ارنست اینگمار برگمان، متولد ۱۴ ژوئیه ۱۹۱۸ در اوپسالا، درگذشت ۳۰ ژوئیه ۲۰۰۷ در فارو، کارگردان، نویسنده، کارگردان تئاتر، نمایشنامهنویس و نویسنده سوئدی بود. برگمانبیش از 60 فیلم و مستند را برای سینما و تلویزیون کارگردانی کرد که نویسنده بیشتر آنها را نیز خودش بود. داستان بیشتر فیلمهای او در سوئد میگذرد و بیشتر فیلمهای او بعد از سال 1961 در جزیره فارو فیلمبرداری شدهاند. برگمان با فیلمبردارانش گونار فیشر و سون نیکویست همکاری فوق العاده ای داشت که نتیجه آن تولید فیلم های منحصربه فردش بود.
در این مقاله یلووال مدیا به سراغ حقایقی جذاب از زندگی خصوصی و حرفه ای برگمان رفته ایم. با ما همراه باشید.
زندگی خصوصی
- فرزندان: اینگمار برگمان نه فرزند داشت که بیشتر آن ها حرفه پدر را ادامه داده اند. فرزندان او عبارتند از : کارگردان دانیل برگمان، بازیگر آنا برگمان، بازیگر متس برگمان، کارگردان اوا برگمان، کارگردان یان برگمان، بازیگر لنا برگمان، خلبان هواپیما اینگمار برگمان جونیور، نویسنده لین اولمان، و نویسنده ماریا برنده روزن. دو فرزند آخر او نام خانوادگی مادرهایشان را انتخاب کرده اند.
- ازدواج آخر: پس از اینکه دخترشان ماریا در سال 1959 به دنیا آمد، سرانجام در سال 1971 با اینگرید برگمان(اینگرید فون روزن) ازدواج کرد. این تنها ازدواج او بود که به طلاق ختم نشد.
- داماد و پدر زن: برگمان پدر زن هنینگ مانکل بود. مانکل یک نویسنده ادبیات جنایی، نویسنده ادبیات داستانی کودکان، نمایشنامهنویس و منتقد و فعال اجتماعی چپ بود.
- رابطه تلفنی: او و بازیگر ارلند جوزفسون سالها هفتهای یکبار، شنبهها، یک مکالمه تلفنی یک ساعته داشتند.
- لین اولمان: برگمان یک دختر به نام لین اولمان از بازیگر لیو اولمان دارد. لین که در چندین فیلم پدرش نقش یک کودک را بازی می کرد، منتقد ادبی و سپس رمان نویس شد. اولین رمان او در سال 1999 «قبل از اینکه بخوابی» بود.
- قصه های مادربزرگ: مادربزرگش اینگمار را با سینما آشنا کرد. زمانی که او پسر کوچکی بود او را به دیدن فیلم و نمایش می برد و اینکار همیشه در خفا انجام می گرفت، زیرا پدر سختگیرش اجازه نمی داد به سینما برود.
- مرگ: او در جزیره فارو، جایی که بیشتر عمر خود را در آنجا گذرانده بود، به خاک سپرده شد.
زندگی حرفهای
- شصت سال همکاری: ارلاند یوسفسن در یک بازه زمانی تقریبا 60 ساله، در 14 فیلم اینگمار برگمان به عنوان بازیگر ظاهر شد. (1946از تا 2004).
- بی بی اندرسون و برگمان: برگمان و بی بی اندرسون 13 فیلم با هم ساختند: چهره (1958)، لمس (1971)، چشم شیطان (1960)، همه این زنان (1964)، آستانه زندگی (1958)، آقای سلیمن در حال آمدن است (1957) (تلویزیون)، مصائب آنا (1969)، پرسونا (1966)، صحنه هایی از یک ازدواج (1973)، هاری (1958) (تلویزیون)، مهر هفتم (1957)، توت فرنگی های وحشی (1957) و لبخندهای یک شب تابستانی (1955).
- 13 فیلم مشترک: ماکس فون سیدو در 13 فیلم از برگمان بازی کرده است: جادوگر (1958)، چهره (1971)، آقای سلیمن در حال آمدن است (1957) (تلویزیون)، بهار باکره (1960)، نور زمستانی (1963) ، آستانه زندگی (1958)، مصائب آنا (1969)، هاری (1958) (تلویزیون)، مهر هفتم (1957)، شرم (1968)، توت فرنگی های وحشی (1957)، از طریق یک شیشه تاریک (1961) و ساعت گرگ و میش (1968).
