دارن آرونوفسکی: مروری بر فیلم ها و سبک او

دارن آرنوفسکی یکی از بهترین نویسندگان مدرن سینما است و فیلم‌های او، همانطور که امتیاز آن ها در متاکریتیک نشان می دهد، اغلب مورد تحسین منتقدان قرار می‌گیرند.

آخرین ساخته‌ی این کارگردان مشهور، نهنگ، در 9 دسامبر 2022 اکران شد و دارن آرنوفسکی را به عنوان یکی از کارگردانان شگفت‌انگیز هالیوود تثبیت کرد. فیلم‌های او تفرقه‌انگیز هستند و واکنش‌های شدید منتقدان و تماشاگران را برمی‌انگیزند، در عین حال آثارش جذاب و جسورانه‌اند. اگرچه فیلم‌شناسی او بازتاب جهانی پیدا نکرده است، پروژه‌های او همیشه به دلیل ماهیت تحریک‌آمیز و تفکربرانگیزشان برجسته خواهند بود.

در این مقاله‌ از یلووال مدیا به سراغ بررسی کارنامه‌ی درخشان حرفه‌ای این کارگردان جوان و فوق‌العاده رفته‌ایم. فیلم‌ها بر اساس امتیازشان در وبسایت متاکریتیک از کمترین به بیشترین امتیاز طبقه‌بندی

شده اند. با ما همراه باشید.

چشمه (The Fountain)

امتیاز متاکرتیک: 51- محصول سال 2006

چشمه، دنباله‌ی آرنوفسکی برای فیلم مرثیه‌ای برای یک رویا، با بازی هیو جکمن و ریچل وایز است. این فیلم داستان یک عاشق و معشوق را روایت می کند که در زمان و مکان به هم پیوند خورده‌اند. در این فیلم سه روایت داستانی در زمان و مکان‌های متفاوت نشان داده می‌شود که در نهایت به هم می‌پیوندند. بر اساس گزارش IGN، در ابتدا قرار بود در این فیلم برد پیت در کنار کیت بلانشت بازی کند، اما آنها کنار رفتند و در نهایت به جکمن و وایز اجازه دادند که نقش‌ها را بر عهده بگیرند.

چشمه نقدهای متفاوتی از سوی منتقدان دریافت کرد، آنها جلوه های بصری و جاه‌طلبی‌های آن را ستودند اما از فیلم‌نامه و پیام غیرمتمرکز و اغلب گیج‌کننده فیلم انتقاد کردند. شهرت چشمه در طول سال‌ها بیشتر شده است و این فیلم طرفداران خود را پیدا کرده است.

نهنگ (The Whale)

امتیاز متاکرتیک : 61- محصول 2022

آخرین فیلم آرنوفسکی، نهنگ، برندِن فریزر را در نقشی که بسیاری از منتقدان آن را حرفه ای‌ترین بازی او می‌خوانند، نشان می‌دهد. این فیلم بر اساس نمایش‌نامه‌ی ساموئل دی.هانتر ساخته شده و چارلی، معلم انگلیسی گوشه‌نشینی را نشان می دهد که تلاش می‌کند با دختر نوجوانش که از او جدا شده، ارتباط برقرار کند. فریزر در مقابل هونگ چاو و سِی‌دی سینک بازی می کند.

نهنگ نقدهای مختلفی از منتقدان دریافت کرده است. فریزر به خاطر بازی ملایم و جذابش تحسین جهانی را به خود جلب کرده و اسکار بهترین بازیگر مرد سال 2023 را به دست آورده است. چاو و سینک نیز ستایش قابل توجهی دریافت کرده اند. با این حال، لحن فیلم و به تصویر کشیدن خاص چاقی، از جمله استفاده فریزر از گریم خاصی که او را بسیار چاق نشان می دهد، انتقادات شدیدی را برانگیخته است.

