهد؛ او سرنوشت ایده ها را تعیین میکند، این که کدام از ایدهها به فیلم تبدیل شوند، کدام یک نیاز به کار دارند و کدام یک به انبوه بیپایان فیلمنامههای رد شده بروند. گریفین مظهر مدیر اجرایی کلیشه ای استودیویی هالیوود است. مردی کاملا بیاخلاق، دو رو و بی رحم. گریفین میل، با همین نگرش فیلمنامهای با عنوان “حبیس کورپوس” را علارغم شایستگی هنریاش به دلیل عدم جذابیت تجاری، رد میکند. این تصمیم گریفین نشان دهنده تمایل هالیوود به ترجیح گیشهپسندی بر ارزش هنری واقعی تاکید دارد. “بازیگر” همچنین به نقد این موضوع می پردازد که چگونه روابط شخصی در صنعت کالاسازی می شود. تعاملات گریفین میل با همکاران و روابط عاشقانه اغلب جنبه معاملاتی دارد و فرهنگ گستردهتری را منعکس میکند که در آن از ارتباطات شخصی برای پیشرفت حرفهای استفاده میشود. این ماهیت معاملاتی روابط، تمرکز صنعت بر منافع شخصی و فرصت طلبی را برجسته می کند.
این خصوصیت های گریفین ناگهان همه چیز را در زندگی او تهدیدآمیز میکند، او در استودیوش کارت پستالهایی با تهدید مرگ از یک نویسنده عصبانی دریافت می کند. حالا گریفین نه تنها باید برای حفظ نقش خود در استودیو بجنگد، بلکه باید این نویسنده خشمگین و طرد شده را قبل از اینکه اوضاع از کنترل خارج شود، پیدا کند.
تکنیکهای نوآورانه سینمایی در فیلم بازیگر
آلتمن دوست دارد اجازه دهد دوربینش مانند یک چشم پرسه بزند و از پیشرفتهایی در ضبط صدا استفاده کند تا تکههایی از مکالمات را به مخاطب ارائه دهد. این فضولی هیچکاکی است که با حال و هوای پاتهد کالیفرنیایی همراه شده است. کارگردانی آلتمن به دلیل مهارت فنی اش، به ویژه سکانس آغازین، ستایش می شود – شات طولانی و پیوسته ای که بینندگان را در دنیای شلوغ هالیوود غرق می کند. این شروع یک دستاورد فنی است که وضعیت ذهنی هالیوود در اوایل دهه 1990 را خلاصه می کند. خط داستانی جذاب فیلم، همراه با بازی های قوی، ترکیبی از تعلیق، درام و کمدی تماشاگران را درگیر فیلم می کند.. آلتمن به دلیل استفاده نوآورانه از صدا و دیالوگ های همپوشانی، ایجاد حس واقع گرایی و غوطه ور شدن در فیلم هایش شناخته شده است. رویکرد او به طراحی صدا و ساختار روایی بر بسیاری از فیلمسازان تأثیر گذاشته است.
بازیگر به سادگی یکی از بهترین دستاوردهای حرفه ای آلتمن و یکی از درخشان ترین فیلم هایی است که در مورد ساخت فیلم در هالیوود ساخته شده است. آلتمن در سرتاسر فیلم بازیگر از نویسندگان تمجید می کند. در داستان او مدیران هیچ خلاقیتی ندارند. آنها به خاطر پولی که دارند و به دست میآورند در این عرصه حاضرند. در حالی که این فیلم طنز است، هرگز احساس تلخی نمی کند. آلتمن بدخواهانه به دنبال کسی نمی رود یا برای خودش آواتاری قرار نمی دهد تا در هالیوود صفحه نمایشی را راه اندازی کند. این یک روش بسیار هوشمندانه برای نگاه کردن به سیستمی است که او از آن متنفر است در حالی که به آرامی آن را دور می زند.
https://popcult.blog/2024/02/12/movie-review-the-player/
کپی لینک
دانلود
اشتراک گذاری
کپی کردن لینک
