تصویرگری برودی از زمانه جنگ جهانی دوم، به دلیل عمق و پیچیدگیاش ستایش شده و تماشاگران را به سفر احساسی توث وارد میکند. “بروتالیست” به خاطر بلندپروازی بزرگ و داستانگویی بصری بسیار سر و صدا راه انداخته است. فیلمبرداری چشمگیر و روایت غوطهور آن به عنوان نقاط قوت فیلم برجسته شدهاند که تجربه سینمایی جذابی را برای تماشاگران به ارمغان میآورد. روایت فیلم به بررسی تمهایی چون مهاجرت، هنر، سرمایهداری و ناامیدی پس از جنگ میپردازد. این فیلم پیچیدگیهای رویای آمریکایی را از دیدگاه یک اجنبی که در تلاش است در سرزمین جدیدی اثری به جا بگذارد، بررسی میکند. فیلم توجه زیادی به خود جلب کرده و موفق به دریافت ده نامزدی اسکار شده است، از جمله بهترین فیلم، بهترین کارگردان برای کوربت، و بهترین بازیگر برای برودی. این شناساییها که تأثیر و کیفیت فیلم را تأیید میکنند آن را به یک رقیب برجسته در فصل جوایز تبدیل کرده است.
بروتالیست زمان و توجه شما را می طلبد و به طور مستمر با آن عظمت زیبایی شناختی که به دقت در نظر گرفته شده است پاداش می دهد که همیشه در سینماهای آمریکا یافت نمی شد. در این نوشتار یلووال مدیا به کارگردانی بردی کوربت از ساخت بروتالیست پرداختهایم.
داستان فیلم
فیلم The Brutalist داستان یک معمار مهاجر به نام لاسلو تات را روایت میکند که پس از جنگ جهانی دوم به همراه همسرش به آمریکا مهاجرت میکند. لاسلو که در پی ساختن آیندهای جدید است، پروژهای جاهطلبانه و بزرگ را قبول میکند که قرار است مسیر زندگی حرفهای و شخصی او را تغییر دهد. این فیلم به سفر زندگی و چالشهای این زوج در مواجهه با موانع شخصی، حرفهای و فرهنگی میپردازد و به طور خاص، بازتابی از تأثیر مهاجرت و معماری بروتالیسم بر هویت و جامعه است. فیلم ترکیبی از درام شخصی و هنری است که به مسائلی همچون خلاقیت، سازش و سختیهای مهاجران میپردازد، و فضای تاریخی پس از جنگ را به تصویر میکشد.
گستره حماسی و عمق زمانی
فیلم از سال ۱۹۴۷ تا ۱۹۶۰ را پوشش میدهد. در این رویکرد داستانپردازی گسترده، به کاوش دقیقتر در تحول شخصیت اصلی و بستر تاریخی کمک میشود. کوربت از سبک بصری مینیمالیستی استفاده میکند و با بهرهگیری از برداشتهای طولانی و حرکات دوربین محدود، فضایی تأملبرانگیز ایجاد میکند. این رویکرد، بینندگان را به تعامل عمیقتر با دنیای احساسی شخصیتها و مضامین فیلم ترغیب میکند. فیلم با دقت دوره زمانی را بازسازی میکند و از فرایند ویستاویژن (یک فرمت صفحه عریض محبوب در دهه ۱۹۵۰) بهره میبرد و حتی از میانپرده (Intermission) استفاده میکند که یادآور سینمای کلاسیک میانه قرن است. این توجه به جزئیات تاریخی نه تنها روایت را در زمان خود جای میدهد، بلکه به فضای معماری مرکزی در داستان توث ادای احترام میکند.
شخصیتپردازی تحت هدایت کوربت، چندوجهی است؛ به ویژه توث که توسط آدرین برودی بازی میشود. داستان به مبارزات درونی و چالشهای بیرونی توث میپردازد و نظریهای عمیق در مورد هویت، مقاومت و جستجوی رویای آمریکایی ارائه میدهد.
