نگاهی به زندگی شخصی و کارنامه حرفه ای لانتیموس، کارگردان مشهور یونانی

رهبر موج عجیب سینمای یونان

یورگوس لانتیموس (زاده ۲۳ سپتامبر ۱۹۷۳، آتن، یونان) کارگردان و فیلمنامه‌نویس یونانی است که به خاطر فیلم‌های سورئال خود که ترکیبی از سناریوهای پوچ، طراحی صحنه‌های خیره‌کننده و داستان‌هایی با بینش روان‌شناختی است، شهرت دارد. لانتیموس مسیر حرفه ای خود را با کارگردانی تبلیغات تلویزیونی و نماهنگ در یونان آغاز کرد. از فیلم‌های او می‌توان به سوگلی(2018) و بیچارگان (2023) اشاره کرد که هر دو نامزد جایزه اسکار بهترین فیلم و نامزدی لانتیموس برای جایزه بهترین کارگردانی شدند.

در این مقاله یلووال مدیا به بهانه اکران جدیدترین فیلم این کارگردان مشهور، انواع مهربانی، به سراغ زندگی شخصی و حرفه ای او رفته ایم. با ما همراه باشید.

کودکی و نوجوانی

پدر لانتیموس یک بسکتبالیست حرفه ای بود که برای تیم ملی یونان بازی می کرد. مادرش در یک فروشگاه لوازم خانگی کار می کرد. آنها زمانی که لانتیموس بسیار جوان بود طلاق گرفتند و او توسط مادرش بزرگ شد. وقتی لانتیموس 17 ساله بود مادرش فوت کرد و پس از آن او به تنهایی زندگی می کرد. در مصاحبه‌های متعدد، لانتیموس این وقایع زندگی اش را کم اهمیت جلوه داده است و گفته است که برای تحصیل، یافتن کار و پرداخت اجاره‌بها باید «به راه خود ادامه می داد».

تحصیلات آکادمیک

لانتیموس در مصاحبه هایش گفته است که در دوران بزرگ شدنش اهل فیلم نبود، اما از فیلم‌های جان هیوز و استیون اسپیلبرگ و بازی بروس لی، ستاره فیلم‌های اکشن هنرهای رزمی، لذت می‌برد. او ابتدا در کالج مدیریت بازرگانی خواند، اما در 19 سالگی تغییر رشته داد و در مدرسه سینما و تلویزیون هلنیک استاوراکوس در آتن ثبت نام کرد.

در مدرسه فیلم، لانتیموس به آثار فیلمسازانی نظیر آندری تارکوفسکی، جان کاساوتیس و رابرت برسون علاقمند شد. افراد دیگری که روی او تاثیر زیادی داشته اند فرانتس کافکا و ساموئل بکت و عکاس دایان آربوس هستد. علاوه بر این، او از سارا کین، نمایشنامه‌نویس بریتانیایی که آثارش شامل مضامین خشونت و اقتباس‌های رادیکال نمایش‌های کلاسیک هستند، و پینا باوش، رقصنده و طراح رقص آلمانی و یک چهره مهم در رقص نئواکسپرسیونیست، الهام گرفته است.

اولین پروژه‌های سینمایی

در سال 2024، لانتیموس به پادکست بی‌بی‌سی This Cultural Life گفت که کارهای اولیه‌اش برای کارگردانی آگهی‌های بازرگانی به او  اعتماد به نفس دادند و در عین حال باعث پبشرفت تخصصی او شدند. علاوه بر این، این کارها به او کمک کردند تا درآمد خوبی کسب کند و از عهده هزینه های سایر پروژه های سینمایی برآید. همچنین در این مدت از طریق یک آژانس تبلیغاتی با با افتیمیس فیلیپو، نویسنده ای که و همکار نویسندگی او شد، آشنا شد.

