انواع حرکات دوربین در سینما بخش اول

از آنجایی که دوربین‌های فیلمبرداری در طول زمان کوچک‌تر شده‌اند، فناوری های جدیدی به‌طور مداوم در حال اختراع است تا آنها را در تمام جهت ممکن حرکت دهند. درک و یادگیری اثرات انواع حرکات دوربین بر فیلم، برای هر فیلمسازی ضروری است. این نه تنها آنها را به فیلمبرداران یا کارگردانان بهتری تبدیل می کند، بلکه به بهتر شدن فیلم نامه نیز کمک می کند. استفاده از حرکت مناسبی که به بهترین وجه با داستان شما همخوانی دارد، به شما کمک می کند شات های شما باکیفیت تر شوند. در این مقاله یلووال مدیا انواع مختلف حرکت دوربین را باهم بررسی خواهیم کرد. با ما همراه باشید.

حرکت دوربین چیست؟

قبل از اینکه نگاهی به لیست انواع مختلف حرکات دوربین در سینما بیندازیم، اجازه دهید ابتدا نگاهی به تعریف حرکت دوربین کنیم. این به ما کمک می کند تا بهترین حرکات دوربین و چرایی استفاده فیلمسازان از آنها را بهتر درک کنیم. حرکت دوربین یک تکنیک فیلمسازی است که با تغییر محل دوربین باعث تغییر در کادر یا پرسپکتیو می شود. حرکت دوربین به سینماگران و کارگردانان این امکان را می دهد که بدون برش، دید مخاطب را تغییر دهند. انواع خاصی از حرکات دوربین در فیلم نیز می تواند تأثیر روانی و عاطفی بر روی مخاطب ایجاد کند. از این جلوه ها می توان برای تولید یک فیلم همه جانبه تر و جذاب تر استفاده کرد. اما هنگامی که زمان ایجاد یک لیست شات برای پروژه بعدی شما فرا می رسد، کدام حرکات دوربین را انتخاب می کنید؟

حرکت استاتیک

اولین مورد در لیست ما از انواع حرکات دوربین در فیلم، شات ثابت است. در یک شات ثابت اصلا دوربین حرکت نمی کند. این کار با قفل کردن دوربین در یک موقعیت ثابت، معمولاً با استفاده از سه پایه، به دست می آید. پایداری یک شات ثابت باعث می شود که حواس شما پرت نشود. این موضوع باعث می شود که این یکی از بهترین حرکات دوربین برای شات نمای معکوس، ترکیب بندی دقیق یا نمایش عملکرد بازیگران باشد.

وجه تمایز اصلی در سبک کارگردانی مارتین اسکورسیزی این است که فضایی برای بداهه نوازی بازیگرانش فراهم می کند. شات های های ثابت با دوربین های متعدد برای ثبت این لحظات عالی هستند.  برای ثبت این لحظات که در آن هر اتفاقی ممکن است رخ دهد، یک شات ثابت به بازیگران اجازه می دهد تا صحنه را با بسازند و چیزی باکیفیت تر تولید کنند. البته به همان اندازه که شات های ثابت می‌توانند عالی باشند، حرکات عمدی و با انگیزه دوربین می‌توانند ابزارهای داستان‌گویی فوق‌العاده موثری باشد.

حرکت دوربین پن

در این نوع حرکت دوربین را به صورت افقی به چپ یا راست هدایت می کنند. حرکت دوربین پن به طور معمول با استفاده از سر سه پایه انجام می شود، اما می تواند به صورت دستی یا با استفاده از تثبیت کننده نیز انجام شود. پن ها اغلب برای پررنگ تر کردن حرکات یک شخصیت استفاده می شوند. همچنین می توان از آنها برای افشای اطلاعات جدید به مخاطب استفاده کرد.

هنگامی که حرکت افقی دوربین با سرعت بالا انجام شود، به عنوان  شلاق شناخته می شود. پن شلاقی یکی از بهترین حرکات دوربین برای افزودن انرژی به یک سکانس است. می توان به جای برش فیلم، از پن های شلاقی بین دو کاراکتر برای برقراری ارتباط پر انرژی تر استفاده کرد. حرکت پن یکی از اساسی ترین و موثرترین حرکات دوربین است. کاربردهای خلاقانه ای از پن را می توان در سبک های متمایز کارگردانانی مانند وس اندرسون یافت.