فیلم “بروتالیست” به بررسی تجسم فیزیکی آسیبها و تجربه مهاجرت میپردازد و میان سفر شخصی قهرمان و سبک معماری که فیلم نام آن را به خود گرفته است، پیوند برقرار میکند. اصطلاح “بروتالیست” نه تنها به جنبش معماری با ساختارهای بتن خام اشاره دارد، بلکه بهطور استعاری با مسیر بیپیرایه و مقاوم توث همسو است.
هدایت فیلمبرداری از جانب بردی کوربت
بردی کوربت با همکاری فیلمبردار لول کرولی، اثری بصری و منحصربهفرد خلق کرده است که تلفیقی از اصالت تاریخی و روایتگری فراگیر است. این فیلم با بازگرداندن فرمت ویستاویژن، تجربهای سینمایی باشکوه را برای مخاطبان به ارمغان میآورد. در این فرمت، فیلم بهصورت افقی در دوربین قرار میگیرد و نمای دید وسیعتری را با کیفیت تصویر بهبودیافته ارائه میدهد. کوربت و کرولی این فرمت را برای ارائه یک تجربه سینمایی بزرگ و یادآور فیلمهای کلاسیک انتخاب کردند. استفاده خلاقانه کرولی از فیلم ۳۵ میلیمتری به فیلم حس بصری ملموس و واقعی میدهد. فیلمبرداری لحظات صمیمی را با فوکوس کم عمق ثبت میکند و مخاطب را در سفرهای احساسی شخصیتها غوطهور میکند. چه در نمایش فضای پرجنبوجوش یک باشگاه جاز در فیلادلفیا یا در نمایش فضای مجلل عمارت هریسون لی ون بورن صنعتی، کار دوربین فضایی واقعگرایانه ایجاد میکند که خود را از درامهای تاریخی صیقلخورده متمایز میسازد.
از سوی دیگر کوربت و کرولی با کنار گذاشتن استفاده از استوریبردها، به رویکردی خودجوشتر در فیلمبرداری روی آوردند. این روش به آنها اجازه داد تا لحظات غیرقابلپیشبینی و عمیقی را به تصویر بکشند که به عمق هنری فیلم میافزاید. تصمیم برای فیلمبرداری روی فیلم سلولوئیدی بهجای فرمتهای دیجیتال نیز این حس ارگانیک را تقویت کرده و با هدف کارگردانان برای اولویت دادن به کیفیتهای منحصربهفرد فیلم بر دقت عکاسی دیجیتال همسو میشود.
موسیقی در بطن زندگی توث
موسیقی فیلم که توسط دانیل بلومبرگ ساخته شده، از سنتهای آهنگسازی ارکسترال فاصله گرفته و ترکیبی از موسیقی کلاسیک الکتروآکوستیک است که صداهای سنتی را با دستکاریهای الکترونیکی ترکیب میکند. این رویکرد با بررسی مدرنیسم و پیچیدگیهای تجربیات توث همخوانی دارد. بهویژه، موسیقی فیلم پیش از آغاز فیلمبرداری توسعه یافته و ضبطهای آن بر روی صحنه پخش میشده تا بر اجراهای بازیگران و جو فیلم تأثیر بگذارد. اثر بلومبرگ به شهرت فیلم کمک کرده و در جوایز، برای بهترین موسیقی اصلی شناخته شد.
طراحی صحنه در فیلم بروتالیست
طراح تولید، جودی بکر، با چالش بازسازی صحنههای آمریکایی میانه قرن بیستم مواجه بود، در حالی که فیلم عمدتاً در اروپا فیلمبرداری میشد. طراحی از معمارانی مانند مارسل بروئر الهام گرفته و عناصری همچون بتن خام و فرمهای هندسی که ویژگیهای معماری بروتالیسم هستند، به کار گرفته شده است. تمرکز ویژهای روی ساخت مدل دقیقی از شاهکار طراحی توث، مؤسسه، گذاشته شد که این تأکید بر واقعگرایی و استفاده از جلوههای واقعی بهجای CGI گسترده، به کیفیت فراگیر فیلم افزوده و امکان میدهد تا تماشاگران بهطور عمیقتری با چشمانداز معماری توث و سفر شخصی او درگیر شوند.
|
|
کپی لینک
دانلود
اشتراک گذاری
کپی کردن لینک
