کارگردان هایی که اسکار گرفتند و کارگردان هایی که اسکار نگرفتند

مراسم اسکار 2022 ما را یاد چه چیزهایی می اندازد؟

من فکر می کنم آدم ها در هر سن و سال و در هر حرفه و مسیری در حال فعالیت باشند، از تشویق شدن و گرفتن جایزه لذت می برند. کمتر کسی می تواند بگوید که در دوران دانش آموزی دوست نداشته است که سر صف نامش را صدا بزنند و در مقابل بقیه ی دانش آموزان به او جایزه بدهند. حتی اگر می دانستیم این جایزه را در واقع خانواده ی خودمان خریده و به مدرسه داده اند، چیزی از هیجان آن لحظه کم نمی شد.

من فقط یک بار بعد از گرفتن جایزه دوست داشتم از شدت ناراحتی همه ی برگزار کنندگان مراسم را کتک بزنم! دوم دبیرستان بودم و داستان کوتاهی که نوشته بودم برنده ی جایزه ی جشنواره ی ادبیات دانش آموزی شهرمان شده بود. تصور می کردم به عنوان جایزه کتاب داستان، دفترچه یادداشت و یا هر چیزی که کوچکترین ربطی به نویسندگی داشته باشد دریافت کنم. اما تصورم اشتباه بود! جایزه ای که گرفتم یک گلدان کریستال زشت و بزرگ بود! بدترین هدیه ای که می توان به یک نوجوان 15 ساله داد.

رقابت غول ها در مهمانی آکادمی علوم و هنر های سینما

در مراسم سالانه ی آکادمی اسکار، جمعی از بهترین و معروف ترین هنرمندان عرصه ی فیلم و سینما دور هم جمع می شوند. اما هر سال در هر حوزه فقط یک نفر موفق می شود تندیس مراسم را با خود به خانه ببرد. بعید می دانم که هیچ هنرمندی، هر چه قدر هم که مشهور باشد، قبل از مراسم خود را روی سن و در حال سخنرانی تصور نکند. و قطعا اگر برنده ی جایزه نشود، ناراحت و ناامید نگردد. تصور من این است که باقی نامزدها در حالیکه با لبخند به برنده تبریک می گویند، در دل آرزو می کنند موقع پایین آمدن از سن پایش پیچ بخورد یا در لحظه ی سخنرانی به طور ناگهانی لال شود!

چند هفته قبل، مراسم اسکار 2022 هم برگزار شد و تعداد کمی با در دست داشتن تندیس و خوشحالی، و تعداد زیادی با ناامیدی به خانه های خود برگشتند. در طول 92 سالی که این مراسم برگزار می شود، کارگردان های بزرگ زیادی برنده ی جایزه ی بهترین کارگردانی شده اند. اما بعضی از کارگردان هایی برنده ی این جایزه، بیشتر از سایرین معروف شده اند. در این مقاله از یلووال مدیا با هم کارگردان های مشهوری که اسکار گرفته اند و یا نگرفته اند، و فیلم هایی که کارگردانشان را به این جایزه رسانده اند را بررسی می کنیم.

نام من جان فورد است و من وسترن می سازم

این جمله یکی از نقل قول های معروف “جان فورد” از کارگردان های معروف و صاحب سبک آمریکایی است. جان فورد دارای رکورد بیشترین تعداد اسکار بهترین کارگردانی است. او برای ساخت فیلم های “چه سرسبز بود دره ی من-1941″، “خوشه های خشم-1940″، “مرد آرام-1952” و “خبرچین-1935” چهار بار اسکار بهترین کارگردانی را برنده شده است. کارگردان های بزرگی مانند اینگمار برگمان و اورسن ولز، جان فورد را یکی از بزرگترین کارگردان های تمام اعصار دانسته اند.

البته نگفته نماند که که بعد از جان فورد افسانه ای، فرانک کاپرا و ویلیام واینر با داشتن سه اسکار بهترین کارگردان در رتبه ی دوم قرار دارند. فرانک کاپرا برای فیلم های  “در یک شب اتفاق افتاد-1934″، “آقای دیدز به شهر می رود-1936” و “نمی توانی این را با خودت ببری-1938” اسکار بهترین کارگردانی را دریافت کرده است. ویلیام واینر نیز برای کارگردانی فیلم های “خانم مینی ور-1942″، بهترین سال های زندگی ما-1946” و “بن هور-1959” برنده ی اسکار شده است. همچنین بیشترین تعداد نامزد شدن در رشته ی بهترین کارگردان نیز متعلق به ویلیام واینر است که دوازده بار نامزد دریافت اسکار شده است.

کلینت ایستوود و دودی که از کنده بلند می شود

بسیاری از فیلم بازها کلینت ایستوود را به واسطه ی بازی درخشانش در “به خاطر یک مشت دلار” و “خوب بد زشت” می شناسند. اما این هنرپیشه-کارگردان-تهیه کننده-آهنگساز آمریکایی به یک دلیل دیگر هم مشهور شده است. ایستوود در 74 سالگی برای فیلم “محبوب میلیون دلاری- 2004” برنده ی جایزه ی اسکار بهترین کارگردانی شد و لقب کهن سالترین برنده را به خود اختصاص داد.