در سال 2001 لانتیموس بر روی اولین فیلم بلند خود، کمدی بهترین دوست من کار کرد که کارگردانی آن را با همکاری لاکیس لازوپولوس، نویسنده و بازیگر فیلم، انجام داد. سال بعد لانتیموس فیلم کوتاه Uranisco Disco را با همکاری ماریا اسکافتورا ​​نوشت, کارگردانی کرد. او در سال 2005 با فیلم کینه تا، یک درام آوانگارد که با همکاری یورگوس کاکاناکیس نوشت و آن را با دوربین دستی فیلمبرداری کرد، توجه منتقدان را به کار خود جلب کرد. این فیلم نامزد دریافت جایزه اسکندر طلایی در جشنواره فیلم تسالونیکی شد.

دندان سگ و آلپ

موفقیت های اصلی او با فیلم بعدی‌اش، دندان نیش (2009)، آغاز شد. این یک فیلم هیجان‌انگیز روان‌شناختی  و اولین همکاری او با فیلیپو در نگارش  فیلمنامه بود. دندان نیش برنده جایزه Un Certain Regard در جشنواره فیلم کن شد (نام جایزه به معنای «نگاهی خاص» ترجمه می‌شود و معمولا در حوزه فیلم‌های جدید جسورانه و مبتکرانه به فیلمسازان جدید تعلق می‌گیرد). همچنین نامزد دریافت جایزه اسکار در بخش فیلم خارجی زبان شد. لانتیموس و فیلیپو دوباره در سال 2011 در فیلم آلپ با یکدیگر همکاری کردند. فیلم نامزد دریافت جایزه شیر طلایی جشنواره فیلم ونیز و برنده جایزه بهترین فیلمنامه در آن رویداد شد.

با اکران این دو فیلم، لانتیموس به عنوان رهبر «موج عجیب یونانی» لقب گرفت، نامی که به نسلی از فیلمسازان یونانی داده شد که به خاطر کارهای نامتعارف و ضد تجاری شهرت داشتند. با این حال، لانتیموس در مصاحبه خود با This Cultural Life، این شخصیت پردازی را «محدود کننده» و «راهی تنبلانه برای برچسب زدن به چند فیلم » نامید. او همچنین گفت: «فکر نمی‌کنم رویکردی مشابه (در میان فیلمسازان یونانی) از نظر جنبه خلاقانه وجود داشته باشد.»

پروژه‌های دیگر و فلسفه فیلمسازی

لانتیموس همچنین نمایش‌های صحنه‌ای را کارگردانی کرده و بخشی از تیم خلاقی بود که مراسم افتتاحیه و اختتامیه بازی‌های المپیک 2004 آتن را طراحی کرد. در سال 2011 در فیلم آتنبرگ آتینا راشل تسانگاری تهیه کننده و بازیگر بود. لانتیموس که اغلب در مورد داستان‌های ناراحت‌کننده و عجیبی که در آثارش یافت می‌شود، از او پرسیده می‌شود، گفته است که علاقه‌ای به ساخت فیلم‌های «سرراست» یا فیلم‌هایی که سؤالات دشوار نمی‌پرسند، ندارد. او در سال 2023 به لس آنجلس تایمز گفت: «نمی توانستم خودم را تصور کنم که درباره چیزی حل شده و دلپذیر و مثبت فیلمی بسازم. چون در این صورت ساخت فیلم چه فایده ای دارد؟».

سخن آخر

خانواده، روابط عاشقانه، زندگی مدرن، همه مملو از پوچی و تاریکی است. فیلم‌های یورگوس لانتیموس یک بازجویی شایسته‌ از آن تاریکی، از آن پوچی‌ها است. او این عناصر را در جلو و در مرکز قرار می دهد، زیرمتن و ظرافت روزمره به خط مقدم کشیده می شود و با صراحتی خیره کننده ارائه می شود. بنابراین، اگر مجذوب هر یک از این جزئیات هستید، من شما را تشویق می‌کنم که به فیلم‌شناسی یورگوس لانتیموس بپردازید. در میان ناهنجاری‌های مورمور کننده در مورد روابط خانوادگی و موقعیت‌های اجتماعی پوچ بنشینید و امیدواریم با مجموعه‌ای از دیدگاه‌های تازه درباره عشق، ارتباط انسانی و حتی بدن به دنیا نگاه کنید. یا حداقل، قدردان این واقعیت شوید که شاید خانواده و دوستان شما عجیب و غریب باشند، اما نه آنقدرها!

منبع: وبسایت britannica