استفاده متفاوت از دوربین فیلمبرداری: روزهای بهشت

عشق دام نیست

شما در روزهای بهشت یک درام کلاسیک عاشقانه می‌بینید که ترنس مالیک خواسته لحظه هایی ساخته باشد از فیلم و تابلوهای گسترده نقاشی؛ لحظاتی که بنای فیلم‌ او را می‌سازند، زمان‌هایی که در یک لحظه، جرقه‌ای را ایجاد می‌کنند و به همان سرعت هم از بین می‌روند؛ از گفتن یک جمله مانند «او عاشق مزرعه‌دار بود» گرفته تا پرواز یک پرنده، بلند شدن یک هواپیما، درخشش شعله یک شمع یا عبور باد از روی چمن‌ها. روزهای بهشت فیلمی است با دیالوگ‌های کم، اما پر است از تصاویر خیره کننده که به خاطر فیلمبرداری کم نظیرش مشهور است. داستان فیلم در مزارع گندم روستایی در تگزاس به سال 1916 می گذرد اما در آلبرتای کانادا فیلمبرداری شده است. کیفیت طیفی آن با نور طبیعی و رنگ‌های ملایم شسته شده به دست آمده که توسط ترنس مالیک و مدیرفیلمبرداری او یعنی نستور آلمندروس به دست آمد. در این نوشتار یلووال مدیا نگاهی داریم به دوربین متفاوت ترنس مالیک در روزهای بهشت.

دوربین متفاوت آقای مالیک

فیلم روزهای بهشت ” ساخته ترنس مالیک به خاطر تصاویر نقاشانه مورد ستایش قرار گرفته است.او به فیلمبرداری حرفه‌ای و متفاوت اهمیت میداد. ترنس مالیک فیلمبرداری نستور آلمندروس در فیلم کودک وحشی (1970) دیده و تحسین کرده بود و از او خواست فیلم روزهای بهشت ​​را فیلمبرداری کند. آلمندروس تحت تأثیر دانش مالیک از عکاسی و تمایل او به استفاده از نورپردازی اندک استودیو قرار گرفت. این دو مرد فیلمبرداری فیلم را از فیلم‌های صامت که اغلب از نور طبیعی استفاده می‌کردند، الگوبرداری کردند. آنها تصویرهای روزهای بهشت را از نقاشانی مانند یوهانس ورمیر، ادوارد هاپر و اندرو وایت، و همچنین عکاسان خبری از آغاز قرن بیستم الهام گرفتند.

فیلم روزهای بهشت انسان های خود را در یک قاب بزرگ پر از جزئیات طبیعی قرار می دهد: آسمان ، رودخانه ها ، مزارع ، اسب ها ، قرقاول ها ، خرگوش ها. مالیک بسیاری از تصاویر فیلم را در “ساعتهای طلایی” نزدیک طلوع و غروب ، وقتی سایه ها خاموش هستند تنظیم کرد.

سبک نامتعارف ترنس مالیک در فیلمبرداری

با قوی‌تر شدن فیلمنامه‌های مالیک، تهیه‌کننده با خیال راحت‌تری سرمایه‌گذاری می‌کرد؛ این موضوع، به کارگردان این آزادی عمل را داد تا تصاویر را نه‌ فقط بر پایه بازیگران اصلی، بلکه با تکیه ‌بر ویژگی‌های منظره و طبیعت هم ثبت کند. مالیک برای تولید آثار ماجراجویانه‌تر و بزرگ‌تر خیز برداشت؛ درحالی‌که بسیاری از کمپانی‌های صنعت‌گرای فیلم، نحوه فیلم‌برداری او را کلی و نامتمرکز توصیف می‌کردند. این شیوه فیلم‌برداری، باعث می‌شد که اتفاقات حین ضبط در مقایسه با فیلمنامه، تاثیر بیشتری بر پایان فیلم داشته باشند؛ موضوعی که اهمیت خلاقیت در هنگام فیلم‌برداری را نشان می‌دهد و در سینمای وونگ کار وای هم قابل‌مشاهده است.

فیلمنامه روزهای بهشت ازلحاظ ادبی، بسیار ارزشمند است و نحوه انتخاب کلمات و شاعرانه بودن دیالوگ‌ها، چرخه نامتناهی فصل‌ها و خط داستانی عمیقی که از داستان‌های مسیحی سرچشمه گرفته‌اند، صحت این موضوع را تایید می‌کنند. اما درنهایت، این داستان خیالی از جای دیگری سر درمی‌آورد.

فیلمبرداری نستر آلموندراس

فیلم «روز های بهشت» همواره در حال حرکت است و بدون شک درباره جنبش و تغییر در تمامی فرم‌ها؛ از انسانی گرفته تا طبیعی و ماشینی. یک کارگردانی حرفه‌ای به معنای وافعی کلمه. نستر آلمندراس که قبلا با فرانسوا تروفو هم همکاری داشته، بهترین کسی بود که می‌توانست به خوبی از پس دشواری‌های این فرم برآید. دوربین حرکت می‌کند، بالا و پایین می‌رود و خانه کشاورز را به تصویر می‌کشد؛ عمارتی که در میان یک زمین وسیع بنا شده است. در این صحنه، ورود بازیگران به قاب دوربین و خروج از آن را می‌بینیم که بسیار حساب‌شده و با دقت طراحی شده است. درواقع، حتی در ساده‌ترین نماهای فیلم «روز های بهشت» هم شاهد ساختاری دقیق و ریزبینانه هستیم که تمرکز آن بر بازیگران نیست؛ بلکه فضا، توجه کارگردان را جلب کرده است. سازنده فیلم «روز های بهشت»، بیشتر به خلق تصاویر منحصربه‌فرد در تک‌تک سکانس‌ها و پلان‌ها فکر می‌کند تا روان بودن جریان تصاویر و خط معمول داستانی.

موانع زیادی وجود داشت که فیلمبرداری را طولانی و دشوار می‌کرد. مالیک در ابتدای تولید فیلمنامه‌اش را رها کرد و بازیگرانش را به بداهه‌پردازی تشویق کرد.  گاهی اوقات، این رویکرد با خطر آمیخته می شود. صحنه آتش‌سوزی فیلم، بخش شگفت‌انگیزی از میراث فیلم است. مزرعه گندم اطراف عمارت که در آن شخصیت های اصلی زندگی می کنند در شعله های آتش روشن می شود و کارگران دیوانه وار ازدحام می کنند و مانند شبح هایی در سراسر جهنم می چرخند، در نهایت این تصاویر نماهایی نمادین به دیده مخاطب رساند. آلمندروس با تشریح مواردی که او و دیگر همکاران تقریباً در آتش دود فرو رفته بودند، گفت: «ما چندین‌بار نگران شدیم زیرا آتش با سرعت بسیار زیاد گسترش می‌یافت. این یک ماجراجویی خطرناک بود که ممکن بود به یک حادثه جدی ختم شود، اما به یک اتفاق مبارک تبدیل شد»