- همکاری با همسر: او و لیو اولمان با هم 10 فیلم ساختند: چهره به چهره (1976)، سونات پاییزی (1978)، مصائب آنا (1969)، پرسونا (1966)، ساراباند (2003)، صحنه هایی از یک ازدواج (1973) ، تخم مار (1977)، شرم (1968)، ساعت گرگ و میش (1968) و فریادها و نجواها (1972).
- اینگرید برگمان: آخرین همسر او، اینگرید برگمان، در ده فیلم او نقش آفرینی کرد که عبارتند از: یک نمایشنامه رویایی (1963) (تلویزیون)، شعبده باز (1958)، پس از تمرین (1984) (تلویزیون)، نور زمستانی (1963)، آستانه زندگی (1958)، آیین (1969) (تلویزیون)، توت فرنگی های وحشی (1957)، سکوت (1963)، ساعت گرگ و میش (1968) و فریادها و نجواها (1972).
- هزار و یک فیلم مهم: 10 فیلم او در ویرایش پنجم از لیست 1001 فیلمی که باید قبل از مرگ ببینید (ویرایش استیون جی اشنایدر) آورده شده است. او بیشترین تعداد اثر نویسندگی را در این فهرست در میان فیلمنامه نویسان دیگر دارد. در این فهرست، فیلمهای لبخندهای یک شب تابستانی (1955)، مهر هفتم (1957)، توتفرنگیهای وحشی (1957)، همچون در یک آینه(1961)، نور زمستانی (1963)، پرسونا (1966)، ساعت گرگ و میش (1968)، شرم (1968)، فریادها و نجواها (1972) و فانی و الکساندر (1982) آورده شده اند.
- اسکار بهترین بازیگر: با کارگردانی برگمان، دو تن از بازیگران زن او نامزد اسکار شدند: لیو اولمان (بهترین بازیگر زن، چهره به چهره (1976)) و اینگرید برگمان (بهترین بازیگر زن، سونات پاییزی (1978)).
- بازنشستگی: او در سال 1363 از فیلمسازی و در سال 1382 در سن 85 سالگی از کارگردانی کناره گیری کرد.
- اسکار بهترین فیلم: فیلم های بهار باکره (1960)، همچون در یک آینه (1961) و فانی و الکساندر (1982) برنده جایزه اسکار برای «بهترین فیلم خارجی» شدند.
- بهترین فیلمساز زنده: در سال 2005 به عنوان بزرگترین فیلمساز زنده جهان توسط مجله تایم انتخاب شد.
- کارگردان برتر: توسط Entertainment Weekly به عنوان هشتمین کارگردان برتر سینمای تمام دوران انتخاب شده است.
علایق سینمایی برگمان
- کارگردان های مورد علاقه: در میان کارگردانان همکارش، فدریکو فلینی، ویکتور شوستروم و آکیرا کوروساوا را بیشتر از سایر کارگردانان قبول داشت.
- کارهای مورد علاقه: او پرسونا (1966) و فریادها و نجواها (1972) را بهترین فیلم های خود می دانست.
- کارگردان محبوب: او گفت که کارگردان محبوب هالیوودی اش بیلی وایلدر است.
- طرفدار ملویل: او از ستایشگران فیلم های «فرانسوا تروفو» و ژان پیر ملویل بود.
- فیلم های مورد علاقه: سه فیلم مورد علاقه او عبارتند از: مهاجران (1971)، زندگی شیرین(1960) و تعطیلات آقای هولو (1953).
- میراث برگمان: در سال 2002، مؤسسه فیلم سوئد اعلام کرد که برگمان فیلمهای خام، عکسها و دست نوشتههای خود را از فیلمها و نمایشنامههایش را به بنیاد جدیدی که برای بزرگداشت او تأسیس شده است، اهدا خواهد کرد.
- موسیقی و برگمان: گروه راک Van Halen آهنگی به نام «مهر هفتم» به افتخار فیلم های او خوانده است. متن این آهنگ در مورد مهر هفتم (1957) و بهار باکره (1960) است.
کپی لینک
دانلود
اشتراک گذاری
کپی کردن لینک