نوح (Noah)

امتیاز متاکریتیک: 68- محصول 2014

آرنوفسکی اولین نامزدی اسکار خود برای بهترین کارگردانی را با ساخت اقتباسی پرهزینه از داستان حماسه نوح در انجیل به دست آورد. این فیلم با بازی راسل کرو در نقش اصلی، حاوی چندین پیام زیست محیطی است و به طور قابل توجهی از متن کتاب مقدس انحراف دارد و انتقاد جامعه‌ی مذهبی را برانگیخته است.

نوح فیلمی قابل توجه در فیلم‌شناسی آرنوفسکی است که به خاطر جلوه‌های بصری و بازی گروه بازیگرانش، به‌ ویژه کرو و جنیفر کانلی که چهارده سال پس از مرثیه‌ای برای یک رویا ، دوباره با آرنوفسکی همکاری کردند، تحسین برانگیز است. با این حال، عناصر فانتزی فیلم و عدم حضور بازیگران غیرسفیدپوست در نقش‌های اصلی، انتقادات قابل توجهی را برانگیخت.

مرثیه‌ای برای یک رؤیا (Requiem for a Dream)

امتیاز متاکریتیک :68- محصول سال 2000

مرثیه‌ای برای یک رویا یکی از ترسناک‌ترین فیلم های دهه 2000 است که الن برستین، جرد لتو، جنیفر کانلی و مارلون وینز در آن ایفای نقش می‌کنند. این فیلم داستان زندگی زنی را روایت می‌کند که به قرص‌های کاهش وزن اعتیاد پیدا کرده و پسرش و دوستان او به هروئین اعتیاد دارند. مرثیه ای برای یک رویا به خاطر سبک بصری متمایز، تدوین گیج کننده و یکی از بهترین سکانس های پایانی تاریخ، فیلمی مشهور است.

فیلم مورد تحسین منتقدان قرار گرفت. مرثیه‌ای برای یک رویا کار حرفه‌ای آرنوفسکی را آغاز و برستین را نامزد بهترین بازیگر زن در اسکار 2001 کرد. این فیلم تا به امروز مورد تحسین قرار گرفته است و بسیاری آن را یکی از بهترین اکتشافات سینمای مدرن در مورد وسواس و اعتیاد می دانند.

پی (Pi)

امتیاز متاکریتیک : 72- محصول 1998

آرنوفسکی برای اولین بار به لطف پی در سال 1998 به شهرت رسید. تمرکز فیلم بر روی مکس کوهن، یک نظریه‌پرداز اعداد بیکار است که از توهم و پارانویا رنج می‌برد و پس از کشف یک عدد مرموز، هدف مدیران جاه طلب وال‌استریت قرار می گیرد.

پی جایزه بهترین کارگردانی جشنواره فیلم سان دنس در سال 1998 و جایزه Indie Spirit را برای بهترین اولین فیلم‌نامه نصیب آرنوفسکی کرد. این فیلم عمدتاً نقدهای مثبتی از سوی منتقدان دریافت کرد که کارگردانی و نویسندگی آرنوفسکی، مضامین آن و فیلمبرداری سیاه و سفید را ستودند.

مادر (!Mother)

امتیاز متاکریتیک: 72- محصول 2017

جنیفر لارنس و خاویر باردم در کنار میشل فایفر و اد هریس در فیلم مهیج و روانشناختی مادر آرنوفسکی همبازی شده اند. لارنس نقش شخصیت اصلی را بازی می‌کند؛ زن جوانی که با مرد مسنی ازدواج کرده و خانه‌اش مورد تهاجم تعداد فزاینده‌ای از مزاحمان غیرمنتظره و عصبی قرار می‌گیرد.

