وقتی صحبت از خدمات طراحی لباس، پروتز و گریم به میان می آید، آدرین موروت در بین بهترین ها قرار می گیرد. موروت این موضوع را بارها و بارها از تمساحهای خشن (کرال)، تا ابرقهرمانهای جهشیافته (فیلمهای مردان ایکس: روزهای گذشته آینده، مردان ایکس: آخرالزمان و دارک فینکس) تا فیلم عروسکی محبوب امسال (M3GAN) ثابت کرده است. او یک جادوگر پروتز است. اما وقتی کارگردان فیلم، دارن آرنوفسکی، فیلم به او پیشنهاد همکاری داد، دچار ترس شد.
در این مقاله ی یلووال مدیا به سراغ مراحل طراحی پروتز بازیگر اصلی فیلم نهنگ، فریزر، رفته ایم. طراحی که به دلیل همزمان شدن با شروع پاندمی کووید 19، سخت تر هم شد. با ما همراه باشید.
یک چالش دیوانه وار
موروت در مصاحبه اخیر خود با زوم وقتی در مورد واکنش اولیه اش پرسیده شد، با لبخند پاسخ می دهد: «ترسیده بودم! این پروژهای است که هر کسی که عقل در سرش دارد باید از آن فرار کند. چالش بسیار بزرگی بود.»
بر اساس نمایش نامه ی ساموئل دی. هانتر (که فیلمنامه را نیز نوشته است)، برندان فریزر در نقش چارلی، یک معلم انگلیسی بسیار چاق که در حال تلاش برای برقراری ارتباط مجدد با دختر نوجوان خود (سدی سینک) است، بازی می کند. چارلی به دلیل پرخوری بیمارگونه اش به مرگ نزدیک شده است.
فریزر باید صدها پوند سنگین تر به نظر می رسید. پس از خواندن فیلمنامه، موروت می دانست که این کار آسانی نخواهد بود. گریم ها و پروتزهای اضافه وزن برای کمدی (پروفسور دیوانه، هال ظاهربین) یا علمی تخیلی (لاغرتر) معمولی هستند و می توانند کمی غیرواقعی باشند. در نهنگ این ممکن نبود . فیلم در یک لوکیشن کوچک فیلم برداری می شد و تعداد بازیگران کم و خدمات بازیگری زیاد بود. هیچ کس به جز شخصیت اصلی از پروتز استفاده نمی کرد و او تقریباً در تمام صحنهها حضور دارد. چارلی قرار است صحنه را پر کند. هر نوع نقصی بلافاصله قابل مشاهده خواهد بود. و این کابوس یک هنرمند پروتز است.
شروع پاندمی کووید 19
موروت در گذشته در فیلمهای آرنوفسکی کار کرده است، از جمله در مادر! و نوح، پس نمی توانست نه بگوید. باید برخلاف آنچه قبلاً انجام داده بود پروتز را طراحی می کرد. اما این تنها بخشی از چالش بود. همه گیری شروع شد. کارگردان با پیش بینی تعطیلی چند هفته ای (تصور نمی کرد که ماه ها به طول بینجامد) می خواست سریع عمل کند. او پنج هفته برای آماده سازی پروتز تعیین کرد.
موروت ابتدا ظاهر بسیار چاق چارلی را با بالشتک و لباس های خاص ایجاد کرد. اما این درست به نظر نمی آمد. فریزر مجبور بود لباس های آستین بلند و یقه بلند بپوشد که این بالشتک ها را پنهان کند. مشاوره با ائتلاف اقدام چاقی، یک سازمان غیرانتفاعی که از افراد دارای اضافه وزن حمایت می کند، شک موروت را تایید کرد. افراد دارای اضافه وزن معمولاً لباس های ساده، گشاد و آستین کوتاه می پوشند. بنابراین لباس های پوشیده صادقانه و واقعی به نظر نمی آمدند.
چارلی به دستها، پاها، سینه، گردن و گونههای بزرگ نیاز دارد. همچنین صحنه دوش گرفتن وجود داشت که در آن او کاملا برهنه بود و چربی های آویزان شده از شکمش باید مشخص می شد. زمان بیشتری برای درست کردن آن لازم بود. موروت به آرنوفسکی میگوید: «اگر به دلیل غیرواقعی یا بد بودن پروتز حواسپرتی ایجاد میکند، فیلم از بین می رود».