حرکت دوربین تلیت

حرکت تیلت دقیقا مانند پن و فقط عمودی است. در حرکات تیلت دوربین، دوربین را به سمت بالا یا پایین هدایت می کنند. از حرکت عمودی دوربین می توان برای نشان دادن تسلط یک شخصیت در یک شات یا افشای اطلاعات جدید به مخاطب استفاده کرد. در سبک استیون اسپیلبرگ اغلب از تیلت استفاده شده است. در یکی از بهترین فیلم‌های اسپیلبرگ، پارک ژوراسیک، او هنگام معرفی دایناسورها از تیلت استفاده می‌کند. حرکت عمودی دوربین به خوبی احساسات شخصیت‌های فیلم را به تصویر می‌کشد و در عین حال احساسات تماشاگر را برمی‌انگیزد.

حرکت دوربین دالی

در این حرکت معمولا دوربین را به سوژه نزدیک می‌کنند. دالی می تواند توجه مخاطب را به جزئیات خاص جلب کند. فیلمسازان همچنین به شخصیت‌ها نزدیک می شوند تا آنچه را که در ذهن آن ها اتفاق می‌افتد استنتاج کنند. این می تواند یک واکنش، فرآیند فکری یا تعارض درونی باشد.

به عنوان مثال صحنه ای از پدرخوانده را در نظر بگیرید. در حالی که سانی و تام در مورد نحوه مدیریت کسب و کار خانوادگی پس از سوء قصد به قتل دون کورلئونه دعوا می کنند، دوربین به کندی حرکت می کند. یعنی تا لحظه‌ای که مایکل تصمیم می‌گیرد قدم برداشته و کنترل را در دست بگیرد. دوربین ثابت است. اما قبل از آن لحظه دوربین به مایکل می شود تا او  بزرگ و قدرتمند به نظر برسد. دالی های ظریفی مانند اینها می تواند تأثیر زیادی بر نحوه درک ما از شخصیت ها داشته باشد. آنها می توانند مؤلفه گمشده ای باشند که مخاطب را به یک شخصیت و آنچه فکر می کند متصل می کند.

حرکت پول اوت (pull out)

دور کردن دوربین دقیقا برعکس دالی است. این یک حرکت روان است که دوربین را از سوژه دورتر می کند. این حرکت باعث می شود سوژه کوچکتر شود و به طور همزمان محیط اطراف او را آشکارتر می کند.

می‌توان از پول اوت برای پررنگ تر کردن احساسات شخصیت‌ها استفاده کرد. از نظر احساسی، پول اوت می تواند انزوا یا تنهایی شخصیت را برجسته کند. استنلی کوبریک از این برای دور کردن مخاطب از جک در یک صحنه از فیلم درخشش استفاده می کند. همانطور که جک در فیلم به جنون فرو می رود، پول اوت به کوبریک اجازه می دهد تا ما را از جک دور کند، درست مانند وندی. کوبریک نشان می دهد که چگونه می توان از این جرکت برای آشکار کردن اطلاعات و جلب احساسات استفاده کرد.

سخن آخر

به طور کلی، درک انواع مختلف حرکات دوربین در فیلم هم برای فیلمسازان و هم برای بینندگان مشتاق ضروری است. هر حرکت هدف مشخصی در داستان‌گویی، درگیری احساسی و ترکیب بصری دارد. با تسلط بر این تکنیک ها، فیلمسازان می توانند تجربه روایی را تقویت کنند و ارتباط عمیق تری با مخاطب خود ایجاد کنند. تکامل حرکات دوربین بدون شک الهام بخش تولیدات خلاقانه جدیدی خواهد بود و هنر سینماتوگرافی را به یک حوزه پر جنب و جوش تبدیل می کند. در نهایت، یادگیری این حرکات درک ما را از فیلم به عنوان یک رسانه قدرتمند برای داستان گویی غنی می کند.

منبع: وبسایت studiobinder