فیلم مادر! اگرچه به شدت به خاطر عملکرد لارنس تحسین شد، اما به دلیل مضامین ضد مذهبی خود مورد انتقادات قابل توجهی قرار گرفت. برخی از منتقدان آن را متظاهرانه و بی‌جهت خشونت‌آمیز می‌دانستند؛ در حالی که برخی دیگر رویکرد بی‌قید و بند آن را تحسین می کردند. مادر! بینندگان را به دو دسته تقسیم کرد و به یکی از معدود فیلم‌هایی تبدیل شد که در Cinemascore جایزه F دریافت کرد. با این حال، زمان به کمک این فیلم آمد و اکنون بسیاری آن را در زمره بهترین‌های آرنوفسکی و یکی از بهترین فیلم‌های هیجانی قرن بیست و یکم می دانند.

قوی سیاه (Black Swan)

امتیاز متاکریتیک: 79- محصول 2010

مسلماً معروف‌ترین فیلم آرنوفسکی قوی سیاه است. فیلم داستان بالرین جوانی را روایت می‌کند که بیش از حد توان خود تلاش می‌کند تا نقش دوگانه‌ی قوی سفید و سیاه را در نمایش دریاچه‌ی قو اجرا کند. بلک سوان با بازی ناتالی پورتمن، میلا کونیس، وینسنت کسل و باربارا هرشی، اولین و تنها نامزدی اسکار بهترین کارگردانی را برای آرنوفسکی به ارمغان آورد.

این فیلم مورد تحسین منتقدان قرار گرفت. بازی پورتمن بسیار ستایش شد و بسیاری آن را بهترین عملکرد دوران حرفه‌ای او می‌دانستند. این بازیگر، برنده اسکار بهترین بازیگر زن در مراسم اسکار سال 2011 شد و قوی سیاه چهار نامزدی دیگر از جمله بهترین فیلم را به دست آورد.

کشتی گیر (The Wrestler)

امتیاز متاکریتیک: 80- محصول 2008

کشتی‌گیر که غالباً به عنوان بازگشت میکی رورک به سینما در نظر گرفته می‌شود، داستان کشتی‌گیر حرفه‌ای سالخورده‌ای را روایت می‌کند که سعی می‌کند دوباره با دخترش که از او جدا شده بود ارتباط برقرار کند، با زنی که به عنوان یک رقصنده کار می‌کند وارد رابطه شود و موفقیت‌ روزهای اول حرفه‌ی خود را بازیابد. ماریسا تومی و ایوان ریچل وود با رورک همبازی هستند.

کشتی‌گیر نقدهای تحسین برانگیزی دریافت کرد و بیشتر این تحسین‌ها به کارگردانی آرنوفسکی و بازی تکرار نشدنی رورک اختصاص داشت. این بازیگر، نامزد اسکار و برنده جایزه بفتا و گلدن گلوب شد. تومی همچنین برای نقش مکمل خود نامزد اسکار و خود فیلم برنده شیر طلایی جشنواره فیلم ونیز شد.

سخن پایانی

دارن آرنوفسکی، نویسنده و کارگردان، از زمان ظهورش با فیلم مستقل «پی»،  تبدیل به یک جوان نابغه در سینمای مستقل شد که بعدتر به کارگردان پروژه‌های پرهزینه‌ی هالیوود تغییر یافت.

اگرچه مخالفان او ادعا می کنند که برخی از فیلم‌های او، به ویژه چشمه و مادر!، طعمه غرور هنری و افراط در خلاقیت او شده‌اند، این کارگردان پیوسته موفق شده است تا موضوعات تلخ را به فیلم‌های سینمایی هیجان انگیز تبدیل کند. در طول زمان، آرنوفسکی لشکر طرفدارانی را ایجاد کرد که همه‌ی فیلم‌های او را تحسین می‌کنند. در عین حال، به دلیل آنچه به عنوان ادعاهای اغراق آمیز تلقی می شد، انتقادات زیادی دریافت کردند. با این وجود، آرنوفسکی هنرمندی برجسته باقی ماند و در مسیر ساخت فیلم‌های پر زرق و برق، متافیزیکی و هیجان‌انگیز مانند «کشتی‌گیر» و «قوی سیاه» تسلیم فشارهای استودیویی نشد.

منبع: Screenrant