قالب گیری از راه دور
آرونوفکسی موافقت کرد و پیش تولید را به 12 هفته افزایش داد. متأسفانه، افزایش زمان مشکل دیگر را حل نکرد. به طور معمول، یک بازیگر به کارگاه موروت می آید تا قالب گیری کامل را انجام دهد و قالب هایی تولید می شود که برای تولید قطعات بدن استفاده می شوند. اما محدودیتهای کووید مانع از سفر فریزر شد. برای تولید افکتهای آرایشی تا حد زیادی از پرینت سه بعدی استفاده میکنند، اما عمدتاً برای خلق چیزهای روباتی مانند M3GAN. ماهیت پروتزهای موفق انجام یک انتقال بدون درز به پوست است. دقت و سازگاری فناوری سه بعدی برای این کار ساخته نشده است.
موروت تصمیم گرفت سطح پروتز سه بعدی را بالاتر ببرد. او با یکی از همکارانش تماس گرفت و از او خواست که اسکنر سه بعدی را روی آی پد نصب کند و آن را به یکی از تهیه کنندگان فیلم برساند. تهیه کننده به خانه فریزر رفت و بدن بازیگر را اسکن کرد. او داده ها را برای موروت فرستاد و طراح پروتز بلاخره توانست قالب را آماده کند.
طراحی موروت دارای دو سر بود، یکی که در قسمت جلوی صورت فریزر قرار می گرفت و تا سینه او کشیده می شد. دیگری جمجمه و گردنش را پوشانده بود. تکه های بازو تا شانه های فریزر کشیده شد. هر پا با دو قطعه پوشیده شده بود و چند لایه شکم برآمده روی شکم و پهلوها قرار گرفت.
لباسی به سنگینی دویست پوند
صحنه حمام آغازگر یک تغییر اساسی بود. فوم لاتکس به دلیل وزن کم و شباهت آن به پوست، ماده انتخابی پروتز است. اما اگر خیس شود مانند یک اسفنج عمل می کند. بنابراین موروت به سیلیکون روی آورد. ظاهری مشابه دارد، اما بسیار سنگین تر است. وزن آن بیش از 200 پوند بود. موروت فکر می کرد که فریزر از تحمل این همه وزن خودداری می کند، اما بازیگر با خوشحالی بار را تحمل کرد. او معتقد بود که این سنگینی به او کمک کرد تا شخصیت را پیدا کند.
آرنوفسکی یک ایده ی نهایی داشت. او می خواست یک سکانس از چارلی که از حالت نشسته بلند می شود داشته باشد. اما پروتزها به این شکل کار نمی کنند. شکل قطعات نشسته با قطعات ایستاده متفاوت است. چنین حرکتی قبلاً انجام نشده بود. موروت و تسه ساعت ها صرف استراتژی های بدون راه حل کردند. سپس آرنوفسکی ایده ای پیدا کرد.
آیا میتوان پروتز را از یک عروسک روسی الگوبرداری کرد، جایی که نسخههای کوچکتر در داخل نمونههای بزرگتر قرار میگیرند؟ موروت به یاد می آورد: «من فکر کردم در واقع خیلی هوشمندانه است». در نتیجه، کل ساختار باید از بین می رفت. هر قطعه، بسته به جایی که در آن قرار داشت، در قسمت زیر یا بالای آن قرار می گرفت. وقتی بلند شد، همه ی قطعات جای خود مستقر می شد. گاهی اوقات، مجبور می شد در حین فیلم برداری قطعاتی از پروتز را در جای خود قرار دهد. اما در کل نتیجه عالی بود.
نقطه عطف تاریخ سینما
تلاش موروت در طراحی پروتز مورد قدردانی قرار گرفت. برندان فریزر برای ایفای نقشش برنده ی اسکار 2023 شد. همچنین موروت به همراه جودی چین، طراح گریم و آنماری بردلی شرون، طراح آرایش مو، برنده ی بهترین دستاورد در گریم شدند.
موروت میگوید: «پیشرفتهای تکنولوژیکی زیادی در این فیلم وجود دارد. باید اعتراف کنم، روز اولی که ما سر صحنه بودیم، متوجه شدم که این کار قبلا هرگز انجام نشده بود. این یک نقطه عطف در تاریخ سینماست و خیلی خوب است که بخشی از آن بودم».
منبع: وبسایت Motion Picture Association
کپی لینک
دانلود
اشتراک گذاری
کپی کردن لینک