البته جان هیوستین نیز در 79 سالگی نامزد دریافت اسکار برای فیلم “شرافت پریتزی-1985” شد اما موفق به دریافت جایزه نشد. به همین سبب تا امروز لقب کهن سال ترین نامزد دریافت اسکار کارگردانی متعلق به او می باشد. هیوستین پیش از آن برای فیلم “گنج های سیرا مادره-1948” اسکار بهترین کارگردانی را دریافت کرده بود.

عشق است و اسکار و جوانی و نوبهار

قطعا حضرت حافظ اگر می توانست این مطلب را بخواند بابت استفاده و تغییر این مصرع از شعرش از من شکایت می کرد. اما از نظر خودم بهترین توصیف برای دیمن شزل، کارگردان جوانی که تا امروز فقط 9 فیلم ساخته است کاملا مناسب است. در هشتاد و نهمین دوره ی اسکار، فیلم “لالالند-2016” جایزه ی بهترین کارگردانی را در سی و دو سالگی نصیب دیمن شزل کرد و باعث شد عنوان جوان ترین برنده ی اسکار کارگردانی را به خود اختصاص دهد.

البته در سال 1991، جان سینگلتون در 24 سالگی نامزد دریافت اسکار بهترین کارگردانی شد ولی موفق به دریافت جایزه نشد.

کارگردان های معروفی که جایزه ی اسکار را به خانه نبردند

یکی از عجایب آکادمی اسکار، جایزه نگرفتن برخی از کارگردان هایی است که بدون هیچ تردیدی جزء اساتید این رشته هستند. یکی از این کارگردان ها، آلفرد هیچکاک است. هیچکاک علیرغم اینکه برای کارگردانی فیلم های “ربکا-1940″، “قایق نجات- 1944″، “طلسم شده-1945″، “پنجره ی پشتی-1954” و شاهکار او یعنی “روانی-1960” نامزد رشته ی بهترین کارگردانی شده، هیچ وقت برنده ی جایزه ی اسکار نشده است.

کارگردان مشهور دیگری که شش بار نامزد دریافت اسکار بهترین کارگردانی شد ولی هیچ وقت برنده نشد کلارنس براون است. براون کارگردان فیلم معروف “آنا کارنینا-1935” است که در دهه های 30 و 40 میلادی پنج بار نامزد دریافت اسکار شد اما هیچ وقت برنده ی جایزه نشد. جالب است بدانید که علیرغم محبوبیت و فروش بالای  “آنا کارنینا” ، این فیلم هیچ وقت سهمی در جوایز مراسم اسکار نداشته است.

استنلی کوبریک، کارگردان نامدار آمریکایی نیز هیچ وقت اسکار بهترین کارگردان را دریافت نکرد. کوبریک مجموعا چهار بار و برای فیلم های “دکتر استرنجلاو-1964″، “2011:ادیسه ی فضایی- 1968″، پرتقال کوکی-1971” و “بری لیندون-1975” نامزد اسکار شد ولی موفق به گرفتن آن نشد.

فیلمی که اسکار نگرفته ارزش دیدن دارد؟

اگرچه که هدف از برگزاری مراسم اسکار قدردانی از هنرمندانی است که آثار تاثیرگذار و مهم خلق کرده اند، ولی با بررسی لیست برندگان در طول 92 سالی که این مراسم برگزار شده است می توان دید که همیشه هم حق به حق دار نرسیده است. جالب است بدانید بسیاری از فیلم های کارگردان های بزرگ و صاحب سبک، در هیچ رشته ای برنده ی اسکار نشده اند. به عنوان مثال، سه گانه ی پدرخوانده که جز شاهکارهای سینمای کلاسیک به حساب می آید فقط یک بار برنده ی اسکار شده است. فرانسیس کاپولا، در سال 1974 برای فیلم “پدرخوانده:قسمت دوم” برنده ی اسکار بهترین کارگردانی شد. اما باقی فیلم های این کارگردان بزرگ سهمی از جوایز اسکار نداشته اند.

بنابراین با توجه به این مقاله ی یلووال مدیا، می توان گفت گرفتن یا نگرفتن اسکار نمی تواند معیار مناسبی برای تعیین خوبی و بدی فیلم باشد. با نگاهی به لیست نامزدهای دریافت جایزه در دهه های مختلف، می توان دید که در دهه های 50 تا 70 میلادی، با حضور و رقابت غول های برزگ صنعت سینما مانند هیچکاک، کاپولا، جان فورد و ویلیام وایلر مراسم اسکار بسیار هیجان انگیزتر از دهه های اخیر بوده است.  اگرچه که در حال حاضر کمتر شاهد ساخته شدن شاهکارهایی مانند خوشه های خشم، پدر خوانده، روانی و محبوب میلیون دلاری هستیم، ولی خوشبختانه می توانیم بارها و بارها این فیلم ها را ببینیم و از جادوی کارگردان هایشان لذت ببریم.